کتاب بی پایان

شما نباید از ناامید کردن دیگران واهمه داشته باشید. باید هرطور که می‌خواهید زندگی کنید. گاهی اوقات، باید هیچ‌کدام از افراد حاضر در اتاق را به حساب نیاورید و کاملاً با این قضیه راحت باشید

ما برای نجات خود، نباید هراسی از رها کردن بار اضافی داشته باشیم.

هر دقیقه‌ای را که صرف افسوس خوردن برای خود می‌کنید، یک دقیقه دیگر است که بهتر نشده‌اید، صبح دیگری است که در باشگاه از دست داده‌اید، یک عصر دیگری است که بدون مطالعه تلف کرده‌اید.

چیزی که یک وحشی حقیقی را از بقیه جدا می‌کند، توانایی او در تسلط دوباره بر ذهنش در کسری از ثانیه است، علی‌رغم این واقعیت که همه چیز هنوز به هم ریخته است!

نسبت به تیک‌تاک ساعتی که در پس ذهنمان است هشیار باشیم چراکه برای هر کاری در زندگی، ضرب‌الاجلی وجود دارد. روی تمام رویاها و اهداف ما با جوهری نامرئی، تاریخ انقضایی حک شده است. پنجره‌های فرصت همیشه باز نخواهد بود و حتما بسته خواهد شد، بنابراین ضروری است که وقت خود را با مزخرفات تلف نکنیم. هیچ‌کدام از ما هیچ اطلاعی از فردا یا زمان مرگ خود نداریم

یک روز ۸۶۴۰۰ ثانیه است. شاید از دست دادن تنها یکی از آن ثانیه‌ها،‌ نتیجه روز و به‌طور بالقوه زندگی‌تان را تغییر دهد.

وقتی در حال بالا رفتن از یک کوه یا درگیر هر کار دشوار دیگری هستید، تنها راه خلاصی، تمام کردن آن است. پس چرا وقتی اوضاع سخت می‌شود، در مورد آن غر می‌زنید؟ وقتی می‌دانید سرانجام به پایان خواهد رسید، چرا آرزو می‌کنید که زود تمام بشود؟ وقتی در مواجهه با یک وظیفه، شروع به شکایت می‌کنید و ذهنتان به دنبال دکمه انصراف می‌گردد، شما از حداکثر توانایی‌هایتان استفاده نمی‌کنید، به عبارت دیگر، شما درواقع درد را طولانی‌تر می‌کنید. ‫افراد مصمم، سر خود را پایین می‌اندازند و به مسیر خود ادامه می‌دهند

دستاوردهای من در گذشته، به‌قدری مبهم و کوچک بودند که اکثر افراد هرگز متوجهش نمی‌شدند. من نه‌تنها استعدادهای خود را کشف کردم، بلکه یاد گرفتم که آنها را به بالاترین سطح نیز برسانم.

برای بزرگ شدن هیچ پیش‌نیازی وجود ندارد. شما می‌توانید توسط یک گله گرگ در جنگل بزرگ شده باشید. می‌توانید در سی سالگی بی‌خانمان و بیسواد باشید و در چهل سالگی از دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصیل شوید. می‌توانید یکی از موفق‌ترین افراد حاضر در کشور باشید، اما همچنان گرسنه بمانید و در تلاش برای فتح یک عرصه و میدان جدید، از همه افراد دیگری که می‌شناسید، سخت‌تر کار کنید. همه چیز با این تعهد شروع می‌شود که به دنیایی فراتر از دنیای شناخته‌شده‌تان نگاه کنید. فراتر از خیابان، شهر، ایالت یا ملیت شما. فراتر از فرهنگ و هویت. تنها در این صورت است که می‌توان خودکاوی واقعی را آغاز کرد.

مدت خیلی زیادی است که ذهن خود را با مزخرفات پر کرده‌اید. وقت آن است که تمرکز خود را به چیزهایی معطوف کنید که شما را همچون تیری که از چله کمان رها می‌شود، به سمت جلو پرتاب کند.

اگر کل کاری که تا به حال انجام داده‌اید، دویدن سه مایل در یک مسابقه است، آن‌وقت ده مایل دویدن می‌تواند بسیار دور از دسترس به نظر برسد.

