soleymani
۵
این و بیشتر از اینها را قبول کرده بود - بخاطر اینکه بعد از این همه، زندگی براستی به معنای قبول کردن از دست دادن خوشیها است، یکی پس از دیگری، نه فقط خوشیهای او- که احتمال بهبودی اوضاع بود.
stephanie
۳
آخرین باری که پسر تلاش کرده بود اینکار را انجام دهد، به گفته دکتر، روشش شاهکاری از نوآوری بود، اگر یکی از دوستان بیمار حسودش فکر نکرده بود که میخواهد پرواز کردن یاد بگیرد و جلوی کارش رابگیرد موفق میشد. کاری که واقعاً میخواست انجام بدهد این بود که در دنیای خود سوراخی ایجاد کند و فرار کند.
pegahl
۳
زندگی براستی به معنای قبول کردن از دست دادن خوشیها است، یکی پس از دیگری،
helya
۲
کاری که واقعاً میخواست انجام بدهد این بود که در دنیای خود سوراخی ایجاد کند و فرار کند.
افسون
۱
زندگی براستی به معنای قبول کردن از دست دادن خوشیها است، یکی پس از دیگری، نه فقط خوشیهای او- که احتمال بهبودی اوضاع بود. او به موجهای بیپایان درد فکر کرد که به هر دلیلی او و شوهرش مجبور بودند تحمل کنند. به غولهای نامریی که پسرش را به طرز غیرقابل تصوری آزار میدادند، به مقدار بیاندازهی عطوفتی که در دنیا وجود داشت، به سرنوشت این عطوفت که یا خرد میشود یا هدر میرود یا تبدیل به دیوانگی میشود، به کودکان مورد غفلت قرار گرفتهای که با خودشان در گوشههای جارو نکرده اتاقها زمزمه میکنند، به علفهای هرز زیبا که نمیتوانند از دست کشاورز پنهان شوند وناچار مجبورند سایه خم شده شبیه میمون او، همانگونه که سیاهی غول پیکرش نزدیک میشود، را مشاهده کنند که گلهای له شده را رها میکند.
Tiyara_banani
۰
زندگی براستی به معنای قبول کردن از دست دادن خوشیها است
عباس
۰
اگر یکی از دوستان بیمار حسودش فکر نکرده بود که میخواهد پرواز کردن یاد بگیرد و جلوی کارش رابگیرد موفق میشد.
عباس
۰
هرچیزی یک رمز است و اومضمون هرچیزی است. بعضی ازجاسوسها نظارهکنندگان بیغرض هستند، مثل سطوح شیشهای و استخرهای راکد، بقیه مثل کتهای آویخته شده در شیشه فروشگاهها، شاهدان متعصباند، سلاخهای بیرحم، بقیه هم (آب جاری، طوفانها) تا حد جنون هیستریکال هستند، نظر تحریف شدهای درباره او دارند وبه شکل عجیب و غریبی تفسیر اشتباهی از اعمالش میکنند
عباس
۰
با رنگی پریده لبخند زنان، سرش را به علامت سرزنش حماقتش تکان میداد.
عباس
۰
عمه روزا، یک زن پیر ایرادگیر، لاغر، چشم گنده، که در دنیای وحشتناکی از خبرهای بد، ورشکستگیها، تصادفات قطار و تومورهای سرطانی زندگی میکرد تا وقتی که آلمانیها او را با همه آدمهایی که دلواپسشان بود به قتل رساندند.