کتاب ازدواج بدون شکست

ما هیچ کنترلی بر رفتار دیگران نداریم. نمی‌توانید دیگری را مجبور کنید به شما عشق بورزد. هر تلاشی برای تحمیل عشق به دیگری به‌ندرت مؤثر واقع می‌شود. این مسئله ممکن است برای افرادِ عاشق عجیب به نظر برسد، اما اگر کسی را عاشقانه دوست بدارید، دوست‌داشتن شما الزاماً موجب نمی‌شود او نیز شما را دوست بدارد.

در بین تمامی رابطه‌های انسانی، زندگی زناشوییِ طولانی‌مدت و رضایتمند، کمیاب‌ترین نوع رابطه است و به‌آسانی به‌دست نمی‌آید.

برای دستیابی به این هدف لازم است هفت عادت مهرورزی و پیونددهندهٔ رابطه را با رفتارهای مخرب جایگزین کنیم. رفتارهای پیونددهنده عبارت‌اند از: ۱. گوش‌کردن ؛ ۲. حمایت‌کردن ؛ ۳. تشویق‌کردن ؛ ۴. احترام‌گزاردن ؛ ۵. اعتمادکردن ؛ ۶. پذیرفتن فرد همان‌گونه که هست؛ ۷. گفت‌وگو ی همیشگی بر سر اختلافات.

گرایش به رابطهٔ جنسی و حتی عشق در طول زندگی کم‌رنگ می‌شود، اما تفریح و شادی همیشه تازه می‌ماند، زیرا برخلاف رابطهٔ جنسی، تفریح همیشه جهت تازه‌ای به خود می‌گیرد و تقریباً هیچ محدودیتی برای شادزیستن وجود ندارد.

هرچند تمام این عادت‌ها مخرب‌اند، اما اولین عادت، یعنی عیب‌جوی ی یا انتقاد از همه مخرب‌تر است. این رفتار به‌تنهایی یک زندگی را به هم می‌زند و اگر می‌خواهیم زندگی رضایتمندی داشته باشیم، باید به‌شدت از هرگونه انتقادی پرهیز کنیم.

فرض اصلی کنترل بیرونی این است که اگر احساس ناخشنودی می‌کنم، خودم مسئول این احساس نیستم، بلکه دیگران و رویدادها و عواملِ خارج از کنترلم آن را در من ایجاد کرده‌اند و مقصرند، یا دست خودم نیست، بلکه مغزم به لحاظ ساختاری یا شیمیایی به گونه‌ای است که بدون آن‌که بخواهم، این مشکل را ایجاد می‌کند.

او به من آموخت گذشتهٔ زجرآورم را پشت سر بگذارم و هیچ‌کس، ازجمله خودم را سرزنش نکنم. شما می‌توانید بیش‌تر از موفقیت‌هایتان درس بگیرید تا از ناکامی‌هایتان. تأسف بر شکست‌های گذشته اتلاف وقت گرانبهایی است که باید صرف آفریدن حالِ رضایت‌بخش شود.

اما این یک قانون است که فقر باعث فلاکت و ناخشنودی میشود و ازدواج هم از این قانون مستثنا نیست.

۴. جسارت بیان خواسته‌هایتان را داشته باشید و آنچه را به نظرتان نادرست می‌آید، به زبان بیاورید. ۵. بدون قید و شرط به یکدیگر محبت کنید. در ازای محبتتان انتظارِ جبران نداشته باشید. عشق و محبت باید آزادانه نثار شود. ۶. به همسرتان آزادی بدهید تا خودش باشد. تفاوت‌ها را بپذیرید. به مرزهای موجود بین خودتان احترام بگذارید. ۷. به یکدیگر به چشم بهترین دوست نگاه کنید. هر روز با یکدیگر همانند دو رفیق رفتار کنید.

