کتاب سولاریس

تارکوفسکی در جایی می‌گوید: «فیلم مانند یک رود است»[۵۰]، نباید آن را دستخوش «میل تماشا از بالا به پایین» قرار داد یا مانند تدوین‌های تحلیلگر یا تداوم تصاویر در سینمای کلاسیک، تماشاگر را دچار «تعجیل» کرد؛ نیز نباید مانند آیزنشتاین، دل‌مشغول برخورد دیالکتیکی تصاویر/ ایده‌ها بود؛ نماها باید انباشته شود، نه به شکل توده‌ای مجزا از هم، بلکه در قالب «حاصل‌جمعی» از تمام نماهای پیش از خود [۵۱].