کتاب آمار دقیق مرده ها

چیزی که فکر می‌کرد وقفه‌ای کوتاه باشد به روال جدید زندگی‌اش تبدیل شد. پیش می‌آمد که یک هفته از خانه بیرون نیاید. توی گوشی می‌دید چه‌طور هر کس به سمت چیزی حرکت می‌کند ــ یکی برای پول‌دار شدن، یکی برای مهاجرت، یکی برای جلب نظر بقیه. هر کسی به‌هرحال تقلایی می‌کرد و دیدن این‌ها، به جای انگیزه‌بخش بودن، بیش‌تر دنا را فلج می‌کرد.

شاید افسرده بود و این به‌خودیِ‌خود ایرادی هم نداشت. تمام آدم‌های حسابی در این دنیا افسرده بودند.

بدجوری دلش می‌خواست از قالب همیشگی‌اش بیرون بیاید و آدم جدیدی باشد، آدمی که با خودش راحت است و از لحظات لذت می‌برد نه مرد مضطربی که در هر حرف و حرکتِ مردم دنبال معنای پنهان می‌گردد و خودش هم بلد نیست احساسش را صاف و ساده بروز بدهد.

نتیجه این بود که من در هیچ‌چیز استعدادی بالاتر از متوسط ندارم. اصلاً قرار نیست اثری، در هر زمینه‌ای که فکرش را بکنی، از من به یادگار بماند و بلافاصله بعد از مرگم فراموش خواهم شد. مثل گربه‌ای هستم که یکی وسط خیابان می‌زند به‌اش و وقتی مُرد، دیگر همه‌چیز برایش تمام شده.