بریده‌هایی از کتاب احمد فیلسوف

ما عرب‌ها تا جایی که قضیه به زن مربوط می‌شود هنوز نابالغ‌ایم و بالأخره یک روز باید بالغ شویم. اگر فکرمان این باشد که با حبس کردن یک زن در خانه یا بیرون فرستادنش با نقاب به صلح و امنیت می‌رسیم، همین فکر خودش نابالغی ما را نشان می‌دهد.

به نظرم وقتی منتظر رخدادی هستید، هشدارهای الکی از هر چیزی بدتر است.

قرار است چیزی اتفاق بیفتد، تو چنین حسی نداری؟ جهان از کار افتاده و سر جای درستش نیست. آدم‌ها کارهای عجیب و غریب می‌کنند.

آره. تصادف که تکرار نمی‌شود. اگر تکرار شد، یعنی یک جای کار ضروری است.

همیشه داستان همین است. وقتی رخداد اتفاق می‌افتد که دیگر منتظرش نیستید. گاهی حتی وقتی اتفاق می‌افتد که هنوز در انتظارش نیستید! این دیگر خیلی بدتر است. من تا حالا ندیده‌ام وقتی همه منتظرش هستند اتفاق بیفتد. قبل از انتظار کشیدن حتماً رخ می‌دهد. بعد از انتظار کشیدن هم غالباً رخ می‌دهد. اما وقتی در انتظارش هستید، کلاً فراموشش کنید! سر آخر، وقتی منتظر رخداد هستید، وقتتان را تلف می‌کنید. بهتر است غافلگیر شوید. بله، غافلگیر شدن همیشه کمی سخت است، اما کاری نمی‌شود کرد ... حالا دیگر انتظار نکشیم. از همین امروز، ما دیگر منتظر چیزی نیستیم.

از آنجا که بالأخره یک شهروند مجبور است خود را در معرض همه گونه اجتماعی قرار دهد، باید در تمام این مدت ریشه‌های فرهنگی‌اش را حفظ کند، و نه فقط ریشه‌ها، بلکه تخم‌ها و شاخه‌ها و حتی اگر ممکن باشد گل‌ها را، منظورم گل‌هایی است که از ریشه‌های فرهنگی رشد کرده‌اند، هدف این است که ...! لعنتی! واقعاً باعث شدی همه چیز را قاطی کنم! در واقع می‌خواهم بگویم مردم مزخرفات را کنار بگذارند و با هم کاری بکنند.

اگر ضروری باشد، و نه تصادفی، دوباره باید اتفاق بیفتد.

حقیقتش این است که وقتی تصادف ول کن معامله نیست، آخر کار به نظر می‌آید شبیه ضرورت است.