کتاب نوای اسرارآمیز

آدم وقتی تعالی را دوست نداره تو لجن زندگی فرو می‌ره.

ریشهٔ نفرت هیچ‌وقت خود نفرت نیست، چیز دیگه‌ای رو بیان می‌کنه... رنج، ناکامی، حسادت، اضطراب...

چیز زیبایی که در یک راز وجود داره سِرّیه که در درونشه، نه حقیقتی که پنهان می‌کنه.

لارسن: از کجا بدونم راست می‌گید؟ ‫زنورکو: از بی‌قوارگیش. دروغ ظرافت‌داره، هنرمندانه است، اون چیزی رو بیان می‌کنه که باید می‌بود، درحالی‌که حقیقت محدود می‌شه به چیزی که هست.

و اون انقدر منو دوست داشت که باعث می‌شد من هم خودمو دوست داشته باشم.

در پس هر نوازشی دردی هست، دردِ اینکه نمی‌شه واقعاً به هم رسید.

لارسن: پس این شهرت مردم‌گریز بودن شما افسانه نیست. چند وقته که تو این جزیره زندگی می‌کنید؟ زنورکو: ده سالی می‌شه. لارسن: حوصله‌تون سر نمی‌ره؟ زنورکو: (به‌سادگی) در محضر خودم؟ هرگز. لارسن: (با کمی ریشخند) خسته‌کننده نیست آدم با یک نابغه زندگی کنه؟ زنورکو: نه به اندازهٔ زندگی با یک احمق.

در دنیای حیوانات دو نژاد مخصوصاً یکنواخت وجود داره: آدم و سگ. خیلی زود ازشون سر درمی‌آرید. ‫لارسن: و چه کسانی در نظر شما از این قاعده مستثنان؟ ‫زنورکو: ابرها... گربه‌ها...

چیز زیبایی که در یک راز وجود داره سِرّیه که در درونشه، نه حقیقتی که پنهان می‌کنه.

لارسن: آدم چند سال می‌تونه هیچ‌وقت مردم رو نبینه؟ زنورکو: آدم چند سال می‌تونه هر روز مردم رو ببینه؟

یک دیوونگی کوچک رو به یک حماقت طولانی ترجیح می‌دم.

وقتی که از خودتون سؤال می‌کنید کی هستید، وقتی زیر آسمانی با ستاره‌های بی‌شمار و بی‌صدا از خودتون می‌پرسید کی هستید، این هیکل لرزان و پت و پهن وسط این کائنات متخاصم یا حداقل بی‌تفاوت کیه؟ جواب می‌دید که «من اریک لاردِن هستم» و با این چند هجای احمقانه راضی می‌شید؟ «من اریک لاردِن هستم»...

مفهوم عشق در نظر شما چیه؟ زنورکو: از عشق متنفرم. احساسیه که همیشه می‌خواستم ازش حذر کنم، البته اونم جوابمو داده.

انگار کتاباتونو مثل بچه‌هاتون دوست دارید؟ زنورکو: (از جواب طفره می‌رود.) اونان که منو زنده نگه می‌دارن. من یک پدر سربار ولی حق‌شناسم.

از این مُدی که باب شده و همه می‌خوان «دوست‌داشتنی» باشند متنفرم. آدم خودشو به هر کس و ناکسی می‌ماله، کاسه‌لیسی می‌کنه، واق‌واق می‌کنه، مثل سگ‌ها پاشو بلند می‌کنه، می‌ذاره دندوناشو بشمرن... «دوست‌داشتنی»، چه تنزلی! ...

در دنیای حیوانات دو نژاد مخصوصاً یکنواخت وجود داره: آدم و سگ. خیلی زود ازشون سر درمی‌آرید. لارسن: و چه کسانی در نظر شما از این قاعده مستثنان؟ زنورکو: ابرها... گربه‌ها...

لذت چیزی نیست مگر نوعی احساس شکست در تنهایی.

«می‌خوام شاهد مرگم باشم. می‌خوام در مرگم حضور داشته باشم. نمی‌خوام اینو از دست بدم.»

همه‌چیز دارید، قریحه، افتخار، موفقیت، ولی به‌نظر خوشبخت نمی‌آیید.

می‌کنه؟ چیز زیبایی که در یک راز وجود داره سِرّیه که در درونشه، نه حقیقتی که پنهان می‌کنه.

یک توصیه بهتون می‌کنم: هیچ‌وقت حرف کسی رو که از من تعریف می‌کنه باور نکنید، ولی همیشه حرف کسی رو که از من بد می‌گه بپذیرید، چون اون تنها کسیه که منو دست‌کم نمی‌گیره.

شما عشقو دوست ندارید، درد عشقو دوست دارید.

آدم‌ها متوجه شدند که ارضای دائمی امیال از خوابی که به دنبالش می‌آد کسالت‌آورتره. بازی لذت خسته‌شون کرده بود. پس انسان‌ها ممنوعیت رو خلق کردند.

لذت در لحظه است، زودگذره، سطحیه، زود هم از بین می‌ره. درحالی‌که عشق تداوم داره، یعنی بالاخره محکمه، پُر تلاطمه، پابرجاست! عشق زمان رو به ابعاد یک داستان می‌بره، مرحله‌های مختلفی درست می‌کنه، پا پیش گذاشتن داره، رد کردن داره، غم و غصه، آه و ناله، شادی، رنج، بالا پایین داره، خلاصه عشق جذابیت راه‌های پرپیچ و خمو داره. (به‌سادگی) بله، لارسن کوچولوی من، عشق چیز دیگه‌ای نیست: داستانیه که آدم‌هایی که نمی‌تونن با کلمات داستان بسازن برای خودشون سر هم می‌کنن.

زندگی فقط بد نامیه. بدون اینکه بخوایم آوردنمون و بدون اینکه بخوایم می‌برنمون. همین که احساس می‌کنی داری چیزی رو لمس می‌کنی ازت می‌گیرنش، محو می‌شه. ما فقط ارواح رو دوست داریم و بقیهٔ آدم‌ها همیشه معمایی اسرارآمیز باقی می‌مونن که هیچ‌وقت حل نمی‌شن.

زنورکو: در عشق چیز یاد گرفتنی وجود نداره. لارسن: چرا، دیگری...

چیز زیبایی که در یک راز وجود داره سِرّیه که در درونشه، نه حقیقتی که پنهان می‌کنه.

«دوست‌داشتنی»، چه تنزلی! ...

لارسن: آدم وقتی زندگی رو دوست نداره به درجات والا پناه می‌بره. زنورکو: و آدم وقتی تعالی را دوست نداره تو لجن زندگی فرو می‌ره.

در آدم بیماری که در شُرف مرگه، آنچه بیش از همه دردآورتره، اینه که کسی رو که دوست دارید خیلی قبل از اینکه بمیره از دست می‌دید.