بریده‌هایی از کتاب خواهران

زمانی برای معجزه نیست. پس در سکوت شبهایت، برای ریشه‌کن کردن حسرت‌هایت، رؤیاهایت را، شبی پس از دیگری، خفه می‌کنی.

زمانی برای معجزه نیست. پس در سکوت شبهایت، برای ریشه‌کن کردن حسرت‌هایت، رؤیاهایت را، شبی پس از دیگری، خفه می‌کنی. زندگی شادت را، خفه می‌کنی، زندگی عاشقانه‌ات را خفه می‌کنی. زندگی آزادانه‌ات را، خفه می‌کنی، رؤیاهایت برای سفر کردن را، خفه می‌کنی، خاطرخواهی‌های زودگذر را نیز خفه می‌کنی. بدون هیچ ترس و لرزی بچه‌هایت را که همیشه آرزوی داشتنشان را داشتی خفه می‌کنی... دختر بزرگت را، همانی که شاید وحیده می‌نامیدی، خفه‌اش می‌کنی، پسر بزرگت را، همانی که شاید اهیرام می‌نامیدی، خفه‌اش می‌کنی و پسر کوچک‌ترت را، نیز، خفه می‌کنی، و دختر کوچکت را، همانی که ناخواسته بود اما می‌توانست مایهٔ تمام شادی‌هایت باشد، حتی او را، ته تغاریت را، بی‌گناه‌ترین را خفه می‌کنی

و هنگامی که دیگر رؤیایی برای خفه کردن نمانده، همه‌چیز آسان‌تر می‌شود.

نفهمیده بودم که رؤیابافی از آن من نیست، که به دنیا آمده‌ام تا بار اندوه مادر و خفت پدر را به دوش بکشم و راه گشای برادرانم باشم.

از بین تمام حیوانات، تمامی حیوانات، تنها گاومیش‌ها برخلاف جهت باد حرکت می‌کنند، و اینکه این نوعی فداکاری برای بازگشت به سرچشمهٔ شوربختی‌ها و لگدمال کردن آن‌ها با تاخت و تازهای خشمگینانه‌شان بوده است. رژهٔ باشکوه گاومیش‌ها. و این خوی گاومیشی بی‌شباهت نیست به رفتار دختران بزرگ خانواده، دختران ارشد، برای بازگشت، برخلاف جهت باد به سرچشمهٔ اندوه اجداد مادران و پدرانشان. تو هم مانند من، لیلا، انگار همه باهم در سوگ از دست دادن واژه‌ای یتیم شده‌ایم.

Thank you که حلقومش را که سرشار بود از آواز اجدادش بریدید، thank you برای خفت پدرانمان، برای لکنت مادرانمان Thank you, هزار بار برای تحقیر،Thank you که اهالی فرانسوی‌زبان مانیتوبا را به مدارس انگلیسی فرستادید. Thank you به خاطر حلق‌آویز کردن لوئی ریل و بومیان متیThank you برای تاریخ فراموش شده، Thank you،

آژیرها زوزه می‌کشند و زمین می‌لرزد و اضطراب مانند چاقویی صدف قلبت را می‌گشاید. همه‌چیز خرد می‌شود، در هم کوبیده می‌شود.