کتاب بحران بزرگ

در ۲۹ اکتبر ۱۹۲۹، «سه‌شنبه سیاه»، بازار سهام آمریکا بدترین روز تاریخ خود را تجربه کرد. گرچه بهای سهام دوباره اندکی بالا رفت، و افت اقتصادی طی چندین هفته گسترش یافت، ۲۹ اکتبر سرآغاز «بحران بزرگ» در ایالات متحده تلقی می‌شود. پس از ریزش بازار سهام، بیش‌تر بانک‌ها از پا افتادند و قادر نبودند به سپرده‌گذاران از حسابشان پول پرداخت کنند. در نتیجه، مردم هراسان شدند و پول خود را از بانک‌هایی که هنوز مشغول کار بودند بیرون کشیدند. آن‌ها پول خود را در تشک‌ها، دیوار خانه‌هایشان، قوطی‌های حلبی مدفون در حیاطشان، یا هر جای دیگری پنهان می‌کردند، اما آن را به بانک‌ها نمی‌سپردند.

در زمستان ۱۹۳۲ پرطرفدارترین ترانه‌ای که از رادیوهای آمریکا پخش می‌شد «برادر می‌شود یک ده سنتی به من بدهی؟» بود. این ترانه داستان مردی را بازگو می‌کرد که شغلش را از دست داده بود و حالا در خیابان گدایی می‌کرد. خیلی سعی کرده بود کاری پیدا کند، اما فایده‌ای نداشت.

پس از رونق دهه ۱۹۲۰، زمانی که کارخانه‌ها، فروشگاه‌ها، و معدن‌ها بسته شدند، اکثر آمریکایی‌ها تکان خوردند. کسانی که هیچ گاه طعم بی‌کاری را نچشیده بودند، ناگهان خود را گرفتار فقر دیدند و اصلا نمی‌توانستند باور کنند که چنین وضعی برایشان پیش آمده است.

در سال ۱۹۳۲ تقریباً دوازده میلیون آمریکایی بی‌کار بودند. مدت بی‌کاری اکثر آن‌ها آن‌قدر به درازا کشیده بود که تمام پس‌اندازشان را خرج کرده بودند. سرانجام زمانی که نتوانستند اجاره یا قسط وام مسکن خود را بپردازند، خانه‌هایشان را نیز از دست دادند. بسیاری در آلونک‌های مقوایی در محله‌هایی موسوم به هووِرویل زندگی می‌کردند. در هر شهری جلوی مکان‌هایی که به تهیدستان نان و سوپ می‌دادند یا بیمارستان‌هایی که غذاهای پسمانده خود را توزیع می‌کردند، صف غذا تشکیل شد.

از آن‌جا که صنعت آمریکا دستخوش نابودی نشده بود، کشور در بازگرداندن تمرکز اقتصادش از جنگ به تولید کالاهای مصرفی از نوعی مزیت برخوردار بود. کارخانه‌هایی که پیش از این به تولید تسلیحات اختصاص داشتند اینک خودرو، رادیو، و لوازم خانگی تولید می‌کردند. صنعت به تولیدِ نه‌تنها ضروریات بلکه تجملات نیز پرداخت.

از آن‌جا که ایالات متحده از جنگ آسیب ندیده بود، به کشور اعتباردهنده اصلی جهان تبدیل شد، چرا که آن‌قدر ثروتمند بود که به کشورهای دیگر پول وام دهد.

گرایش‌های سیاسی بین‌المللی نیز بر اقتصاد آمریکا اثر می‌گذاشت. اقتصاد پس از جنگ جهانی اول بین‌المللی‌تر شده بود، چرا که تجارت و پول کشورها بیش‌تر با هم درآمیخته بود. اما کشورهای جهان متوجه این موضوع نشدند. بسیاری از کشورها، از جمله ایالات متحده، بیش از حد ملی‌گرا باقی ماندند و بیش‌تر به بهبود وضعیت کشور خود توجه نشان دادند.

پرزیدنت کالوین کولیج حامی جدی کسب و کار بود و دوره ریاست جمهوری او به عصر رونق کولیج شهرت یافت. در این دوره آمریکایی معمولی توجهی نداشت که در بقیه دنیا چه می‌گذرد. ایروینگ وِستین، تاریخدان، در کتابش دهه به‌هم‌ریخته می‌نویسد: «آمریکایی‌ها، به دلیل شرایط بسیار خوبی که در کشور خود داشتند، چشم‌های خود را به روی بقیه دنیا بستند، و نسبت به رویدادهای سرنوشت‌ساز جهان بی‌توجه ماندند. درگذشت لنین در ۱۹۲۴ و مبارزه قدرتی که از پی آن در روسیه درگرفت تقریباً از نگاهشان پنهان ماند. ناآرامی سیاسی فزاینده در آلمان برایشان اهمیتی نداشت. توجهی به عقب‌نشینی سربازان فرانسوی از دره رور و بازگشت این منطقه به کنترل آلمان نداشتند.