کتاب بی بی پیک

یک چیزهایی هستند که خیلی بیش‌تر از خودِ کار آدم راخسته می‌کنند.

آنا فیودورونا خصلت‌های حیرت‌انگیز مادرش را می‌شناخت: او همیشه هم‌زمان به چند چیز با هم فکر می‌کرد انگار که از چند نخ یک رشته می‌بافت.

لذت تمام عمرش این بود که دلش چیزی بخواهد و به دستش بیاورد. بدبختی واقعی‌اش هم این بود که میل و آرزو در او تمام شود و از مرگ هم فقط برای این می‌ترسید که به معنای پایان همهٔ میل و هوس‌ها بود.

مادر و دختر بی‌حدومرز یکدیگر را دوست داشتند اما خودِ همین عشق سدّ راه نزدیکی و صمیمیت‌شان بود: بدجور می‌ترسیدند باعث دلخوری همدیگر شوند.

لذت تمام عمرش این بود که دلش چیزی بخواهد و به دستش بیاورد. بدبختی واقعی‌اش هم این بود که میل و آرزو در او تمام شود و از مرگ هم فقط برای این می‌ترسید که به معنای پایان همهٔ میل و هوس‌ها بود.

رنجی در قلبش به طور مبهمی کج‌خلق و آشفته‌اش کرده بود.

اما بعد از این مکالمه اثری ناخوشایند در او باقی ماند. به نظر می‌آمد کاتیا به زبان بی‌زبانی به او فهمانده است که دارد اشتباه زندگی می‌کند. چیزی که تا قبل از این متوجهش نشده بود.

یک چیزهایی هستند که خیلی بیش‌تر از خودِ کار آدم راخسته می‌کنند.

وقتی در زندگی‌شان اتفاق مهمی می‌افتاد، فقط در مقایسه با مواقع عادی، تنگ‌تر و طولانی‌تر در آغوش یکدیگر به هم می‌چسبیدند و در سکوت روبه‌روی فنجان‌های خالی در آشپزخانه می‌نشستند بی‌آن‌که کلامی بین‌شان ردوبدل شود.

از همان جنس نفیس و اعلایی که تقریباً بلافاصله ارزش‌های مادی را تبدیل به ارزش‌های معنوی می‌کرد.

لذت تمام عمرش این بود که دلش چیزی بخواهد و به دستش بیاورد. بدبختی واقعی‌اش هم این بود که میل و آرزو در او تمام شود و از مرگ هم فقط برای این می‌ترسید که به معنای پایان همهٔ میل و هوس‌ها بود.

لذت تمام عمرش این بود که دلش چیزی بخواهد و به دستش بیاورد. بدبختی واقعی‌اش هم این بود که میل و آرزو در او تمام شود و از مرگ هم فقط برای این می‌ترسید که به معنای پایان همهٔ میل و هوس‌ها بود.

مور قدیم‌ترها به اتفاق‌ها و آدم‌ها مثل تزئینات زندگی شخصی‌اش و بازیگران بی‌جیره‌ومواجب صامت سیاهی‌لشکر نمایش‌نامهٔ زندگی‌اش علاقه‌مند بود، اما با گذر سال‌ها همهٔ چیزهای فرعیِ ثانویهٔ زندگی‌اش رنگ باختند و فقط خودش و امیال و آرزوهای رنگ‌به‌رنگش در وسط صحنهٔ خالی نمایش زندگی‌اش باقی ماندند.

لذت تمام عمرش این بود که دلش چیزی بخواهد و به دستش بیاورد. بدبختی واقعی‌اش هم این بود که میل و آرزو در او تمام شود و از مرگ هم فقط برای این می‌ترسید که به معنای پایان همهٔ میل و هوس‌ها بود.

شما واقعاً برای چی از هم جدا شدید؟» سؤال سختی بود، از آن سؤال‌هایی که جواب‌های زیادی دارند. مثل پایین رفتن از پله‌های زیرزمین که هر چه پایین‌تر بروی تاریک‌تر می‌شود.

و در همان حال برای اولین‌بار در زندگی‌اش قاطعانه با خود تصمیم گرفت نه، عزیز من! این دفعه دیگر نه. کلمهٔ «نه» هنوز با صدای بلند ادا نشده بود اما این کلمه حالا دیگر وجود داشت، حالا دیگر کلمهٔ «نه» مثل جوانهٔ نحیفی سر برآورده بود.