کتاب زندگی گالیله

اعتقاد موقعی نابود می‌شه که بخوان تحمیلش کنن.

یکی از علت‌های مهم فقر علم، تصور «زیاد» دانستنه. هدفشون این نیست که دری رو به روی حکمت بی‌پایان باز کنن، بلکه می‌خوان دور اشتباهات بی‌حدومرز خودشون حصار بکشن

لودویکو، فیزیک رو خدا آفریده، عقل بشر رو هم خدا آفریده، پس خدا اعتراضی نداره که بشر به علم فیزیک بپردازه.

خیلی‌ام وقت کتاب خوندنه؟ برو خوشحال باش که نون گیرت بیاد!

کهنه گوید: همین‌گونه که هستم از ازل بوده‌ام. نو گوید: باش، ولی اگه خوب نباشی باید بروی.

شبی که انسان حقیقتو کشف کنه، شب بدبختیه. مگه ممکنه صاحبان قدرت کسی رو که از حقیقت آگاه بشه آزاد بذارن؟

همش نمی‌شه در طول ساحل راه رفت، یک‌بار هم باید دل به دریا زد.

ولی مگه لازمه که انسان همه‌چیز رو بدونه؟

«به فرض اگه خدا هم وجود نداشت، ما باید یه دونه اختراع می‌کردیم».

ما نمی‌تونیم مجموع زوایای مثلث رو به اقتضای مصالح دربار پاپ تغییر بدیم

گالیله: خب، همون جوری که ماه روشنایی می‌ده، چون هر دوتاشون از خورشید نور می‌گیرن به همین دلیل خودشون هم روشنایی می‌دن. ما برای ماه همون حکمی رو داریم که ماه برای ماه داره و ماه گاهی ما رو هلال، گاهی نیم‌قرص و گاهی با قرص تمام می‌بینه و گاهی هم اصلاً نمی‌بینه.

شهرها تنگند و مغزها هم همین‌طور خرافاتی و طاعون‌زده، اما اگه تا به امروز این‌طور بوده دلیل نمی‌شه که همین‌طور هم باقی بمونه،

اعتقاد موقعی نابود می‌شه که بخوان تحمیلش کنن.

حالا این مردم اگه از من بشنون که روی تکه‌سنگ کوچک و بی‌اهمیتی جا دارن که مدام در بی‌نهایت به دور ستارهٔ دیگه در بین هزاران هزار ستارهٔ بی‌اهمیت دیگه می‌چرخه، چی می‌گن؟ پس معنای این صبر و تحمل و تن در دادن به فقر و تنگدستی چیه...؟ چه نتیجه‌ای داره؟ پس دیگه اون کتاب مقدس که همه‌چیز رو توجیه کرده و شکنجه دیدن و عرق ریختن و صبر و گرسنگی و اطاعت مطلق رو ضروری دونسته به چه درد می‌خوره؟ یعنی حالا باید معلوم بشه که همهٔ این‌ها اشتباه بوده؟ نگاهشون مضطرب می‌شه، لقمهٔ فقر توی گلوشون خشک می‌شه و احساس می‌کنن به اونا خیانت شده!

نه، بدبخت کشوری که به قهرمان احتیاج داره. پیش‌پرده به صدای بلند خوانده می‌شود. «مگر بدیهی نیست اسبی که از ارتفاع دو یا سه ذرعی می‌افتد دست و پایش می‌شکند؟ ولی سگ هیچ‌گونه آسیبی نمی‌بیند؟ مگر غیر از این است گربه‌ای که از بلندی هشت یا ده ذرعی و زنجره‌ای که از فراز برجی بیفتد و مورچه‌ای که از کرهٔ ماه سقوط کند سالم باقی می‌ماند؟ و همان‌طور که حیوانات کوچک به‌طور نسبی قوی‌تر و استوارتر از حیوانات بزرگ‌جثه‌اند، گیاهان کوچک‌تر نیز بهتر مقاومت می‌کنند و بالاخره این نظریهٔ رایج که ماشین‌های بزرگ و ماشین‌های کوچک به یک اندازه دوام دارند، آشکارا غلط است.»

در دنیا چندان سابقه نداشته که معلمان، خود به آموختن تن دهند.

اعتقاد موقعی نابود می‌شه که بخوان تحمیلش کنن.

دست‌های آلوده بهتر از دست‌های خالیه.

