کتاب حکایت دولت و فرزانگی

بازایستید و بدانید که من خدا هستم.

هر چیز که برایت پیش می‌آید، محصول اندیشه‌های توست. پس اگر می‌خواهی زندگیت را عوض کنی، باید از عوض کردن اندیشه‌هایت آغاز کنی.

قاعدۀ مالی‌ات خواهد گذاشت که به هدفهای مالی‌ات و حتی به بیش از آن برسی. اما مادامی که دولت را می‌جویی، هرگز از این واقعیت چشم برندار که اگر شادمانی و نیکبختی را از دست بدهی، همه چیز را از دست خواهی داد. دویدن از پی پول به آسانی می‌تواند به وسواس بدل شود و نگذارد که از زندگی کامی بجویی. و همان گونه که گفته‌اند: «چه سود اگر آدمی همۀ جهان را به دست آورد، اما روحش را از دست بدهد؟» پول خادمی بی‌همتا، اما اربابی مستبد است

به تلۀ اعتماد به هر آنچه کتابها می‌گویند نیفت. نگذار آنان که پیش از تو آمده‌اند بجای تو بیندیشند. فقط چیزی را نگاه دار که فراسوی گذر زمان است.

نبوغ یعنی به انجام رساندن آنچه از آن لذت می‌برید. این نبوغ راستین زندگی است.

آنچه بیشتر مردم ـ یا دست کم افراد ناموفق ـ از آن بی‌خبرند این است که زندگی دقیقاً به ما همان چیزی را می‌دهد که می‌خواهیم. پس نخستین کاری که باید کرد این است که دقیقاً آنچه را که می‌خواهی درخواست کنی. اگر تقاضای تو مبهم باشد، آنچه به دست می‌آوری همانقدر درهم و برهم خواهد بود. اگر حداقل را بخواهی، حداقل را به دست خواهی آورد.

در بیشتر موارد، استدلال و منطق در راه توفیق بزرگ به موانع راه بدل می‌شوند، زیرا شاهکارهای بزرگ فقط توسط کسانی آفریده شده‌اند که به قدرت ذهن ایمان داشته‌اند. افراد موفق هیچگاه نمی‌گذارند که اوضاع و شرایط بیازاردشان. به هنگام مواجهه با بزرگان گذشته می‌بینی اوضاع و شرایط آنها نیز به همین دشواری ـ و اغلب حتی دشوارتر از معاصران ـ بوده است. اما این فقط سبب شد تا برای دستیابی به نیروی درونشان ژرفتر روند. آن بزرگان اعتقاد راسخ داشتند که می‌توانند امور بزرگ را به انجام برسانند. همۀ آنها که دولتمند شدند عمیقاً معتقد بودند که می‌توانند دولتمند شوند. و به همین دلیل کامیاب شدند

راه کسب ایمان از طریق تکرار کلام است. کلام بر زندگی درونی و بیرونی ما تأثیری خارق‌العاده دارد. کلام دارای اقتدار مطلق است. بیشتر مردم یکسر از این اصل بی‌خبرند و از آن بهره نمی‌جویند. نه، حرفم را پس می‌گیرم. معمولاً نفوذ کلام را بر ضد خود به کار می‌برند.

پزشک مشهور، امیل کوئه، آن را برای بیمارانش تدبیر کرده است: «هر روز، زندگیم از هر جهت بهتر و بهتر می‌شود. این قاعده را هر صبح و هر شب پنجاه بار تکرار کن. و همچنین هر گاه توانستی در طول روز هرچه بیشتر تکرار کنی، تأثیر بیشتری بر تو خواهد داشت.

من کلید نیکبختی را به تو می‌دهم. با این کلید خواهی توانست بدون ذره‌یی تردید، در هر زمان از زندگیت دریابی که کاری که به آن سرگرمی به نیکبختی خواهد انجامید یا نه. از خود بپرس: اگر قرار بود همین امشب بمیرم، آیا می‌توانستم در لحظۀ مرگ به خود بگویم که همۀ کارهایی را که می‌خواستم در این روز به انجام برسانم، به انجام رسانده‌ام؟

پس راز نیکبختی این است که هر روز چنان زندگی کنی که گویی آخرین روز زندگی توست.

اگر ندانی به کجا می‌روی، احتمالاً به هیچ جا نخواهی رسید

هرگاه ذهنت از طریق تمرینهای تمرکز نیرومند شود و اتکاء به نفس بیابی، درخواهی یافت که مشکلات زندگی دیگر تو را به چنگ نمی‌گیرند. خواهی فهمید که چیزها همانقدر مهم هستند که ذهنت آنها را مهم بداند. مشکل تا وقتی مشکل است که تو آن را به مشکل بدل کنی.» «هرچه ذهنت نیرومندتر باشد، مشکلاتت ناچیزتر خواهد نمود. این منشاء آرامش درون است، پس تمرکز کن. این یکی از بزرگترین کلیدهای کامیابی است.

