کتاب موضوع مرگ و زندگی

سوگ بهایی است که برای شجاعت عشق ورزیدن به یکدیگر می‌پردازیم.

«باید امید به داشتن گذشته‌ای بهتر را کنار بگذاری.»

کار من این است که تا لحظهٔ مرگ زندگی کنم

امیدوارم کسی را داشته باشد که دربارهٔ فشار روانی‌ای که هرروز باید تجربه کند، با او حرف بزند.

«جایی که مرگ هست، من نیستم. چرا باید از چیزی که هرگز حس نخواهم کرد بترسم؟»

اگر بتوانم از خوشی‌های ساده و روزمرهٔ زندگی لذت ببرم، اگر بتوانم با عزیزترین دوستانم ـ چه حضوری و چه با نوشتن برایشان ـ وداع کنم، اگر بتوانم به بهترین خودم برسم و عشقم به آنان را ابراز کنم و سرنوشتم را باوقار بپذیرم، در آن صورت، شاید لحظهٔ مرگْ خود شکلی از اوج باشد.

تو را جای‌گرفته در دستان خدا می‌بینم. تو آن‌قدر ظریفی که در دستانش جا می‌شوی»،

از او پرسیدم: «از چه چیز مرگ بیش از همه می‌ترسی؟» پاسخ داد: «از فکر دربارهٔ همهٔ کارهایی که تا حالا نکرده‌م.»

سال‌های سال این باور را در سر پرورانده‌ام که یک فرد زمانی واقعاً می‌میرد که هیچ انسان زنده‌ای نتواند چهره‌اش را به یاد بیاورد. در مورد مریلین و من، این بدان معنا است که ما تا زمانی که کوچک‌ترین نوه‌هایمان هستند، زنده خواهیم بود.

تو فقط همین یک زندگی رو داری. از هر بخش این پدیدهٔ شگفت‌انگیزی که "هوشیاری" می‌نامندش لذت ببر و خودت رو در حسرت خوردن برای اونچه زمانی داشتی غرق نکن!

به‌رغم همهٔ این‌ها حتی اگر از خود مرگ نهراسم، برای جدایی از کسانی که دوستشان دارم، اندوهی مداوم احساس می‌کنم. بر اساس همهٔ رساله‌های فلسفی و همهٔ تضمین‌های حرفهٔ پزشکی، شفایی برای این واقعیت ساده که باید یکدیگر را ترک کنیم، وجود ندارد.

عبارت دیگری از نیچه به ذهنم می‌آید: «بسیاری چه دیر می‌میرند و اندکی چه زود. بهنگام بمیر!»

مرگ چیزی نیست که بیاید و بگذرد. هم‌اکنون دارد اتفاق می‌افتد. ما در میانهٔ آن هستیم

میلان کوندرا: «آنچه در مرگ بیش از هرچیز رعب‌آور است فقدان آینده نیست، بلکه از دست دادن گذشته است. در واقع، عمل فراموشی خود گونه‌ای مرگ است که همواره در زندگی حضور دارد.»

اجازه نداده دیگران برایش مهم شوند تا از آسیب دیدن بپرهیزد.

سوگ بهایی است که برای شجاعت عشق ورزیدن به یکدیگر می‌پردازیم.

ارو در کتاب روان‌درمانی اگزیستانسیال (۱۹۸۰) نوشته بود اگر در زندگی زیسته‌مان پشیمانی و افسوس کمتری داشته باشیم، رویارویی با مرگ آسان‌تر است.

و خوبی را همه‌جا بیابیم در فرهنگ‌های دیگر، دین‌های دیگر در انسانیت در یکدیگر. دلم برای چراغی که در دست داشت تنگ خواهد

«آنچه در مرگ بیش از هرچیز رعب‌آور است فقدان آینده نیست، بلکه از دست دادن گذشته است. در واقع، عمل فراموشی خود گونه‌ای مرگ است که همواره در زندگی حضور دارد.»

این باور که کردارها و پندارهای فرد بر دیگران موج می‌اندازد، درست مانند امواجی که از پرتاب یک سنگریزه در آبگیر پدید می‌آیند. این اندیشه هم اهمیت فوق‌العاده‌ای برای من دارد.

هیچ کار نکرده‌ای باقی نگذاشتم. به‌ندرت از کنارش دور می‌شدم و آخرین نفس‌هایش را شمردم. و آن بوسهٔ آخر بر گونهٔ یخ‌زده‌اش: لحظهٔ واقعی خداحافظی من آن بوسه بود.

«آنچه در مرگ بیش از هرچیز رعب‌آور است فقدان آینده نیست، بلکه از دست دادن گذشته است.

میلان کوندرا: «آنچه در مرگ بیش از هرچیز رعب‌آور است فقدان آینده نیست، بلکه از دست دادن گذشته است. در واقع، عمل فراموشی خود گونه‌ای مرگ است که همواره در زندگی حضور دارد.»

از او پرسیدم: «از چه چیز مرگ بیش از همه می‌ترسی؟» پاسخ داد: «از فکر دربارهٔ همهٔ کارهایی که تا حالا نکرده‌م.»

«گهواره‌ای بر فراز مغاکی می‌جنبد و عقل سلیم به ما می‌گوید که هستی ما چیزی نیست جز جرقهٔ نوری میان دو تاریکی ابدی.»

آدمیزاد نه‌تنها برای خودش، که نیز برای دیگران زنده می‌ماند.

این بسیار دلداری‌دهنده است که بدانیم حتی وقتی اشتباه می‌کنیم (یعنی وقتی یک آدمیزادیم)، می‌توانیم با اصالت و مهربانی جبرانش کنیم

حتی اگر از خود مرگ نهراسم، برای جدایی از کسانی که دوستشان دارم، اندوهی مداوم احساس می‌کنم.

این بسیار دلداری‌دهنده است که بدانیم حتی وقتی اشتباه می‌کنیم (یعنی وقتی یک آدمیزادیم)، می‌توانیم با اصالت و مهربانی جبرانش کنیم.

مسئله آموختن این موضوع است که چیزی می‌تواند باارزش و مورد علاقه و مهم باشد حتی اگر من تنها کسی باشم که آن را تجربه می‌کنم