کتاب برتا ایسلا

در مصاحبه‌ای از او پرسیده‌اند «در یک اثر ادبی چه چیز بیش از همه شما را برانگیخته می‌کند؟» و جواب داده «شناخت. آن‌جایی که کتاب را می‌بندم و به خود می‌گویم “آری، راست می‌گوید، دقیقاً همین است. من هم این را می‌دانستم، اما تا قبل از این‌که این‌جا بخوانمش نمی‌دانستم که می‌دانمش.”»

«تاریخ الگویی از لحظه‌های بی‌انتهاست

مورد لطف قرار گرفتن آدم رو کوچیک می‌کنه ولی لطف کردن آدم رو بزرگ می‌کنه.»

اروپا پُر از دژ و برج‌وبارو و قلعه و بقایا یا ویرانه‌هاشونه. این‌که دیگه این چیزها رو نمی‌سازیم دلیل نمی‌شه که وجود نداشته باشند و لازم نیستند. حالا اون برج‌های دیده‌بانی، خندق‌ها و آتش‌شکن‌ها ماییم؛ ما همون نگهبان‌ها، دیده‌بان‌ها و قراول‌هاییم که همیشه گوش‌به‌زنگیم، چه سر کار باشیم، چه نباشیم. یکی باید حواسش باشه تا بقیه آرامش داشته باشند، یکی باید اون تهدیدها رو شناسایی کنه، باید اون‌ها رو قبل از این‌که خیلی دیر بشه پیش‌بینی کنه

کسی که بالاخره یه کاری می‌کنه بهتر از اونیه که از جاش تکون نمی‌خوره، حتی اگه تلاشش بی‌فایده باشه.

اتفاقی که افتاده مهم نیست، فقط آن چیزی مهم است که دیگران تصمیم می‌گیرند یا برداشت می‌کنند که اتفاق افتاده

ما هیچ‌وقت از داستان‌های عاشقانهٔ آدم‌های دیگه سر درنمی‌آریم، حتی اگه موضوع عشق‌شون خودمون باشیم

آدم‌ها به جایی تعلق دارند که به‌شون ارزش و اهمیت می‌دن

آدم‌ها چه‌قدر راحت دربارهٔ چیزهایی قول می‌دهند که از اختیارشان خارج است

خیلی‌ها دوست دارند فکر کنند کسی جای‌شان را نمی‌گیرد، وجودشان مؤثر است و از بیخ‌وبن بیخود و بی‌فایده نیست.

آدم‌ها به جایی تعلق دارند که به‌شون ارزش و اهمیت می‌دن، به‌خصوص جایی که واقعاً آدم رو بخواد و جذبش کنه.

همهٔ دولت‌ها و مجلس‌ها این کار رو می‌کنند. وقتی به قدرت می‌رسند و قراره قانون وضع کنند دیگه فراموش می‌کنند چه شعارهایی قبل از به قدرت رسیدن می‌دادند.

یه جورهایی زندگی راحتیه، یه نفر دائم به‌ت می‌گه چی‌کار کنی. تازه می‌فهمی چرا بعضی از آدم‌ها دوست دارند توی زندان بمونند، چون لازم نیست از خودشون سؤالی بپرسند. بعضی وقت‌ها دستورالعمل دقیق می‌دن: این کار و اون کار و فلان کار رو بکن، بعضی وقت‌ها هم دقیق هم نیست و می‌گن فقط نتیجه بگیر.

همیشه می‌شود سکوت کرد، به‌خصوص اگر حرف زدن منجر به باخت شود.

«حضور ما هیچ فرقی به حال دنیا نداره، نه مرگ‌مون نه تولدمون و نه سفر بی‌وقفه‌مون از تولد تا مرگ، نه زندگی‌مون، نه شانس حضور یا مرگ ناگزیرمون، نه اعمال‌مون، نه جنایاتی که مرتکب می‌شیم یا جلوِ وقوعش رو می‌گیریم، هیچ حادثه‌ای. خلاصه این‌که جهان بدون افلاطون یا شکسپیر یا نیوتن، بدون کشف امریکا یا انقلاب فرانسه هم دقیقاً همین چیزی بود که الآن هست.

آدمی که توی خونه می‌مونه بیش‌تر مطروده تا کسی که می‌ذاره و می‌ره؛ کسی که بالاخره یه کاری می‌کنه بهتر از اونیه که از جاش تکون نمی‌خوره، حتی اگه تلاشش بی‌فایده باشه.

فلسفهٔ بچهٔ لوس پول‌دار دورهٔ ما، الآن همه همین‌طورند، فرقی نمی‌کنه مال کدوم طبقهٔ اجتماعی باشند. از کِی تا حالا آدم‌ها اون‌طوری که دوست دارند زندگی می‌کنند؟ قرن‌هاست که، به‌جز چند استثنا، زندگی باقی آدم‌ها از قبل مشخصه. این قاعده‌ست، نه مصیبت. بیش‌تر آدم‌ها از جاشون تکون نمی‌خوردند، همون جایی که به دنیا اومده بودند می‌مُردند، توی حومه، توی همون روستا یا شهر مزخرف‌شون، یا بعدها توی یه بیغوله.

از افراد بیش‌ازحد احساساتی همیشه باید ترسید، چون احساسات شخصی‌شان خیلی دم‌دست است و رفتار بی‌رحمانه‌ای دارند

قلمروِ عشق بدون لاف زدن معنا ندارد

باید آن اشتباه را تمام‌وکمال مرتکب شوی تا بفهمی اشتباه بوده

اگر به کسی اعتماد کنیم و کامل اعتمادمان را از بین ببرد، میل داریم به کسی پناه ببریم که دیگر نمی‌تواند اعتمادمان را زایل کند چون قبلاً زایل شده.

چرا هنوز کامل ترکت نکرده‌م، وقتی دیگه این‌جا نیستی، نه این‌جا و نه هیچ جای دیگه‌ای. زندگی تو متوقف شد و زندگی من پیش رفت، ولی بی‌معنا و هدف

«بدترین خیانت بازگشت است.»

شاید یک جاهایی تمام کشورها شبیه هم باشند و همگی به یک شیوه رفتار کنند.

نباید از دنیا انتظار رفتار عادلانه یا جبران مافات داشته باشی. این‌ها اصلاً وجود خارجی ندارند.

رنجیدگی گاهی اوقات می‌تونه آدم‌ها رو از سرجای راحت‌شون بلند کنه و باعث بشه کاری رو انجام بدن که لازمه. تمام.»

هیچ کس بابت تلاش‌ها، توانمندی‌ها، ذکاوت، بردباری‌شون ازشون قدردانی نمی‌کنه، تقدیر و تحسینی در کار نیست. چیزی که براشون مهم یا حیاتی بوده برای بقیه هیچ اهمیتی نداشته و صرفاً یک گذشتهٔ ناشناخته‌ست…»

آدم‌هایی که بیش‌ترین تأثیر رو روی دنیا می‌ذارند آدم‌هایی‌اند که در معرض دید نیستند، دیده نمی‌شن، ناشناسند، موجوداتی نامعلومند که کسی ازشون چیزی نمی‌دونه، مثل شخصیت پنهان توی اون داستان

از افراد بیش‌ازحد احساساتی همیشه باید ترسید، چون احساسات شخصی‌شان خیلی دم‌دست است و رفتار بی‌رحمانه‌ای دارند

عشق‌های نوجوانی بیش‌تر غریزی و از سرِ هواوهوس است،