بریده‌هایی از کتاب جمعه را گذاشتم برای خودکشی

توی سریال روزی روزگاری یک جایی شکیبایی به ژاله علو گفت: من ادعایی ندارم. علو گفت: من ادعایی ندارم خودش کم‌ادعایی نیست.

عشق آدم‌ها را نجیب می‌کند و نفرتْ شجاع

شخصیت فقط حرف‌هایی نیست که از یکی می‌شنویم. فقط حرکات یا اعمالش نیست که با تقلید جور شود. شخصیت رفتار است. لحن آدم‌هاست. لحنی که در تک‌تک لحظات در بطن وجود ما نهفته. شخصیت فقط حاصل رفتارهای کلان یک نفر نیست. خرده‌ریزهاست که همه‌چیز را قوام می‌دهد.

زن‌ها جذاب‌اند. زن‌ها تشدید زندگی‌اند. هر جا که باشند زندگی را با زندگی جمع می‌زنند.

و این اصلاً چیز جالبی نیست که همه‌چیزِ یک نفر را بدانیم.

هیچ‌وقت باور نکردم آن‌هایی را که می‌گویند: من می‌خوام یه زندگی معمولی داشته باشم. ‫دست پیش را می‌گیرند که پس نیفتند. معمولی را انتخاب می‌کنند چون نمی‌توانند بهترین باشند.

گاهی از پشت دوربین آدم‌ها را بهتر می‌بینم. لنز را زوم می‌کنم و نزدیک می‌شوم. تمرکز می‌کنم روی چهره، انگار بدون آن‌که درگیر بشوی گفت‌وگویی پنهانی را شروع کرده‌ای که هیچ برخوردی در آن نیست. دوربین این قدرت را به آدم می‌دهد که تو بتوانی به هر کسی نزدیک شوی ولی او از تو دور بماند. تو صمیمی می‌شوی یا متنفر، ولی او خبر ندارد.

آدم‌های بزرگ ما را بزرگ می‌کنند و آدم‌های حقیر حقیر.

زخم زیباست. زخم یادگاری‌ست از گذشته. فقط نشانی نیست که بر دست یا صورت ما نشسته باشد. با خود خاطراتی دارد. ادامه‌دار است. زخم‌ها دو وجه دارند، و هر چه می‌گذرد و هر چه زمان می‌خورند، وجه مثبت‌شان بر وجه منفی غالب و غالب‌تر می‌شود.

کسی آدم‌های بی‌نقص را باور نمی‌کند. مگر می‌شود آدمی در طول زندگی وسوسه نشده باشد؟ مگر می‌شود کسی، هر چه‌قدر خوب، شیطنتی نکرده باشد؟ هر کسی یک مشکلی دارد. آدمی نیست که پاکِ پاک باشد. اگر این‌طور بود که همه معصوم می‌شدند. قرآن را که باز کنی، تورات را که بخوانی، همین تفسیر طبری را که ورق بزنی، آدم‌هایی می‌بینی که خداوند به خاطر اشتباهات‌شان چه عذاب‌ها که به آن‌ها نداده. مگر حضرت آدم به خاطر آن سیب مجازات نشد؟ مگر موسی نبود که لکنت داشت؟ یعنی خداوند نمی‌توانست لکنتش را خوب کند؟ مگر حضرت یونس نبود که چهل روز بی‌نان در نون زندانی شد؟ ما که ول‌معطل‌ایم. حتی آن عقل اعظم که اسطوره‌ساز بوده برای اسطوره‌ها نقطه‌ضعفی اعمال کرده.

عشق آدم‌ها را نجیب می‌کند و نفرتْ شجاع.

عشق آدم‌ها را نجیب می‌کند و نفرتْ شجاع.

تا شروع نکنی تموم نمی‌شه.

توی سریال روزی روزگاری یک جایی شکیبایی به ژاله علو گفت: من ادعایی ندارم. علو گفت: من ادعایی ندارم خودش کم‌ادعایی نیست.

دوربین این قدرت را به آدم می‌دهد که تو بتوانی به هر کسی نزدیک شوی ولی او از تو دور بماند.