در طبیعت، نابودی همیشه جای خود را به ساختن می‌دهد

مشکلات و گذشته شما در دستور کار هیچ‌کس دیگری نیست. حداقل، نه به معنای واقعی کلمه. ممکن است چند نفر در دور و اطراف خود داشته باشید که به مسائل شما اهمیت بدهند، اما در اکثر موارد، هیچ‌کس به مسائل شما اهمیتی نمی‌دهد، چون آنها سرگرم مسائل خودشان هستند و روی زندگی خود تمرکز کرده‌اند.

ابتدا، باید تشخیص دهید که از کار افتاده هستید یا به‌طور مداوم در کارها کوتاهی می‌کنید. سپس، بپذیرید که خودتان تنها هستید. کسی برای نجات شما نخواهد آمد.

اگر برای آسان کردن زندگی خود زخم‌هایتان را فهرست کنید و از آنها به‌عنوان بهانه یا اهرم فشار استفاده کنید، فرصت خود برای بهتر شدن و رشد بیشتر را از دست خواهید داد

در حالی که بیشتر افراد به هنگام خستگی متوقف می‌شوند، من فقط وقتی متوقف می‌شوم که کارم تمام شود

زمانی که ذهنی از روکش فولادی داشته باشید، نیازی به شکم شش تکه ندارید

ما برای نجات خود، نباید هراسی از رها کردن بار اضافی داشته باشیم.

همه ما باید مانند تکنسین‌های فوریت‌های پزشکی که در صحنه تصادف حاضر می‌شوند، با نوعی احساس اضطرار عمل کنیم و نسبت به تیک‌تاک ساعتی که در پس ذهنمان است هشیار باشیم چراکه برای هر کاری در زندگی، ضرب‌الاجلی وجود دارد. روی تمام رویاها و اهداف ما با جوهری نامرئی، تاریخ انقضایی حک شده است. پنجره‌های فرصت همیشه باز نخواهد بود و حتما بسته خواهد شد، بنابراین ضروری است که وقت خود را با مزخرفات تلف نکنیم.

من احساس می‌کردم شغلم در حد و اندازه‌های من نیست، بنابراین هر شب صدایی در سرم فریاد می‌زد، نمی‌خواهم اینجا باشم! و این صدا به همه چیز در زندگی‌ام سرایت کرد. احساساتم را نادیده می‌گرفتم، به‌شدت عصبانی می‌شدم و در یک افسردگی عمیق فرو می‌رفتم. من یک زندگی متفاوت می‌خواستم، اما نگرش مزخرف من ساختن آن زندگی را غیرممکن کرده بود.

ذهن‌های کوچک و افراد ضعیف رویاهای بزرگ را خراب می‌کنند

موقعیت‌های ناگوار هرگز دوام نمی‌آورند، اما می‌دانستم که نگرش بد همیشه باقی می‌ماند و می‌تواند هر عقب‌نشینی را به یک سقوط تبدیل کند.

بدون کلمه‌ای برگشتم و شروع به دویدن در سمت مخالف کردم.

هر کاری که انجام می‌دهیم، فرصتی است برای بهتر شدن در بازی خود زندگی.

چیزی که یک وحشی حقیقی را از بقیه جدا می‌کند، توانایی او در تسلط دوباره بر ذهنش در کسری از ثانیه است،

من چیزها را همان‌طور که واقعاً بودند می‌دیدم و این از من یک مبارز ساخت

وقتی یک وحشی تمام عیار باشید، این روش، سبک زندگی‌تان می‌شود. «خواستن‌ها» اصلاً وجود ندارد. فقط «بایدها» وجود دارد.

تا زمانی‌که من در سیاره زمین هستم، کاری را نیمه‌تمام نخواهم گذاشت.

گاهی اوقات، باید هیچ‌کدام از افراد حاضر در اتاق را به حساب نیاورید و کاملاً با این قضیه راحت باشید

اگر مورد زورگویی، آزار و اذیت یا تجاوز جنسی قرار گرفتید و حاضر شدید حقیقت را بی‌کم و کاست برای خود ضبط کنید و بارها و بارها به آن گوش دهید، پس از مدتی، آن روایت فقط یک داستان دیگر خواهد بود. مطمئناً هنوز هم یک داستان قدرتمند است اما درنهایت سم آن خنثی و قدرتش از آن شما خواهد شد.