کتاب پادشاهی بریتانیا

پیتر اِرل مورخ می‌نویسد: «شاید ما به پادشاهان جنگجوی خود خیلی بیشتر مباهات و افتخار می‌کنیم تا پادشاهانی مثل هنری سوم که انگلستان را به کشوری متمدن‌تر تبدیل کردند.»

عنوان کاملِ ویلیام، والاحضرت همایونی پرنس ویلیام آرتور فیلیپ لوئیس، دوکِ کمبریج، اِرلِ استراترن، بارون کَریکفِرگس، شوالیه سلطنتی دلاور و دارنده بالاترین نشان سلطنتی گارتر [بند جوراب] است.

در حالی که پادشاهی در جامعه بریتانیا قدمتی چندصدساله دارد، اختلاف‌نظرهای روزافزونی وجود دارد بر سر این مسئله که آیا وجود پادشاهی در دنیای امروز ضرورت دارد یا اصلاً بودن چنین نهادی امری درست است. آن‌هایی که معتقدند این وضع باید تغییر کند دلایل مختلفی برای مخالفت با این نهاد دارند، از جمله آن‌که رهبر آن را مردم انتخاب نمی‌کنند.

در حالی که پادشاهی در جامعه بریتانیا قدمتی چندصدساله دارد، اختلاف‌نظرهای روزافزونی وجود دارد بر سر این مسئله که آیا وجود پادشاهی در دنیای امروز ضرورت دارد یا اصلاً بودن چنین نهادی امری درست است. آن‌هایی که معتقدند این وضع باید تغییر کند دلایل مختلفی برای مخالفت با این نهاد دارند، از جمله آن‌که رهبر آن را مردم انتخاب نمی‌کنند.

مهم‌ترین دلیل مخالفت مردم با نظام پادشاهی به توزیع ثروت برمی‌گردد. در زمان بروز بحران مسکن و کاهش درآمدها، خانواده سلطنتی همچنان در کاخ زندگی می‌کنند و عروسی‌های مجلل و پرهزینه‌ای برگزار می‌کنند که هزینه آن را مالیات‌دهندگان تأمین می‌کنند. مثلاً هزینه مراسم عروسی ویلیام و کیت حدود ۳۴ میلیون دلار بود. نتیجه این نابرابری‌ها مخالفت بسیاری از مردم با پادشاهی، مظاهر آن، و نحوه هزینه کردن پول مالیات‌دهندگان است. اما گسستن از سنت دیرینه پادشاهی کاری دشوار است، و بسیاری از شهروندان بریتانیا برای جایگاه خانواده سلطنتی احترام قایل‌اند و نقش آن را در تاریخ کشورشان ارج می‌نهند.

تاریخ آغاز پادشاهی بریتانیا به دوره قرون وسطی و فرمانروایی آلفرد کبیر بازمی‌گردد، او در سال ۸۷۱ م پادشاه وسِکس نامیده می‌شد. در روزگاری که وایکینگ‌ها به انگلستان یورش می‌آوردند، آلفرد لشکریانش را پیروزمندانه در برابر آن‌ها رهبری کرد و برای دفاع از سرزمینش در زمان جنگ تدابیری اندیشید، او به ساکنان این مناطق قطعه‌زمین‌هایی داد تا در زمان جنگ نقش مدافع را در آن‌جا داشته باشند. پادشاهی او از وسکس هم فراتر رفت و روزبه‌روز بر اهمیتش افزوده شد. آلفرد همچنین قانون‌هایی وضع کرد و تمهیداتی برای ترجمه کتاب‌هایی در زمینه فلسفه، تاریخ و جغرافیا اندیشید

وایکینگ‌ها (مردمانی از کشورهای امروزی نروژ، سوئد و دانمارک) از دهه ۷۹۰ با گسیل هزاران نیروی چابک و سبکبار حملاتشان به انگلستان را شروع کردند. این تهاجمات سرانجام منجر به ایجاد مهاجرنشین‌های دایمی در این منطقه شد. در سال ۸۶۶ وایکینگ‌ها شهر یورک در انگلستان را تسخیر کردند و پادشاهی‌ای در نورتامبریا بنیاد گذاشتند، که ناحیه‌ای بزرگ‌تر در اطراف یورک بود. مناطق مرسیا و آنگلیای شرقی نیز در معرض تهاجم قرار گرفتند و دانمارکی‌ها آن‌جا را اشغال کردند. آن‌ها در سال ۸۷۰ به وسکس حمله کردند. در این زمان وسکس آخرین پادشاهی مستقل آنگلوساکسون به شمار می‌آمد.

آلفرد در سال ۸۷۱ در نبرد اشداون در برکشیر دانمارکی‌ها را شکست داد که رویدادی سرنوشت‌ساز به شمار می‌آمد و در آن سال پادشاه وسکس شد. آلفرد چند لشکرکشی موفقیت‌آمیز دیگر را علیه دانمارکی‌ها فرماندهی کرد که عاقبت به برقراری روابط دوستانه با آن‌ها ختم شد.