زخم زیباست. زخم یادگاری‌ست از گذشته. فقط نشانی نیست که بر دست یا صورت ما نشسته باشد. با خود خاطراتی دارد.

سال‌هاست که از پدرم فرار می‌کنم. بیزارم از این‌که شبیه او باشم. یکی از تلاش‌های زندگیم مبارزه با این شباهت شده. خیلی ساده است، نمی‌خواهم او را ادامه بدهم. ما ربطی به هم نداریم ولی او همیشه کنار من است.

در این مملکت زن‌ها همیشه دور بوده‌اند. قابل‌دسترس نبوده‌اند. در نتیجه ذاتاً رازی را با خود حمل می‌کنند که جذاب است.

آدم‌های بزرگ ما را بزرگ می‌کنند و آدم‌های حقیر حقیر.

آدم‌های بزرگ ما را بزرگ می‌کنند و آدم‌های حقیر حقیر.

نمره‌ها عین ورقه‌ست. : می‌دونم ولی شرایط یکسان نیست. : یعنی چی؟ : یعنی فلانی عاشق عربیه پونزده شده، من از عربی متنفرم هشت شده‌م.

یک جایی شکیبایی به ژاله علو گفت: من ادعایی ندارم. علو گفت: من ادعایی ندارم خودش کم‌ادعایی نیست.

خودمان را گول نزنیم. خاص بودن جذاب‌تر است. تحت هر شرایطی از معمولی بودن بهتر است. چیزی که ریخته آدم معمولی، آدم‌هایی که هیچ‌وقت جرئت ظهور ندارند. آدم‌هایی که به بخورونمیر راضی‌اند. هیچ‌وقت باور نکردم آن‌هایی را که می‌گویند: من می‌خوام یه زندگی معمولی داشته باشم. دست پیش را می‌گیرند که پس نیفتند. معمولی را انتخاب می‌کنند چون نمی‌توانند بهترین باشند.

اگر در یکی از مسابقه‌هایی شرکت کرده بودم که کلمه‌ای می‌پرسند تا کلمه‌ای به جایش بگوییم، حتماً برای زن می‌گفتم عشق و اگر می‌پرسیدند عشق می‌گفتم هنر، برای هنر لذت و برای لذت زیبایی و برای زیبایی زن. انگار دایره‌ای باشد که تا ابد در خودش بچرخد.

گفت: من ادعایی ندارم. علو گفت: من ادعایی ندارم خودش کم‌ادعایی نیست.

ما در زبان فارسی می‌توانیم از هر شخصی حرف بزنیم بدون آن‌که جنسیت طرف را مشخص کنیم. یعنی بگوییم او، بنویسیم رفت، آمد، ولی خواننده یا شنونده نفهمد طرف زن است یا مرد. واقعاً قابلیت بی‌نظیری‌ست. رهایی عجیبی ایجاد می‌کند. یک دفعه موضوع وسیع می‌شود. ما را با بُعد جدیدی از فعل مواجه می‌کند. قابلیتی که به‌شدت انسانی‌ست و، فارغ از جنسیت، مستقیم به آدمیزاد اشاره می‌کند.

اگر در یکی از مسابقه‌هایی شرکت کرده بودم که کلمه‌ای می‌پرسند تا کلمه‌ای به جایش بگوییم، حتماً برای زن می‌گفتم عشق و اگر می‌پرسیدند عشق می‌گفتم هنر، برای هنر لذت و برای لذت زیبایی و برای زیبایی زن. انگار دایره‌ای باشد که تا ابد در خودش بچرخد.

زخم‌ها این قابلیت را دارند که دردهای ما را ماندگار کنند و گسترش دهند. زخم‌ها جایی از زمان، جایی از گذشته را نشان می‌کنند.

کسی آدم‌های بی‌نقص را باور نمی‌کند. مگر می‌شود آدمی در طول زندگی وسوسه نشده باشد؟

آدم باید به توانایی‌هاش تکیه کنه نه آرزوهاش