کتاب هفت قانون معنوی موفقیت

همان آرزوی ژرفی هستید که شما را به پیش می‌رانَد. ‫آرزویتان هرگونه که باشد، اراده‌تان همان‌گونه است. ‫اراده‌تان هرگونه که باشد، کردارتان همان‌گونه است. ‫کردارتان هرگونه که باشد، تقدیرتان همان‌گونه است. ‫ـ بریهادارانیاکا اوپانیشاد۱ ‫گفتار چهارم آیات ۴ و ۵

وقتی حالت تدافعی به خود می‌گیرید یا دیگران را ملامت می‌کنید و این لحظه را نمی‌پذیرید و تسلیم آن نمی‌شوید، زندگیتان با مقاومت مواجه می‌شود.

پول نیز همچون رودخانه باید در جریان باشد، وگرنه در نیروی حیات خود، راکد و فاسد و بسته و خفه می‌شود.

از این رو زمان، حرکت اندیشه است. هم گذشته و هم آینده زاییده خیالند.

قوانین فیزیکی عالم، عملاً یعنی کل این فرایند الوهیت در حرکت، یا آگاهی در تحرک. هرگاه این قوانین را دریابیم و در زندگیمان به کار ببریم، هرچه بخواهیم می‌تواند خلق شود، زیرا همان قوانینی که طبیعت برای خلقت یک جنگل یا یک کهکشان یا یک ستاره یا یک جسم انسانی به کار می‌بَرَد، می‌تواند موجب برآورده شدن ژرفترین آرزوهایمان نیز بشود.

در کتاب تعلیم معجزات، دعایی می‌گوید: «امروز درباره هیچ یک از آن چیزها که پیش می‌آید داوری نمی‌کنم.» عدم داوری در ذهنتان سکوت ایجاد می‌کند. بنابراین، شایسته است که روزتان را با این جمله آغاز کنید. و در سراسر روز، هر بار که می‌بینید به داوری سرگرمید، آن جمله را به خاطر خود آورید.

اگر فراوانی می‌جویید، فراوانی بدهید. اگر پول می‌جویید، پول بدهید. اگر عشق و محبت و تحسین می‌جویید، بیاموزید که عشق و محبت و تحسین بدهید.

پول نیز همچون رودخانه باید در جریان باشد، وگرنه در نیروی حیات خود، راکد و فاسد و بسته و خفه می‌شود.

می‌دهد بجویید. هرگاه عدم یقین را تجربه می‌کنید ـ در راه درست قرار دارید ـ پس از آن دست نکشید. نیاز ندارید که به طور کامل و خشک و قطعی بدانید که هفته بعد یا سال بعد چه خواهید کرد، زیرا اگر آرمان بسیار روشنی داشته باشید که چه پیش خواهد آمد و سرسختانه به آن دلبسته باشید، دروازه بسیاری از امکانات را به روی خود خواهید بست.

همان آرزوی ژرفی هستید که شما را به پیش می‌رانَد. آرزویتان هرگونه که باشد، اراده‌تان همان‌گونه است. اراده‌تان هرگونه که باشد، کردارتان همان‌گونه است. کردارتان هرگونه که باشد، تقدیرتان همان‌گونه است. ـ بریهادارانیاکا اوپانیشاد

نیاز به تأیید و نیاز به در اختیار گرفتن امور و نیاز به قدرت بیرونی، نیازهایی مبتنی بر ترس‌اند.

«من» تصویری است که از خود دارید ـ نقاب اجتماعی ـ و نقشی است که بازی می‌کنید. نقاب اجتماعی شما از راه کسب تأیید امرار معاش می‌کند. می‌خواهد اختیار امور را به دست بگیرد، و چون در ترس زندگی می‌کند، از راه قدرت بقا می‌یابد.

اگر می‌خواهید از منافع حیطه توانایی مطلق محفوظ شوید و از تمامی خلاقیتی که جزء لاینفک آگاهی مطلق است به طور کامل سود جویید، باید بتوانید به آن دسترسی پیدا کنید. یکی از راههای دستیابی به این حیطه، تمرین روزانه سکوت و مراقبه و عدم داوری است.

یکی دیگر از راههای دستیابی به حیطه توانایی مطلق، تمرین عدم داوری است. داوری، ارزیابی مدام امور به صورت درست و نادرست یا نیک و بد است. وقتی مدام سرگرم ارزیابی و طبقه‌بندی و برچسب زدن و تجزیه و تحلیل باشید، در گفتگوی درونتان تلاطم بسیار ایجاد می‌کنید. این تلاطم موجب بند آمدن جریان نیرو میان شما و حیطه توانایی مطلق می‌شود. عملاً «فاصله» میان اندیشه‌ها را فشرده و کوتاه می‌کنید.

