بریده‌هایی از کتاب دوره آثار افلاطون (جلد اول)

زیرا من و او در نادانی برابر بودیم ولی او با اینکه هیچ نمی‌دانست گمان می‌برد که داناست در حالی که من نه می‌دانستم و نه خود را دانا می‌پنداشتم.

هیچ کس نمی‌داند مرگ چیست و نمی‌تواند ادعا کند که مرگ برای آدمی والاترین نعمتها نیست. با این همه مردمان از آن چنان می‌ترسند که گویی بیقین می‌دانند مرگ بزرگترین بلاهاست. پس کسی که از مرگ می‌ترسد خود را دربارهٔ آن دانا می‌پندارد بی‌آنکه دانا باشد.

بدین‌سان در نیمهٔ دوم قرن پنجم پیش از میلاد جنبش فکری تازه‌ای پدیدار شد که به‌جنبش سوفیستی معروف است. بدین معنی که برخلاف دانشمندان پیشین یونان که عموماً به‌علوم طبیعی

بدبخت کسی است که مانند آنان بکوشد تا کسی را بر خلاف عدالت از میان بردارد.

مگر ما سبب نشدیم که تو به‌دنیا بیایی؟ مگر به‌حکم ما نبود که پدر و مادر تو توانستند با یکدیگر زناشویی کنند و تو را به‌جهان آورند؟ اگر به‌قانون زناشویی ایرادی داری بگو!»

سقراط: دوست گرامی، صیاد خوب کسی است که نومید نشود و دست از تعقیب برندارد.

ما را چنان دوست داشتی و به‌آتن چنان دل‌بسته‌بودی که در آن فرزندانی هم به‌جهان آوردی.

سقراط: اوثوفرون، اجازه می‌دهی این پاسخ را بررسی کنیم تا معلوم شود درست است یا نه؟ یا می‌خواهی مانند مردمان بی‌حوصله زود از آن بگذریم و رنج تحقیق بر خود هموار نسازیم و هر وقت هر کس ادعایی کرد بی‌چون و چرا بپذیریم؟

هر که از این آزمایش نترسد و به‌استقبال آن برود و بخواهد هر روز نکته‌ای تازه بیاموزد و به‌قول سولون در این پندار نباشد که هر چه سالخورده‌تر شود فهم و خردش به‌خودی خود افزون‌تر خواهدگردید، بی‌گمان در آینده مراقب کردار خود می‌شود.

من نیز با سولون همداستانم که می‌گوید: «بدین شرط آرزومندم به‌سالخوردگی برسم که هر روز که از عمرم می‌گذرد چیزی تازه بیاموزم.» ولی بگذار اضافه کنم: «فقط از مردی نیکو»، و سقراط خود باید تصدیق کند که اگر آموزگار نیکو نباشد و من از درس او بگریزم نباید مرا سرزنش کرد؛ ولی هیچ به‌حالم فرق نمی‌کند که آموزگار پیر باشد یا جوان.