اول: همیشه خودتان را توصیف کنید، نه شریک زندگیتان را. حرف خود را با بیان اینکه همسرتان چه کاری را انجام نمیدهد و یا اشتباه انجام میدهد، شروع نکنید و حتی دربارهٔ او حرف هم نزنید؛ از خودتان بگویید. این نیاز و خواستهٔ شماست، نه او.
دوم: دقیقاً همان موقعیتی را که از آن ناراحت هستید، توصیف کنید، نه شخصیت کلی همسرتان را. در مورد رویدادها یا شرایطی که شما را آزار میدهد یا میخواهید تغییر کند، صحبت کنید. این کار باعث میشود، شریک زندگیتان به جای گرفتن حالت تدافعی، در برطرفنمودن مشکل با شما همسو شود.