بریده‌هایی از کتاب جمعه را گذاشتم برای خودکشی

توی سریال روزی روزگاری یک جایی شکیبایی به ژاله علو گفت: من ادعایی ندارم. علو گفت: من ادعایی ندارم خودش کم‌ادعایی نیست.

آدم‌های بزرگ ما را بزرگ می‌کنند و آدم‌های حقیر حقیر. ما دیگر حوصلهٔ حرف‌های تکراری نداریم. حوصلهٔ کپی‌های دست‌چندم نداریم. آدم‌های اصیل و بزرگ هستند که جهان را پیش می‌برند، که ما را شگفت‌زده می‌کنند. اگر قرار بر ملال بود که زندگی همه‌مان به اندازهٔ کافی ملالت‌بار هست. ما به دنبال دیدن و خواندن چیزهایی هستیم که عجیب باشند.

عشق آدم‌ها را نجیب می‌کند و نفرتْ شجاع

شخصیت فقط حرف‌هایی نیست که از یکی می‌شنویم. فقط حرکات یا اعمالش نیست که با تقلید جور شود. شخصیت رفتار است. لحن آدم‌هاست. لحنی که در تک‌تک لحظات در بطن وجود ما نهفته. شخصیت فقط حاصل رفتارهای کلان یک نفر نیست. خرده‌ریزهاست که همه‌چیز را قوام می‌دهد.

گاهی از پشت دوربین آدم‌ها را بهتر می‌بینم. لنز را زوم می‌کنم و نزدیک می‌شوم. تمرکز می‌کنم روی چهره، انگار بدون آن‌که درگیر بشوی گفت‌وگویی پنهانی را شروع کرده‌ای که هیچ برخوردی در آن نیست. دوربین این قدرت را به آدم می‌دهد که تو بتوانی به هر کسی نزدیک شوی ولی او از تو دور بماند. تو صمیمی می‌شوی یا متنفر، ولی او خبر ندارد.

زن‌ها جذاب‌اند. زن‌ها تشدید زندگی‌اند. هر جا که باشند زندگی را با زندگی جمع می‌زنند.

هیچ‌وقت باور نکردم آن‌هایی را که می‌گویند: من می‌خوام یه زندگی معمولی داشته باشم. ‫دست پیش را می‌گیرند که پس نیفتند. معمولی را انتخاب می‌کنند چون نمی‌توانند بهترین باشند.

آدم‌ها در یک بازهٔ رفتاری گسترده در حرکت و در تغییرند. کسی ثابت نمی‌ماند. ما ربات نیستیم که به ازای جمیع مقادیر ایکس جواب ثابتی داشته باشیم. تغییر می‌کنیم. در زمان‌ها و مکان‌های مختلف رفتارهای مختلفی داریم. و، مهم‌تر از همه، همهٔ ما بدون استثنا خاص هستیم. ما در عکس فقط یکی از آن حلقه‌های زنجیر را می‌بینیم، یکی از بی‌نهایت حلقه را، و چون دوست داریم که معمای عکس زودتر حل شود آن حلقه را به تیپ‌ها متصل می‌کنیم. ما در برابر دوربینِ یک غریبه یکی می‌شویم و در برابر دوربینِ خواهرمان یکی دیگر.

آدم‌های بزرگ ما را بزرگ می‌کنند و آدم‌های حقیر حقیر.

و این اصلاً چیز جالبی نیست که همه‌چیزِ یک نفر را بدانیم.

زخم زیباست. زخم یادگاری‌ست از گذشته. فقط نشانی نیست که بر دست یا صورت ما نشسته باشد. با خود خاطراتی دارد. ادامه‌دار است. زخم‌ها دو وجه دارند، و هر چه می‌گذرد و هر چه زمان می‌خورند، وجه مثبت‌شان بر وجه منفی غالب و غالب‌تر می‌شود.

عشق آدم‌ها را نجیب می‌کند و نفرتْ شجاع.

عشق آدم‌ها را نجیب می‌کند و نفرتْ شجاع.

تا شروع نکنی تموم نمی‌شه.

آدم‌های بزرگ ما را بزرگ می‌کنند و آدم‌های حقیر حقیر.

آدم‌های بزرگ ما را بزرگ می‌کنند و آدم‌های حقیر حقیر.

