کتاب مادراپور

«پشه ‌ ای که سپیده ‌ دم زاده ‌ می ‌ شود و شامگاه می ‌ میرد، نمی ‌ داند شب چیست.»

وقتی انسان مبدل به ‌ جسد می ‌ شود با چه شتابی به ‌ چاره برمی ‌ خیزیم! شاید زنده ٔ او برای ما موجودی عزیز بوده ‌ است، اما مرده ‌ اش نفرت ‌ انگیز است. زود! زود! هر چه زودتر ببرندش! در سوراخی چالش کنند! یا بسوزانندش! از او تنها آن جزءِ مواج و سبکبال را محفوظ می ‌ داریم، که خاطره ٔ اوست و آن عنصر اثیری پاک را که اندیشه ‌ ای است درباره ٔ آن موجودی که زمانی میان ما می ‌ زیست.