زندگی افراد قدرتمند و ثروتمند معمولاً برای عامه مردم جذاب است

مردم اغلب دوست دارند درباره گذشته خیالبافی کنند و آن را رؤیایی ببینند، و چه چیزی رؤیایی‌تر از سرگذشت پادشاهان و ملکه‌ها.

مهم‌ترین دلیل مخالفت مردم با نظام پادشاهی به توزیع ثروت برمی‌گردد. در زمان بروز بحران مسکن و کاهش درآمدها، خانواده سلطنتی همچنان در کاخ زندگی می‌کنند و عروسی‌های مجلل و پرهزینه‌ای برگزار می‌کنند که هزینه آن را مالیات‌دهندگان تأمین می‌کنند. مثلاً هزینه مراسم عروسی ویلیام و کیت حدود ۳۴ میلیون دلار بود.

گسستن از سنت دیرینه پادشاهی کاری دشوار است، و بسیاری از شهروندان بریتانیا برای جایگاه خانواده سلطنتی احترام قایل‌اند و نقش آن را در تاریخ کشورشان ارج می‌نهند.

حمایت کلیسا امری حیاتی بود، زیرا کلیسا به اندازه ــ و شاید هم بیشتر از ــ پادشاهان اروپا قدرت داشت.

نه‌سالگی برای قبول مسئولیت پادشاهی و به قدرت رسیدن سن کمی است، به‌ویژه آن‌که کشور در میانه جنگ داخلی هم باشد. به سبب کم‌سن بودن هنری سوم شورای نیابت سلطنت (گروهی از مشاوران) برای او تعیین شد که به نمایندگی از پادشاه اداره کشور را به عهده داشتند و با موفقیت به جنگ داخلی پایان دادند.

مایک اشلی می‌نویسد: «در طول این دوره ادوارد به‌سرعت کسانی را که از قدرتشان سوءاستفاده کرده بودند مجازات کرد. به این ترتیب ادوارد در بین مردم انگلستان محبوبیت یافت، آن‌ها او را منجی خود می‌دانستند.»

او مرتب با پارلمان دیدار می‌کرد، که بعد از سال ۱۲۹۵ متشکل از دو مجلس بود: مجلس لردها یا اعیان (زمینداران و رهبران کلیسا) و مجلس عوام (نمایندگان انتخابی شهرها و روستاها).

هم ولزی‌ها از ادوارد به دلیل از دست دادن استقلالشان بیزار بودند و هم اسکاتلندی‌ها به‌شدت از او متنفر بودند.

هرچند ادوارد معتقد بود وارث مشروع و برحق پادشاهی فرانسه است، برای فرارسیدن فرصت مناسب چند سال منتظر ماند. او در میان مردم فرانسه و اشرافش تفرقه ایجاد کرد، و در سال ۱۳۳۷ آغازگر جنگ‌هایی شد که امروز به « جنگ صدساله» معروف شده است.

نظام پادشاهی در بریتانیا صدها سال قدمت دارد و تغییر نوع حکومت کاری بسیار سخت است، اما غیرممکن نیست.

کسانی که خواستار برچیده شدن نهاد پادشاهی هستند معتقدند که این نهاد در واقع نماینده آن‌ها نیست و از آن‌جایی که پادشاه تابع تصمیم‌های نخست‌وزیر در امور حکومتی است پس نقش مؤثری در حکومت ندارد.

با گذشت زمان و در طول سال‌ها، پادشاه از مقامی که حرفش قانون بود به جایی رسید که صرفاً توصیه می‌کرد و می‌شد به توصیه‌هایش عمل نکرد.

هر یک از این قوانین نقش بسزایی در شکل‌گیری پادشاهی مشروطه انگلستان داشت که در آن پادشاه بالاترین مقام کشور باقی می‌ماند، اما اداره امور جاری کشور و قانون‌گذاری بر عهده پارلمان بود.

درگیری بین سلطنت‌طلبان و طرفداران پارلمان در تاریخ بریتانیا به « جنگ داخلی» معروف است.

قرن‌ها دختران و زنان خانواده سلطنتی در حکم گروگان‌هایی برای تحکیم اتحادهای سیاسی در داخل و خارج از کشور بودند.

هنری هشتم میراث پیچیده‌ای از خود برجای گذاشت. او با جدا شدن از کلیسای کاتولیک روحانیون را از ثروت و قدرتشان محروم کرد، اما هزاران نفر از رعایایش حاضر نشدند به کلیسای کاتولیک پشت کنند، چرا که آن‌ها نسل‌ها شالوده زندگی‌شان را بر آن استوار کرده بودند، که قدمتی بسیار طولانی‌تر از سوگند وفاداری به پادشاه داشت.

او پارلمان را واداشت تا به جای پاپ او را بالاترین مقام کلیسای انگلستان اعلام کند. با این اقدام، پادشاه و حکومت انگلستان به طور رسمی از کلیسای کاتولیک جدا شد و کلیسای انگلستان بنیان گذاشته شد.

غاصبان در معرض غصب قدرت از سوی افراد دیگر هستند