بریده‌هایی از کتاب همیشه یک نفر دروغ می گوید

اگر کسی گم شدنش را قبول نکند، نمی‌توانی برای پیدا کردن راه کمکش کنی.

از دست دادن کسی که واقعاً دوست داری همیشه مثل از دست دادن بخشی از وجودت است.

سکوت سمفونی محبوبم است؛ وقتی زندگی خیلی پرسروصدا می‌شود، نمی‌توانم درست فکر کنم.

‫به یک نفر بگویید دارد اشتباه می‌کند، آن وقت گوش‌هایش را می‌گیرد. به یک نفر بگویید حق با او است، آن وقت تمام روز به شما گوش می‌کند.

نوجوانی فریبمان می‌دهد و باعث می‌شود فکر کنیم در زندگی راه‌های بی‌شماری برای انتخاب وجود دارد؛ بلوغ به ما کلک می‌زند و کاری می‌کند که فکر کنیم فقط یک راه هست

دروغ‌هایی که چندین بار تکرار شوند کم‌کم راست به نظر می‌رسند.

از دست دادن کسی که واقعاً دوست داری همیشه مثل از دست دادن بخشی از وجودت است.

دارم عقلم را از دست می‌دهم و این اولین بار نیست. عقل سلیم بیشتر اوقات می‌تواند از دست برود و دوباره به دست بیاید.

فکر کنم وقتی بالاخره چیزی را به دست می‌آوریم که فکر می‌کنیم می‌خواهیم، ارزشش را از دست می‌دهد.

همۀ ما در ذهنمان به‌تنهایی سفر می‌کنیم، ولی می‌شود مسیر مقصودهای کسی را در شمال بد و جنوب غلط مشخص کرد. مردم می‌توانند تغییر کنند، فقط دوست دارند که این کار را نکنند.

گاهی باید خیلی چیزها را از دست بدهیم تا به یاد بیاوریم داشته‌هایمان چقدر ارزشمندند.

همۀ ما گاهی اوقات صدایی را در سرمان می‌شنویم که حرف خیلی تکان‌دهنده‌ای می‌زند، و ما وانمود می‌کنیم صدای خودمان نیست.

بیشتر اوقات، اضطراب بلندتر از منطق فریاد می‌زند و وقتی مدت زیادی را با تصور بدترین چیزهایی سپری می‌کنی که در توان داری، آن تصورات را به حقیقت بدل می‌کنی.

دردی که موقع تصمیم به فراموش کردن ممکن است بکشیم شاید خیلی کمتر از به یاد آوردن باشد.

بیش از هفت میلیارد نفر روی کرۀ زمین وجود دارند و با وجود این، یک‌جورهایی توانسته‌ام یک عمر با احساس تنهایی سر کنم.

مدلی از من هست که مخصوص به خودم است.

وانمود می‌کنیم زخم‌هایی را که به یکدیگر می‌زنیم نمی‌بینیم، مخصوصاً به آن‌هایی که دوستشان داریم. نادیده گرفتن آسیب زدن به خود همیشه سخت‌تر است، ولی غیرممکن نیست.

به یک نفر بگویید دارد اشتباه می‌کند، آن وقت گوش‌هایش را می‌گیرد. به یک نفر بگویید حق با او است، آن وقت تمام روز به شما گوش می‌کند.

فرق است بین تنها بودن و احساس تنهایی کردن

فقط چون دوست ندارم به عقب نگاه کنم به این معنی نیست که یادم نمی‌آید از کجا آمدم.

همه سعی می‌کنیم کمی بیشتر زمان بخریم، ولی این کار خنده‌دار است. همیشه چیزی را می‌گیریم که به ما می‌دهند، نه آن چیزی را که می‌توانیم داشته باشیم. زمان تله‌ای است که همۀ ما در مواقعی از زندگی‌مان در آن گرفتار می‌شویم و اغلب از اینکه چقدر پرت افتاده‌ایم کاملاً بی‌خبریم.

همۀ ما پشت تصویری از خودمان ـ که می‌گذاریم بقیۀ مردم ببینند ـ پنهان می‌شویم.

وقتی بالاخره چیزی را به دست می‌آوریم که فکر می‌کنیم می‌خواهیم، ارزشش را از دست می‌دهد.

اگر کسی گم شدنش را قبول نکند، نمی‌توانی برای پیدا کردن راه کمکش کنی.

مردم بیشتر اوقات چیزی را که دلشان می‌خواهد می‌بینند تا چیزی را که واقعیت دارد.

خاطرات تغییر شکل می‌دهند. بعضی‌ها در طول زمان خم می‌شوند، بعضی‌ها مچاله می‌شوند و بعضی‌ها چین می‌خورند و می‌میرند. ولی بدترین خاطراتمان هرگز ما را رها نمی‌کنند.

تنها کسانی که هیچ افسوسی ندارند دروغ‌گوها هستند.

مردم بارها در این‌باره حرف می‌زنند که «سر موقع رسیدن» چه حسی دارد، ولی در راه بودن خیلی بهتر از رسیدن است. اگر خیلی زود موفق شوی یا خیلی زود برسی، فقط به‌معنای آن است که جای دیگری برای رفتن نمانده. موفقیت مثل عشق است، چیزی است که هر کسی قدرش را نمی‌داند، حتی کسانی که از آن برخوردارند. زندگی یعنی رو به جلو حرکت کنی و به راهت ادامه دهی. هرگز به عقب نگاه نکن؛ اگر چنین کاری کنی، فقط باعث می‌شود حس گم شدن داشته باشی.

زندگی هر چند وقت یک بار برعکس کار می‌کند. بچه‌هایی بودیم که ظاهرمان را به‌شکل بزرگ‌سالان درمی‌آوردیم و حالا بزرگ‌سالانی هستیم که مثل بچه‌ها رفتار می‌کنیم.

بنا بر تجربۀ من، زن‌ها دو دسته‌اند: آن‌هایی که یک عمر تلاش می‌کنند تا به مادرشان تبدیل نشوند و آن‌هایی که به‌معنای واقعی کلمه به نظر می‌رسد چیزی بیشتر از این نمی‌خواهند. بیشتر اوقات پی می‌برم که هر دو نوع کاملاً برعکس چیزی می‌شوند که امید دارند.