بریده‌هایی از کتاب پادشاهی بریتانیا

عنوان کاملِ ویلیام، والاحضرت همایونی پرنس ویلیام آرتور فیلیپ لوئیس، دوکِ کمبریج، اِرلِ استراترن، بارون کَریکفِرگس، شوالیه سلطنتی دلاور و دارنده بالاترین نشان سلطنتی گارتر [بند جوراب] است.

در حالی که پادشاهی در جامعه بریتانیا قدمتی چندصدساله دارد، اختلاف‌نظرهای روزافزونی وجود دارد بر سر این مسئله که آیا وجود پادشاهی در دنیای امروز ضرورت دارد یا اصلاً بودن چنین نهادی امری درست است. آن‌هایی که معتقدند این وضع باید تغییر کند دلایل مختلفی برای مخالفت با این نهاد دارند، از جمله آن‌که رهبر آن را مردم انتخاب نمی‌کنند.

مهم‌ترین دلیل مخالفت مردم با نظام پادشاهی به توزیع ثروت برمی‌گردد. در زمان بروز بحران مسکن و کاهش درآمدها، خانواده سلطنتی همچنان در کاخ زندگی می‌کنند و عروسی‌های مجلل و پرهزینه‌ای برگزار می‌کنند که هزینه آن را مالیات‌دهندگان تأمین می‌کنند. مثلاً هزینه مراسم عروسی ویلیام و کیت حدود ۳۴ میلیون دلار بود. نتیجه این نابرابری‌ها مخالفت بسیاری از مردم با پادشاهی، مظاهر آن، و نحوه هزینه کردن پول مالیات‌دهندگان است. اما گسستن از سنت دیرینه پادشاهی کاری دشوار است، و بسیاری از شهروندان بریتانیا برای جایگاه خانواده سلطنتی احترام قایل‌اند و نقش آن را در تاریخ کشورشان ارج می‌نهند.

تاریخ آغاز پادشاهی بریتانیا به دوره قرون وسطی و فرمانروایی آلفرد کبیر بازمی‌گردد، او در سال ۸۷۱ م پادشاه وسِکس نامیده می‌شد. در روزگاری که وایکینگ‌ها به انگلستان یورش می‌آوردند، آلفرد لشکریانش را پیروزمندانه در برابر آن‌ها رهبری کرد و برای دفاع از سرزمینش در زمان جنگ تدابیری اندیشید، او به ساکنان این مناطق قطعه‌زمین‌هایی داد تا در زمان جنگ نقش مدافع را در آن‌جا داشته باشند. پادشاهی او از وسکس هم فراتر رفت و روزبه‌روز بر اهمیتش افزوده شد. آلفرد همچنین قانون‌هایی وضع کرد و تمهیداتی برای ترجمه کتاب‌هایی در زمینه فلسفه، تاریخ و جغرافیا اندیشید

وایکینگ‌ها (مردمانی از کشورهای امروزی نروژ، سوئد و دانمارک) از دهه ۷۹۰ با گسیل هزاران نیروی چابک و سبکبار حملاتشان به انگلستان را شروع کردند. این تهاجمات سرانجام منجر به ایجاد مهاجرنشین‌های دایمی در این منطقه شد. در سال ۸۶۶ وایکینگ‌ها شهر یورک در انگلستان را تسخیر کردند و پادشاهی‌ای در نورتامبریا بنیاد گذاشتند، که ناحیه‌ای بزرگ‌تر در اطراف یورک بود. مناطق مرسیا و آنگلیای شرقی نیز در معرض تهاجم قرار گرفتند و دانمارکی‌ها آن‌جا را اشغال کردند. آن‌ها در سال ۸۷۰ به وسکس حمله کردند. در این زمان وسکس آخرین پادشاهی مستقل آنگلوساکسون به شمار می‌آمد.

آلفرد در سال ۸۷۱ در نبرد اشداون در برکشیر دانمارکی‌ها را شکست داد که رویدادی سرنوشت‌ساز به شمار می‌آمد و در آن سال پادشاه وسکس شد. آلفرد چند لشکرکشی موفقیت‌آمیز دیگر را علیه دانمارکی‌ها فرماندهی کرد که عاقبت به برقراری روابط دوستانه با آن‌ها ختم شد.