ترس بدترین دشمن توست، برادر تردید است، و باید بر آن غلبه کنی. بی‌باک و جسور باش. هر کس که به بهانۀ احتیاط یا عقل‌گرایی پول را مدفون کرده است، آنچه ستانده بی‌ارزش بوده است؛ و احتمالش ضعیف است که بیش از آن را به دست آورد. پول باید آزادانه در جریان باشد تا بتواند چند برابر شود.

«بیشتر مردم می‌ترسند چیزی بخواهند، و وقتی عاقبت چیزی می‌خواهند، به اندازۀ کافی اصرار نمی‌ورزند. این خطاست.»

نگاه دار: همۀ رویدادهای زندگیت آینه‌یی است که اندیشه‌هایت را باز می‌تاباند.

«همۀ اندیشمندان خردمند در طول اعصار گفته‌اند که بزرگترین محدودیتها، حدودی است که انسان بر خویشتن تحمیل می‌کند؛ و از این‌رو، بزرگترین مانع کامیابی، مانعی ذهنی است. حد و مرزهای ذهنی‌ات را بگستر تا حد و مرزهای زندگیت را بگستری.

«گل سرخ مظهر زندگی است. خارهایش نمایانگر راه تجربه‌اند: آزمونها و محنتهایی که هر یک از ما باید برای فهم زیبایی راستین هستی تاب آوریم.»

اما مردم این توهم را می‌آفرینند که زمان زیادی در پیش دارند، و مدام تصمیمهایی را که باید بگیرند به امروز و فردا موکول می‌کنند. به خود می‌گویند: هنوز فرصت دارم. بعداً به این کار خواهم پرداخت. آنگاه پیری فرامی‌رسد و می‌بینند هنوز کاری نکرده‌اند.»

«این یکی از مهمترین درسهای کسب و کارم بود. اشخاصی که صبر می‌کنند تا اوضاع و شرایط عالی از راه برسد هرگز کاری را به انجام نمی‌رسانند. زمان مطلوب برای عمل همین حالاست

وقتی همۀ درهای خروج را به روی خود می‌بندی و پشتت را به دیوار می‌چسبانی، همۀ قدرتهای درونت را به تحرک وامی‌داری. با همۀ وجودت می‌خواهی چیزی به وقوع بپیوندد.

مادامی که به آرمان دولتمند شدن خو نگرفته‌ای، و مادامی که این آرمان بخشی از زندگی و درونی‌ترین اندیشه‌هایت نشده است، هیچ چیز نمی‌تواند به تو کمک کند تا دولتمند بشوی.

باید به این واقعیت توجه کند که: اگر در حال حاضر سالی ۰۰۰, ۲۰ دلار به دست می‌آورد و مثلاً نمی‌تواند انتظار بیش از سالی ده درصد افزایش را داشته باشد و فقط بتواند درصد اندکی از آن را پس‌انداز یا سرمایه‌گذاری کند، اگر بدون فعالیتهای جانبی در همان شغل باقی بماند، هرگز نمی‌تواند دولتمند شود.»

فقط باید دریابی که اگر تنها امیدت ده درصد افزایش حقوق سالانه است، و نخواهی به طور غیر قانونی کار کنی، یا باید ترفیع بگیری یا شغلت را عوض کنی تا بتوانی به هدفت برسی. شاید این واضح و مبرهن بنماید، اما هزاران تن امیدوارند وضع مالیشان بهبود یابد، و مطلقاً هیچ کاری درباره‌اش نمی‌کنند. آیا این جهل است؟ آیا به این دلیل است که با اینکه مردم از صبح تا شام شکایت می‌کنند، اساساً از وضع خود راضی هستند؟»

«اگر می‌خواهی در زندگی موفق شوی، باید مطمئن باشی که حق انتخاب نداری. باید پشتت را به دیوار بچسبانی. اشخاصی که در دست به خطر زدن تردید می‌کنند و از آن احتراز می‌جویند، زیرا همۀ امکانات را در اختیار ندارند هرگز به جایی نمی‌رسند. دلیلش ساده است. وقتی همۀ درهای خروج را به روی خود می‌بندی و پشتت را به دیوار می‌چسبانی، همۀ قدرتهای درونت را به تحرک وامی‌داری. با همۀ وجودت می‌خواهی چیزی به وقوع بپیوندد.

جهان چیزی جز بازتاب ضمیر درونت نیست.