کتاب پرسش های بنیادین

«ما اصلاً چگونه می‌توانیم دربارهٔ این چیزها فکر کنیم؟ چه مفاهیمی برای درک هریک از این موارد در اختیار داریم؟

ذره‌ای آمیختن دین با فلسفه درست مثل ریختن یک قاشق شکر در قهوه عمل می‌کند: مزهٔ واقعی و تلخ آن را می‌گیرد و کل آن را تبدیل به یک نوشیدنی بی‌مزه می‌کند.

«هرکس می‌تواند با کرمی که شاهی را خورده است ماهی بگیرد، و باز از آن ماهی که کرم را خورده است خود بخورد.» شاه که به لحن طعنه‌آمیز او پی برده می‌پرسد: «منظورت از این سخن چیست؟» و هملت پاسخ می‌دهد: «هیچ، جز آن‌که به شما نشان دهم چگونه ممکن است گذر شاهی از روده‌های گدایی بیفتد.»

ضرب‌المثل رایجی در میان رومیان باستان بود که می‌گفت: سلیقهٔ افراد قابل بحث و جدل نیست

اما افسوس که وضعیت بشر همچون وضعیت کسی است که برخی و نه تمام قطعات یک جورچین را به او داده‌اند و رهایش کرده‌اند تا تصویری کامل با آن‌ها بسازیم. هر تصویری که در پایان کار به دست آوریم نمی‌تواند تصویر حقیقی باشد. با این‌همه، اگر دیگر در پی رسیدن به تمامیت نباشیم و با فاصله‌های خالی میان قطعات جورچین کنار بیاییم، شاید بتوانیم همهٔ قطعاتی را که در اختیار داریم در جای درست و در ارتباطی صحیح با یکدیگر قرار دهیم. بی‌شک همین تصویر ناقص می‌تواند حقیقت بیش‌تری را ارائه دهد تا تصویری که از به‌زور کنارهم‌چیدن قطعات جورچین درست می‌شود، اگرچه تمایلی شدید به این کار داریم و ممکن است تصویری که به دست می‌آید منسجم‌تر و معنادارتر، گویاتر و رضایت‌بخش‌تر به نظر برسد.