بریده‌هایی از کتاب جمعه را گذاشتم برای خودکشی

توی سریال روزی روزگاری یک جایی شکیبایی به ژاله علو گفت: من ادعایی ندارم. علو گفت: من ادعایی ندارم خودش کم‌ادعایی نیست.

عشق آدم‌ها را نجیب می‌کند و نفرتْ شجاع

زن‌ها جذاب‌اند. زن‌ها تشدید زندگی‌اند. هر جا که باشند زندگی را با زندگی جمع می‌زنند.

و این اصلاً چیز جالبی نیست که همه‌چیزِ یک نفر را بدانیم.

شخصیت فقط حرف‌هایی نیست که از یکی می‌شنویم. فقط حرکات یا اعمالش نیست که با تقلید جور شود. شخصیت رفتار است. لحن آدم‌هاست. لحنی که در تک‌تک لحظات در بطن وجود ما نهفته. شخصیت فقط حاصل رفتارهای کلان یک نفر نیست. خرده‌ریزهاست که همه‌چیز را قوام می‌دهد.

هیچ‌وقت باور نکردم آن‌هایی را که می‌گویند: من می‌خوام یه زندگی معمولی داشته باشم. ‫دست پیش را می‌گیرند که پس نیفتند. معمولی را انتخاب می‌کنند چون نمی‌توانند بهترین باشند.

آدم‌های بزرگ ما را بزرگ می‌کنند و آدم‌های حقیر حقیر.

گاهی از پشت دوربین آدم‌ها را بهتر می‌بینم. لنز را زوم می‌کنم و نزدیک می‌شوم. تمرکز می‌کنم روی چهره، انگار بدون آن‌که درگیر بشوی گفت‌وگویی پنهانی را شروع کرده‌ای که هیچ برخوردی در آن نیست. دوربین این قدرت را به آدم می‌دهد که تو بتوانی به هر کسی نزدیک شوی ولی او از تو دور بماند. تو صمیمی می‌شوی یا متنفر، ولی او خبر ندارد.

زخم زیباست. زخم یادگاری‌ست از گذشته. فقط نشانی نیست که بر دست یا صورت ما نشسته باشد. با خود خاطراتی دارد. ادامه‌دار است. زخم‌ها دو وجه دارند، و هر چه می‌گذرد و هر چه زمان می‌خورند، وجه مثبت‌شان بر وجه منفی غالب و غالب‌تر می‌شود.

سال‌هاست که از پدرم فرار می‌کنم. بیزارم از این‌که شبیه او باشم. یکی از تلاش‌های زندگیم مبارزه با این شباهت شده. خیلی ساده است، نمی‌خواهم او را ادامه بدهم. ما ربطی به هم نداریم ولی او همیشه کنار من است.

نمره‌ها عین ورقه‌ست. : می‌دونم ولی شرایط یکسان نیست. : یعنی چی؟ : یعنی فلانی عاشق عربیه پونزده شده، من از عربی متنفرم هشت شده‌م.

ما در زبان فارسی می‌توانیم از هر شخصی حرف بزنیم بدون آن‌که جنسیت طرف را مشخص کنیم. یعنی بگوییم او، بنویسیم رفت، آمد، ولی خواننده یا شنونده نفهمد طرف زن است یا مرد. واقعاً قابلیت بی‌نظیری‌ست. رهایی عجیبی ایجاد می‌کند. یک دفعه موضوع وسیع می‌شود. ما را با بُعد جدیدی از فعل مواجه می‌کند. قابلیتی که به‌شدت انسانی‌ست و، فارغ از جنسیت، مستقیم به آدمیزاد اشاره می‌کند.

