کتاب نبوغ

آدم‌ها عادت کرده‌اند همواره زیر سلطه باشند و همه‌جا شبح تفتیش‌گری را برای خود خلق می‌کنند.

هر ابلیس زیبا اما نقصی نهفته دارد و آن زگیلی است گوشتی و شرم‌آور بر پشتِ آن اسوهٔ بی‌نقصی.

سرشارم از تو، هرچند مرا ارج نمی‌نهی. با خویشتنِ خویش سخن‌ها دارم. در این گفت‌وگوهای شبانه روحم نمی‌داند که جنونم زیر لب سخن می‌گوید یا ترنم توست که برمی‌بالد...

سپاس از تو ای موطنم برای غربت جورپیشه‌ام.