کتاب همیشه یک نفر دروغ می گوید

اگر کسی گم شدنش را قبول نکند، نمی‌توانی برای پیدا کردن راه کمکش کنی.

از دست دادن کسی که واقعاً دوست داری همیشه مثل از دست دادن بخشی از وجودت است.

مردم شاید چهره‌ام را تشخیص دهند، حتی ممکن است اسمم را بدانند، ولی هرگز منِ واقعی را نخواهند شناخت.

‫به یک نفر بگویید دارد اشتباه می‌کند، آن وقت گوش‌هایش را می‌گیرد. به یک نفر بگویید حق با او است، آن وقت تمام روز به شما گوش می‌کند.

سکوت سمفونی محبوبم است؛ وقتی زندگی خیلی پرسروصدا می‌شود، نمی‌توانم درست فکر کنم.

خاطرات تغییر شکل می‌دهند. بعضی‌ها در طول زمان خم می‌شوند، بعضی‌ها مچاله می‌شوند و بعضی‌ها چین می‌خورند و می‌میرند. ولی بدترین خاطراتمان هرگز ما را رها نمی‌کنند.

انگار هر روز برعکس شروع می‌شود، خسته بیدار می‌شوم و در حالی که حس می‌کنم کاملاً بیدارم، به رختخواب می‌روم.

دروغ‌هایی که چندین بار تکرار شوند کم‌کم راست به نظر می‌رسند.

نوجوانی فریبمان می‌دهد و باعث می‌شود فکر کنیم در زندگی راه‌های بی‌شماری برای انتخاب وجود دارد؛ بلوغ به ما کلک می‌زند و کاری می‌کند که فکر کنیم فقط یک راه هست

اگر کسی گم شدنش را قبول نکند، نمی‌توانی برای پیدا کردن راه کمکش کنی.

از دست دادن کسی که واقعاً دوست داری همیشه مثل از دست دادن بخشی از وجودت است.

دارم عقلم را از دست می‌دهم و این اولین بار نیست. عقل سلیم بیشتر اوقات می‌تواند از دست برود و دوباره به دست بیاید.

فکر کنم وقتی بالاخره چیزی را به دست می‌آوریم که فکر می‌کنیم می‌خواهیم، ارزشش را از دست می‌دهد.

همۀ ما در ذهنمان به‌تنهایی سفر می‌کنیم، ولی می‌شود مسیر مقصودهای کسی را در شمال بد و جنوب غلط مشخص کرد. مردم می‌توانند تغییر کنند، فقط دوست دارند که این کار را نکنند.

تنها کسانی که هیچ افسوسی ندارند دروغ‌گوها هستند.

گاهی اوقات عشق این است که احساساتت را پیش خودت نگه داری.

گاهی باید خیلی چیزها را از دست بدهیم تا به یاد بیاوریم داشته‌هایمان چقدر ارزشمندند.

دردی که موقع تصمیم به فراموش کردن ممکن است بکشیم شاید خیلی کمتر از به یاد آوردن باشد.

فقط چون دوست ندارم به عقب نگاه کنم به این معنی نیست که یادم نمی‌آید از کجا آمدم.

همۀ ما گاهی اوقات صدایی را در سرمان می‌شنویم که حرف خیلی تکان‌دهنده‌ای می‌زند، و ما وانمود می‌کنیم صدای خودمان نیست.

زندگی هر چند وقت یک بار برعکس کار می‌کند. بچه‌هایی بودیم که ظاهرمان را به‌شکل بزرگ‌سالان درمی‌آوردیم و حالا بزرگ‌سالانی هستیم که مثل بچه‌ها رفتار می‌کنیم.

مدلی از من هست که مخصوص به خودم است.

وانمود می‌کنیم زخم‌هایی را که به یکدیگر می‌زنیم نمی‌بینیم، مخصوصاً به آن‌هایی که دوستشان داریم. نادیده گرفتن آسیب زدن به خود همیشه سخت‌تر است، ولی غیرممکن نیست.

گاهی ترجیح می‌دهیم چیزی را که دلمان نمی‌خواهد باور نکنیم.

سکوت سمفونی محبوبم است؛ وقتی زندگی خیلی پرسروصدا می‌شود، نمی‌توانم درست فکر کنم.

خانه همیشه جایی نیست که آدم دوستش داشته باشد، خانه جایی است که آسیب هست، جایی است که از ما چیزی ساخته که هستیم.

سکوت سمفونی محبوبم است

بیش از هفت میلیارد نفر روی کرۀ زمین وجود دارند و با وجود این، یک‌جورهایی توانسته‌ام یک عمر با احساس تنهایی سر کنم.

بنا بر تجربۀ من، زن‌ها دو دسته‌اند: آن‌هایی که یک عمر تلاش می‌کنند تا به مادرشان تبدیل نشوند و آن‌هایی که به‌معنای واقعی کلمه به نظر می‌رسد چیزی بیشتر از این نمی‌خواهند. بیشتر اوقات پی می‌برم که هر دو نوع کاملاً برعکس چیزی می‌شوند که امید دارند.

همۀ ما پشت تصویری از خودمان ـ که می‌گذاریم بقیۀ مردم ببینند ـ پنهان می‌شویم.