هر رابطه‌یی داد و ستد است. بخشیدن، ستاندن را تولید می‌کند. آنچه بالا می‌رود باید پایین بیاید. آنچه بیرون می‌رود باید بازگردد. در واقع، ستاندن مانند بخشیدن است، زیرا داد و ستد جنبه‌های متفاوت جریان نیرو در کائناتند. و اگر جریان هریک از آنها را بند آورید، در هوشمندی طبیعت مداخله می‌کنید.

هر عملی نیرویی را تولید می‌کند که به همان شکل به ما باز می‌گردد... هرچه بکاریم همان را درو می‌کنیم. و هنگامی که اعمالی را انتخاب کنیم که برای دیگران شادمانی و موفقیت می‌آورد، ثمره «کارما» ی ما شادمانی و موفقیت خواهد بود.

«گذشته تاریخ است. آینده رمز و راز است. و این لحظه هدیه است. به همین دلیل لحظه حال را هدیه می‌خوانند.»

می‌دانم که مسئولیت یعنی ملامت نکردن هیچ‌کس یا هیچ‌چیز برای وضعیتی که دارم (از جمله خودم).

دانای فرزانه بی‌آنکه گام سپارد، می‌داند بی‌آنکه بنگرد، می‌بیند بی‌عمل، سامان می‌دهد.

زیرا آرزو در بیشتر مردم، توجه همراه با دلبستگی است. قصد، آرزو همراه با تبعیت مجدانه سایر قوانین به ویژه قانون عدم دلبستگی یا ششمین قانون معنوی موفقیت است.

از دلبستگی به نتیجه دست بکشید. این امر یعنی رها کردن دلبستگی سرسختانه به ثمره‌یی ویژه و زیستن در حکمت عدم یقین. این امر یعنی کامجویی از هر لحظه از سفر زندگی، حتی اگر از ثمره‌اش بی‌خبر باشید.

ششمین قانون معنوی موفقیت، قانون عدم دلبستگی است. قانون عدم دلبستگی می‌گوید که برای حصول هر چیز در عالم مادی، باید از دلبستگی خود به آن دست بکشید. این بدان معنا نیست که از قصد آفرینش آرزویتان دست می‌کشید. از قصد و آرزویتان دست نمی‌کشید. از دلبستگی به ثمره آن دست می‌کشید.

دلبستگی زاییده آگاهی از فقر است، زیرا دلبستگی همواره از پی مظاهر می‌رود. عدم دلبستگی مترادف آگاهی از ثروت است، زیرا عدم دلبستگی آزادیِ آفرینش را به همراه دارد.

دلبستگی به شناخته را رها کنید. به ناشناخته گام نهید، تا به حیطه تمامی امکانات گام بگذارید. در شور و شوقتان برای گام نهادن به ناشناخته، حکمت عدم یقین نهاده در آن را در اختیار خواهید داشت. این بدان معناست که در هر لحظه از زندگیتان صاحب هیجان و ماجرا و رمز و راز خواهید بود. شادمانی زندگی را تجربه خواهید کرد:

هریک از ما اینجاییم تا ضمیر برتر یا ضمیر معنوی خود را کشف کنیم. این نخستین توفیق قانون دارماست. باید خودمان دریابیم که خدای درونمان می‌خواهد زاییده شود تا بتوانیم الوهیت وجودمان را بیان و عیان کنیم. دومین جزء قانون دارما، نمایان ساختن استعدادهای یکتای ماست. قانون دارما می‌گوید که هر انسان دارای استعدادی بی‌همتاست. استعدادی دارید که دارای بیانی یکتاست. آنقدر یکتا که هیچ موجود زنده دیگری در این سیاره یافت نمی‌شود که صاحب آن استعداد یا آن شیوه از بیان استعداد باشد.

قانون توانایی مطلق از طریق سکوت و مراقبه و عدم داوری و ارتباط با طبیعت تجربه می‌شود، اما از طریق قانون بخشایش به حرکت در می‌آید.

همچنین هر یاخته از طریق قانون بخشایش عمل می‌کند. یاخته زمانی زنده و سالم است که در حال تعادل و توازن باشد. حالت توازن که توفیق و هماهنگی است، توسط داد و ستد مدام حفظ می‌شود. هر یاخته به هر یاخته دیگر می‌بخشد و آنها را پشتیبانی می‌کند، و به نوبه خود توسط هر یاخته دیگر خوراک می‌ستاند.

قانون توانایی مطلق را فعال کنید. اگر فراوانی می‌جویید، فراوانی بدهید. اگر پول می‌جویید، پول بدهید. اگر عشق و محبت و تحسین می‌جویید، بیاموزید که عشق و محبت و تحسین بدهید.

«امروز درباره هیچ یک از آن چیزها که پیش می‌آید داوری نمی‌کنم.

اگر می‌خواهید از همه موهبتهای نیکوی زندگی برخوردار شوید، بیاموزید که خاموش برای همه کس برکت بطلبید.