به استثنای خشم، هیچ رفتاری در انسان ذاتی نیست. ما باید همهٔ کارهایمان را یاد بگیریم و انگیزهٔ این یادگیری، دو احساس لذت و درد است. هرچه بهتر یاد بگیریم، احساس بهتری خواهیم داشت و عمل و احساس بهتر نیروی محرک و انگیزهٔ پیشرفت انسان‌هاست.

۱. نیاز به بقا ؛ ۲. نیاز به عشق و احساس تعلق ؛ ۳. نیاز به قدرت و پیشرفت؛ ۴. نیاز به آزادی ؛ ۵. نیاز به تفریح .

ما هیچ کنترلی بر رفتار دیگران نداریم. نمی‌توانید دیگری را مجبور کنید به شما عشق بورزد.

رفتارهای مخربِ رابطه عبارت‌اند از: ۱. انتقاد ؛ ۲. سرزنش ؛ ۳. شکوه و شکایت ؛ ۴. غرغرکردن ؛ ۵. تهدید ؛ ۶. تنبیه ؛ ۷. باج‌دهی برای کنترل دیگری.

قدرتِ برابر مستلزم گوش‌سپردن و توجه نشان‌دادن به طرف مقابل است. هیچ راه دیگری وجود ندارد. هر روز جلوه‌های نیاز به قدرت را در عمل می‌بینم. تقریباً همهٔ مراجعانم تکرار می‌کنند که صحبت‌کردن با فردی که به‌طور جدی به حرف‌هایشان گوش می‌سپارد و به آن‌ها احساس قدرت می‌دهد، چقدر برایشان مهم است.

درواقع این نوع دوستی‌ها یگانه رابطهٔ انسانی است که در آن، بدون آن‌که بدانیم، از همان ابتدا «تئوری انتخاب» را به کار می‌گیریم. به‌کارگیری هرچه بیش‌تر تئوری انتخاب باعث تقویت دوستی می‌شود. به همین دلیل رابطه‌های دوستی، بلندمدت‌تر و پایدارتر از دیگر روابط انسانی است.

موفقیت در هر نوع مشارکتی، از جمله ازدواج، مستلزم دوستی دوطرفه است تا از همراهی دیگری لذت ببریم. دوستی، بیش از رابطهٔ جنسی یا عشق و محبت ، بر برابری قدرتِ دو طرف یا آشتی بر سر قدرت استوار است. قدرتِ برابر مستلزم گوش‌سپردن و توجه نشان‌دادن به طرف مقابل است. هیچ راه دیگری وجود ندارد. هر روز جلوه‌های نیاز به قدرت را در عمل می‌بینم. تقریباً همهٔ مراجعانم تکرار می‌کنند که صحبت‌کردن با فردی که به‌طور جدی به حرف‌هایشان گوش می‌سپارد و به آن‌ها احساس قدرت می‌دهد، چقدر برایشان مهم است.

متأسفانه، روابط نامشروع، به دلیل فقدان کنترل‌گر ی در آن، بر ازدواج برتری دارد. این مزیتی است که ازدواج توان رقابت با آن را ندارد. چه در ازدواج و چه در وضعیت‌های دیگر، برای دستیابی به رابطهٔ جنسی خشنود و دلخواه، باید فکر ایجاد عشق، آن هم عشقی که نه مستلزم دفاع و نه حمله باشد، در ذهن دوطرف موج بزند. این عشق حداقل پیش از شروع هم‌خوابگی و به‌ویژه هنگام آغاز معاشقه اهمیت بسیار دارد.

از آن پیروی می‌کنند، پنج نیازی است که باید در تمام عمر آن‌ها را ارضا کنیم. این نیازها عبارت‌اند از: ۱. نیاز به عشق و احساس تعلق؛ ۲. نیاز به آزادی؛ ۳. نیاز به پیشرفت و خودشکوفایی؛ ۴. نیاز به تفریح؛ ۵. نیاز به بقا و زنده‌ماندن.

