بریده‌هایی از کتاب هنر درمان

‫تا زمانی که بیماران بر این باورند که مشکلات اساسی‌شان حاصل چیزی خارج از کنترل ایشان مانند اعمال دیگران، بخت بد، بی‌عدالتی‌های اجتماعی و ژن‌هاست، دست ما درمانگران در کار بسته است.

بیشتر اوقات، درمانگر تنها شنونده و بینندهٔ نمایش‌های بزرگ و دلاوری‌هاست.

نمی‌توانم در برابر یک نکتهٔ شیطنت‌آمیز دیگر مقاومت کنم. پیش‌بینی می‌کنم اگر درمانگران EVT خود نیاز به روان‌درمانی پیدا کنند، به دنبال درمان شناختی  رفتاری کوتاه‌مدت نخواهند رفت، بلکه به جای آن، به درمانگرانی آموزش‌دیده، مجرب، پویانگر و بدون کتاب راهنما مراجعه می‌کنند (پیش‌بینی‌ای که تنها با شواهد واقعه‌نگارانه قابل اثبات است).

هورنای معتقد بود اگر موانع برداشته شود، فرد می‌تواند به انسانی بالغ و کاملاً تحقق‌یافته بدل شود، درست مانند میوهٔ کوچکی که در نهایت درخت بلوطی خواهد شد. «درست مانند میوه‌ای که به درخت بلوط مبدل شود…» چه تصویر شگرف و روشنگری! این تصویرْ رویکرد مرا به روان‌درمانی برای همیشه دگرگون کرد و باعث شد با دیدی متفاوت به کار بنگرم: کار من برداشتن موانع از سر راه بیمارم بود. مجبور نبودم همه‌ی‌کار را بر عهده بگیرم؛ مجبور نبودم میل به رشد، حس کنجکاوی، اراده، رغبت به زندگی، محبت، وظیفه‌شناسی یا هر یک از بی‌شمار خصوصیاتی را که از ما انسان می‌سازد، در روح بیمار بدمم.

«از پنجرهٔ دیگری به بیرون نگاه کنید. سعی کنید جهان را همان‌طور ببینید که بیمار می‌بیند.»

در جدال با عشق هم، مانند مبارزه با یک اعتقاد مذهبی نیرومند، شما پیروزِ میدان نخواهید بود

گرچه مادیت مرگْ نابودمان می‌سازد، اندیشهٔ مرگْ نجاتمان می‌دهد.

«با هر آنچه حل‌ناشدنی است، شکیبا باش و بکوش نفسِ پرسش را دوست بداری.»

بیشتر اوقات، درمانگر تنها شنونده و بینندهٔ نمایش‌های بزرگ و دلاوری‌هاست

درمانگر باید برای بیمار توضیح دهد برترین وظیفهٔ آن‌ها باهم ساختن رابطه‌ای است که خود آن رابطه عامل تغییر خواهد شد

«با هر آنچه حل‌ناشدنی است، شکیبا باش و بکوش نفسِ پرسش را دوست بداری.»

عزیزترین یارِ بیش از پنجاه سال زندگی مشترک که هنوز ادامه دارد.

یکی از مهم‌ترین روش‌های ما برای انکار مرگ آن است که باور می‌کنیم استثنا هستیم، خود را متقاعد می‌کنیم که از ضرورت‌های زیستی برکناریم و زندگی با همان خشونتی که با دیگران رفتار کرده، با ما تا نمی‌کند.

رویکرد روان‌درمانی اگزیستانسیال مدعی است تعارض درونی‌ای که ما را مسحور خود می‌سازد فقط ناشی از کشاکش میان غرایز سرکوب‌شده یا افراد مهم درونی‌شده یا خرده‌ریزهای خاطرات تروماتیک فراموش‌شده نیست، بلکه ناشی از رویارویی با «مسلماتِ» هستی نیز هست.

منظور از «مسلمات» هستی چیست؟ اگر به خود اجازه دهیم که دلواپسی‌های روزانه را کنار بزنیم یا به اصطلاح در «پرانتز» بگذاریم و به موقعیتمان در جهان عمیقاً فکر کنیم... ناگزیر به ساختار ژرف هستی (یا به اصطلاحِ پل تیلیش، «دلواپسی‌های غایی») می‌رسیم. به اعتقاد من، چهار دلواپسی غایی در روان‌درمانی از بقیه برجسته‌ترند: مرگ، انزوا، معنای زندگی و آزادی (هر یک از این چهار مورد، در جای خود،‌ توصیف و تشریح خواهند شد).