کتاب سه آستانه نشین

تصادفی نیست که در دوره جدید به حال وروز نسبتاً نومیدانه‌ای افتاده‌ایم، زیرا مدام نشانه‌هایی می‌بینیم حاکی از این‌که ما رقم‌زننده سرنوشت خود در کره خاک نیستیم. نیروهایی را شناخته‌ایم که بر آن‌ها اختیار کامل نداریم. دیگر چندان مطمئن نیستیم که بتوانیم اقتصاد یا تکنولوژی ساخته خودمان را مهار کنیم. حتی گرایش خود را به جنگ‌افروزی یا نابودی کره زمین، باز هم با استفاده از قدرتی که علم به ما داده است، نمی‌توانیم مهار کنیم. ما شبیه آن شاگرد جادوگری شده‌ایم که دانسته‌هایش محدود بود و هر کاری که می‌کرد از کنترلش خارج می‌شد. این همان حالی است که ما در این زمانه دچارش شده‌ایم.

با آن‌که فقط کارهای سامری نیکوکار گزارش شده است و نه احساس‌های او، نحوه عمل او روشنگر است. او همسایه‌ای را در راه می‌بیند که به فلاکت افتاده است. کسی را دیده است که همسان خود اوست، و این همسانی چیزی نیست که با بیچارگی، تفاوت خانوادگی یا حتی اختلاف آیین از بین برود. می‌خواهد کاری بکند، زیرا کسی را می‌بیند که کاملا با خودش برابر است و هیچ چیز زمینی نمی‌تواند این برابری همیشگی را از بین ببرد.