با توجه به این‌که هریک از ما فقط از دنیای مطلوب خود خبر داریم، یکی از آزمون‌های عشقمان این است که هریک چقدر تمایل داریم محتویات دنیای مطلوب خود را با دیگری در میان بگذاریم. هرقدر تمایل ما به درمیان‌گذاشتن دنیای مطلوبمان بیش‌تر باشد، بیش‌تر به هم علاقه‌مند می‌شویم.

۱. انتقاد ؛ ۲. سرزنش ؛ ۳. شکوه و شکایت ؛ ۴. غرغرکردن ؛ ۵. تهدید ؛ ۶. تنبیه ؛ ۷. باج‌دهی برای کنترل دیگری.

به محض این‌که حرفی بزنید یا حالت چهره‌تان تغییر کند، دیگر نمی‌توانید آن‌ها را پس بگیرید. این رفتارها حتی اگر واقعاً همسرتان را از شما نراند، به احتمال زیاد او را به این نظر می‌رساند که بیش از پیش از شما فاصله بگیرد.

من فقط می‌توانم تصاویر ذهنیِ خودم را کنترل کنم و کنترلی بر تصاویر ذهنی او ندارم. علاوه بر این، می‌دانم که هرقدر با او بهتر رفتار کنم، در دنیای مطلوب یکدیگر بهتر و قوی‌تر حضور پیدا می‌کنیم و عشق به او در دنیای مطلوب من و عشق به من در دنیای مطلوب او عمیق‌تر می‌شود. با توجه به این‌که هریک از ما فقط از دنیای مطلوب خود خبر داریم، یکی از آزمون‌های عشقمان این است که هریک چقدر تمایل داریم محتویات دنیای مطلوب خود را با دیگری در میان بگذاریم. هرقدر تمایل ما به درمیان‌گذاشتن دنیای مطلوبمان بیش‌تر باشد، بیش‌تر به هم علاقه‌مند می‌شویم.

شده، ولی ازدواج به‌عنوان رفتار و انتخابی برای ارضای نیاز جنسی هرگز در خزانهٔ ژنی ما وجود ندارد و باید آن را بیاموز

باور بنیادین تئوری انتخاب این است که ما تمامی رفتارهایمان را خودمان انتخاب می‌کنیم و انگیزه و محرک اصلی تمامی رفتارهای ما از درونمان نشئت می‌گیرد.

. درواقع، ما هر کاری که می‌کنیم، برای ارضای پنج نیاز ژنتیکی‌مان است . بنابراین، هیچ‌یک از رفتارهای ما تصادفی نیست و شیوهٔ رفتار و برخورد ما با زندگی کاملاً اختیاری است و همیشه به هنگامِ «انتخابِ» هر رفتار، تمام

همچنین با دلایل و استدلال‌های زیاد، ثابت می‌کنیم که فعالیت‌های ما به تمام زوج‌های سازگاری که در زمان ازدواج به هم مهر می‌ورزیده‌اند، تعمیم‌پذیر است. تخریب‌کنندهٔ رابطهٔ زناشویی نه ناهم‌خوانی است و نه فقدان مهر و محبت، بلکه رفتارهای مخربی است که زوج‌ها معمولاً پس از ازدواج در مقابل هم به کار می‌گیرند. اگر فقط یک‌بار یکی از رفتارهای تخریب‌گر رابطه را انتخاب کنیم، این انتخاب استمرار می‌یابد و به همین منوال، پس از مدتی هر دو نفر احساس ناخشنودی و فلاکت می‌کنند.

با گذشت زمان، زندگیِ بسیاری از زوج‌ها به طلاق کشیده می‌شود؛ تعداد زیادی به زندگی زناشویی راکد و ملال‌آور ادامه می‌دهند و بسیاری نیز برای تحمل این زندگی ناخشنود به راهکارهای مقابله‌ای، همچون مصرف مشروبات الکلی ، مواد مخدر ، پرخوری یا روابط نامشروع، پناه می‌برند

در آغاز باید بگویم که به نظر من ازدواج یک «معما» است