کتاب معیوب ها

بیشترین ترس ما از پایان زندگی نیست، بلکه از پایان خاطراته.

اگر تاریخ یک درس به ما داده باشد، آن هم این است که آدم‌های سبیلو هرگز نباید به پُست و مقامی برسند.

دهه‌های زندگی یک آدم تنها در چند پاراگراف خلاصه می‌شوند، با یک فضای خالی در پایین صفحهٔ نُه، میان جدول و آب‌وهوای جهان.

«واقعیت اینه: هیچ‌چیز، توی هیچ تمدنی، به پُرباری جاه‌طلبی‌های بیهوده نبوده. اگر خدشه‌ای به این وارد بشه، دیگه چیزی خلق نمی‌شه. کلیساهای جامع، سونات‌ها، دایرة‌المعارف‌ها: عشق به خدا پشت هیچ‌کدوم از این‌ها نبوده، عشق به زندگی هم در میون نبوده. چیزی که بوده، فقط عشق انسان بوده به پرستیده شدن توسط دیگران.»

از قدیم گفته‌اند: اگر می‌خواهی از سوسیس لذت ببری، هیچ‌وقت نباید پا به کارخانهٔ تولید سوسیس بگذاری.

از دور، فرق سر دیو را زیر نظر می‌گیرد. دارد کچل می‌شود. این مردها چه مرگ‌شان شده؟ نصف بدن‌شان در حال درآوردن مو است و نصف دیگر در حال از دست دادن آن. آیا رابطه‌ای بین کچلی و حماقت وجود دارد؟ و یا بین بی‌شعوری و پشمالو بودن؟