کسی آدم‌های بی‌نقص را باور نمی‌کند. مگر می‌شود آدمی در طول زندگی وسوسه نشده باشد؟ مگر می‌شود کسی، هر چه‌قدر خوب، شیطنتی نکرده باشد؟ هر کسی یک مشکلی دارد. آدمی نیست که پاکِ پاک باشد. اگر این‌طور بود که همه معصوم می‌شدند. قرآن را که باز کنی، تورات را که بخوانی، همین تفسیر طبری را که ورق بزنی، آدم‌هایی می‌بینی که خداوند به خاطر اشتباهات‌شان چه عذاب‌ها که به آن‌ها نداده. مگر حضرت آدم به خاطر آن سیب مجازات نشد؟ مگر موسی نبود که لکنت داشت؟ یعنی خداوند نمی‌توانست لکنتش را خوب کند؟ مگر حضرت یونس نبود که چهل روز بی‌نان در نون زندانی شد؟ ما که ول‌معطل‌ایم. حتی آن عقل اعظم که اسطوره‌ساز بوده برای اسطوره‌ها نقطه‌ضعفی اعمال کرده.

یک جایی شکیبایی به ژاله علو گفت: من ادعایی ندارم. علو گفت: من ادعایی ندارم خودش کم‌ادعایی نیست.

توی سریال روزی روزگاری یک جایی شکیبایی به ژاله علو گفت: من ادعایی ندارم. علو گفت: من ادعایی ندارم خودش کم‌ادعایی نیست.

دوربین این قدرت را به آدم می‌دهد که تو بتوانی به هر کسی نزدیک شوی ولی او از تو دور بماند.

در این مملکت زن‌ها همیشه دور بوده‌اند. قابل‌دسترس نبوده‌اند. در نتیجه ذاتاً رازی را با خود حمل می‌کنند که جذاب است.

آن‌هایی را که دوست دارم عکس‌شان را بیش‌تر می‌گیرم و از آن‌هایی که بدم می‌آید سعی می‌کنم عکاسی نکنم یا کم بگیرم، یا اگر می‌گیرم جوری باشد که حداقل خودم بفهمم چه‌قدر از طرف بدم می‌آید. کاری حرفه‌ای نیست ولی انجامش می‌دهم. مثلاً می‌خواهم خودم را آماتور نگه دارم، فکر می‌کنم حرفه‌ای‌ها آدم‌های بی‌رحمی هستند که به هیچ‌چیز فکر نمی‌کنند به‌جز عکس‌شان.

آدم‌های بزرگ ما را بزرگ می‌کنند و آدم‌های حقیر حقیر.

نمره‌ها عین ورقه‌ست. : می‌دونم ولی شرایط یکسان نیست. : یعنی چی؟ : یعنی فلانی عاشق عربیه پونزده شده، من از عربی متنفرم هشت شده‌م.

راز داشتن خوب است. وقتی گوشه‌هایی از زندگی مبهم بماند جریان شیرین‌تر پیش می‌رود. پیچیدگی باعث می‌شود زود تمام نشویم. رازهای کوچک را همه دارند. معماهای ساده زود فراموش می‌شوند. ولی این هزارتوها هستند که تمامی ندارند. پیچ‌وواپیچ‌های ماست که کنجکاوی برمی‌انگیزند و سؤال‌سازند.

هیچ‌کس دوست ندارد شبیه آدم دیگری باشد. هیچ‌کس دوست ندارد به این راحتی‌ها لو برود.

: ما به تلاش نمره نمی‌دیم به دونستن نمره می‌دیم. : می‌دونم، به خاطر همین اعتراض دارم.

خودمان را گول نزنیم. خاص بودن جذاب‌تر است. تحت هر شرایطی از معمولی بودن بهتر است. چیزی که ریخته آدم معمولی، آدم‌هایی که هیچ‌وقت جرئت ظهور ندارند. آدم‌هایی که به بخورونمیر راضی‌اند. هیچ‌وقت باور نکردم آن‌هایی را که می‌گویند: من می‌خوام یه زندگی معمولی داشته باشم. دست پیش را می‌گیرند که پس نیفتند. معمولی را انتخاب می‌کنند چون نمی‌توانند بهترین باشند.

کلاً آن‌هایی را که دوست دارم عکس‌شان را بیش‌تر می‌گیرم و از آن‌هایی که بدم می‌آید سعی می‌کنم عکاسی نکنم یا کم بگیرم، یا اگر می‌گیرم جوری باشد که حداقل خودم بفهمم چه‌قدر از طرف بدم می‌آید. کاری حرفه‌ای نیست ولی انجامش می‌دهم. مثلاً می‌خواهم خودم را آماتور نگه دارم، فکر می‌کنم حرفه‌ای‌ها آدم‌های بی‌رحمی هستند که به هیچ‌چیز فکر نمی‌کنند به‌جز عکس‌شان.

بعضی‌ها به دلیل زیاد بودن‌شان مطرح می‌شوند و بعضی به دلیل نبودن‌شان