کسی آدم‌های بی‌نقص را باور نمی‌کند. مگر می‌شود آدمی در طول زندگی وسوسه نشده باشد؟ مگر می‌شود کسی، هر چه‌قدر خوب، شیطنتی نکرده باشد؟ هر کسی یک مشکلی دارد. آدمی نیست که پاکِ پاک باشد. اگر این‌طور بود که همه معصوم می‌شدند. قرآن را که باز کنی، تورات را که بخوانی، همین تفسیر طبری را که ورق بزنی، آدم‌هایی می‌بینی که خداوند به خاطر اشتباهات‌شان چه عذاب‌ها که به آن‌ها نداده. مگر حضرت آدم به خاطر آن سیب مجازات نشد؟ مگر موسی نبود که لکنت داشت؟ یعنی خداوند نمی‌توانست لکنتش را خوب کند؟ مگر حضرت یونس نبود که چهل روز بی‌نان در نون زندانی شد؟ ما که ول‌معطل‌ایم. حتی آن عقل اعظم که اسطوره‌ساز بوده برای اسطوره‌ها نقطه‌ضعفی اعمال کرده.

عشق آدم‌ها را نجیب می‌کند و نفرتْ شجاع.

دوربین این قدرت را به آدم می‌دهد که تو بتوانی به هر کسی نزدیک شوی ولی او از تو دور بماند.

آدم باید به توانایی‌هاش تکیه کنه نه آرزوهاش.

نباید هر بی‌سروپایی بتواند تحلیل‌مان کند. کمی پیچیدگی به درد می‌خورد

در این مملکت زن‌ها همیشه دور بوده‌اند. قابل‌دسترس نبوده‌اند. در نتیجه ذاتاً رازی را با خود حمل می‌کنند که جذاب است.

عشق آدم‌ها را نجیب می‌کند و نفرتْ شجاع.

تا شروع نکنی تموم نمی‌شه.

خودمان را گول نزنیم. خاص بودن جذاب‌تر است. تحت هر شرایطی از معمولی بودن بهتر است. چیزی که ریخته آدم معمولی، آدم‌هایی که هیچ‌وقت جرئت ظهور ندارند. آدم‌هایی که به بخورونمیر راضی‌اند. هیچ‌وقت باور نکردم آن‌هایی را که می‌گویند: من می‌خوام یه زندگی معمولی داشته باشم. دست پیش را می‌گیرند که پس نیفتند. معمولی را انتخاب می‌کنند چون نمی‌توانند بهترین باشند.

اگر در یکی از مسابقه‌هایی شرکت کرده بودم که کلمه‌ای می‌پرسند تا کلمه‌ای به جایش بگوییم، حتماً برای زن می‌گفتم عشق و اگر می‌پرسیدند عشق می‌گفتم هنر، برای هنر لذت و برای لذت زیبایی و برای زیبایی زن. انگار دایره‌ای باشد که تا ابد در خودش بچرخد.

توی سریال روزی روزگاری یک جایی شکیبایی به ژاله علو گفت: من ادعایی ندارم. علو گفت: من ادعایی ندارم خودش کم‌ادعایی نیست.

زخم زیباست. زخم یادگاری‌ست از گذشته. فقط نشانی نیست که بر دست یا صورت ما نشسته باشد. با خود خاطراتی دارد.

مردها در عکس نمایندهٔ انسان هستند اما زنان چیزی علاوه دارند. چیزی علاوه‌بر انسان. اگر مردی را در حال شلیک کردن ببینیم چیز غریبی ندیده‌ایم، ولی اگر زنی اسلحه‌به‌دست باشد عجیب است. چرا که زن‌ها همیشه فرق می‌کنند. چرا که زن‌ها همیشه چیزی علاوه دارند. چیزی علاوه‌بر انسان بودن‌شان. زن‌ها نشان زیبایی هستند، نشان مهر، نشان زایش. از لحاظ تاریخی برای مردها هر چیزی ممکن است. اما زن‌ها تافتهٔ جدابافته هستند.

جهان مثل فیلم‌ها نیست. مثل فیلم‌ها پیش نمی‌رود.

خاص‌ها معیار ندارند و همین جذاب‌ترشان می‌کند. آن‌ها در گروهی قرار نمی‌گیرند. قانون برای آن‌ها جور دیگری‌ست، چیزی خارج از قوانین معمول.

آدم‌های بزرگ ما را بزرگ می‌کنند و آدم‌های حقیر حقیر.

آدم‌های بزرگ ما را بزرگ می‌کنند و آدم‌های حقیر حقیر.

یک جایی شکیبایی به ژاله علو گفت: من ادعایی ندارم. علو گفت: من ادعایی ندارم خودش کم‌ادعایی نیست.