بریده‌هایی از کتاب خشونت و اندیشه هایی درباره سیاست و انقلاب

با او باز می‌توانستم به‌شیوه‌ای به‌بحث بنشینم که همهٔ عمر در جست و جویش بودم. اما از روزگار جوانی، به‌استثنای کسانی که از همه به‌من نزدیک‌تر و در سرنوشتم شریک بودند، تنها با عده‌ای انگشت‌شمار واقعاً آن را آزموده‌بودم: یعنی [در فضایی] بدون پرهیز و احتیاط که نیازمند خویشتن‌داری فکری نیست؛ با دلی آسوده، زیرا می‌دانید که ممکن است گزاف بگویید اما گزافه‌گویی شما تصحیح خواهدشد و شاید خود بیانگر نکته‌ای ارزشمند باشد، در کشاکش اختلافهای ژرف ولی در محیطی آنچنان سرشار از اعتماد که نمی‌گذارد اختلاف نظر به‌سردمهری بینجامد، در آزادگذاشتن کامل یکدیگر و خودداری از خواستهای انتزاعی، زیرا این گونه خواستها در برابر وفای حقیقی رنگ می‌بازد.

به‌گفتهٔ ساخاروف فیزیکدان روسی «جنگ اتمی را از این پس دیگر نمی‌توان (مطابق فرمول کلاوزویتس) ادامهٔ سیاست منتها با وسایل دیگر خواند. چنین جنگی وسیله‌ای خواهدبود برای خودکشی عمومی».

هدف «معقول» آن «بازداری» است نه پیروزی؛ مسابقهٔ تسلیحاتی، دیگر تدارک جنگ به‌شمار نمی‌آید و اکنون فقط می‌توان آن را به‌دلیل این تصور توجیه کرد که بهترین ضامن صلح، بازداری هر چه بیشتر است.