توی آسمون تکیه‌گاهی وجود نداره، در جهان توقف وجود نداره

قصد من این نیست که ثابت کنم تا اینجا حق داشتم بلکه قصدم اینه که کشف کنم اصلاً آیا حق داشتم یا نه. حرفمو گوش کنید: شما که به دنیای دیدن پا می‌ذارید، امیدتونو رها کنید. شاید بخارهایی باشد و شاید لکه‌هایی، ولی قبل از قبول فرضیهٔ لکّه‌ها که به نظر ما درست‌تره بهتره توی همه‌چیز تردید کنیم. می‌شنوید؟

توی همه‌چیز. و بدونید که هیچ‌وقت نمی‌تونیم با قدم‌های هفت متری پیش بریم بلکه به کندی یه لاک‌پشت پیش می‌ریم. هرچیزی که امروز کشف می‌کنیم، فردا از روی تخته سیاه پاکش می‌کنیم، تا بعد از اینکه بار دوم کشفش کردیم، دوباره بنویسیم و یادداشتش کنیم؛ و همین‌که چیزی رو کشف کردیم که آرزوی کشفش رو داریم به چشم شک و بدگمانی بهش نگاه می‌کنیم.

حتی مشاهدهٔ خورشید رو با این عزم جزم شروع می‌کنیم که سکون زمین رو از اون نتیجه بگیریم. وقتی‌که سرخورده شدیم و کاملاً و قطعاً شکست خوردیم و اون لحظه‌ای که سرخورده از شدت درد به خودمون می‌پیچیم، فقط در همچین موقعی به خودمون می‌گیم که نکنه با همهٔ این‌ها حق با ما بوده و شاید زمین می‌چرخه (چشمک می‌زند.) و اگه اون موقع ببینیم که هر فرضیه‌ای به‌جز این باطله به کسانی که تحقیق نکرده وراجی کنن رحم نمی‌کنیم. متوجه شدید...؟

اعتقاد موقعی نابود می‌شه که بخوان تحمیلش کنن.

گالیله: بذار یه چیزی بهت بگم آقای موچیوس، کسی که حقیقت رو نمی‌دونه، فقط نادانه! اما اونی که حقیقت رو می‌دونه و انکار می‌کنه جنایتکاره

گالیله: حقیقت فرزند زمانه، نه فرزند مقامات

یکی از علت‌های مهم فقر علم، تصور «زیاد» دانستنه.

می‌بینی! تو چی می‌بینی؟ تو نمی‌تونی ببینی. فقط نگاه می‌کنی، نگاه کردن غیر از دیدنه.

حالا این مردم اگه از من بشنون که روی تکه‌سنگ کوچک و بی‌اهمیتی جا دارن که مدام در بی‌نهایت به دور ستارهٔ دیگه در بین هزاران هزار ستارهٔ بی‌اهمیت دیگه می‌چرخه، چی می‌گن؟ پس معنای این صبر و تحمل و تن در دادن به فقر و تنگدستی چیه...؟ چه نتیجه‌ای داره؟ پس دیگه اون کتاب مقدس که همه‌چیز رو توجیه کرده و شکنجه دیدن و عرق ریختن و صبر و گرسنگی و اطاعت مطلق رو ضروری دونسته به چه درد می‌خوره؟ یعنی حالا باید معلوم بشه که همهٔ این‌ها اشتباه بوده؟ نگاهشون مضطرب می‌شه، لقمهٔ فقر توی گلوشون خشک می‌شه و احساس می‌کنن به اونا خیانت شده!

گالیله: من می‌تونم به جای اینکه آثارمو برای عدّهٔ کمی به زبان لاتین بنویسم، به زبان عامهٔ مردم بنویسم. برای افکار جدید، ما به مردمی احتیاج داریم که با دست‌هاشون کار می‌کنن وگرنه دیگه کیه که آرزوی دانستن علت‌های همه‌چیزو داشته باشه؟ اونایی که نان رو فقط سر سفره می‌بینن هیچ‌وقت نمی‌خوان بدونن که چطور پخته می‌شه. یه همچین موجوداتی بیشتر ترجیح می‌دن خدا رو شکر کنن تا نانوا رو، اما کسانی که نان می‌پزن می‌دونن که هیچ‌چیز حرکت نمی‌کنه مگه اینکه به حرکتش آورده باشن

نگاه کردن غیر از دیدنه.