کتاب دوباره دنبالت می آیم

هرگز احساس زندگی کردن در جهان بی‌فایده را داشته‌اید؟ دنیایی که در آن آرزوهای ما از تبلیغات شکل گرفته، دنیایی که در آن خوردنی‌ها به همسایه‌مان بستگی دارد و روش ما به آن چیزی که از تلویزیون می‌شنویم...

خوشبختی حقیقی با رفتن به‌سمت دیگران، با خرج کردن خود در یک رابطه پایدار با مسئولیت‌پذیری در دوستی و عشق، با درگیری در فعالیت‌های بشردوستانه و... به وجود می‌آید. فرد محوری یک خیال است. با ایجاد آسایش دیگران است که شانس رسیدن به آسایش فردی را خواهیم داشت.

«درد دارم.» شینو او را لمس کرد: «تمام زندگی ما رنجه. به دنیا اومدن، رنج بردنه. پیر شدن رنج بردنه. از دست دادن عشق رنج بردنه. مرگ رنج بردنه...»

«حقیقت اونه که هرچی که بکاری برداشت می‌کنی.» «قانون کارما، درسته؟» با اکراه جواب داد: «بله، قانونه، فعالیت‌های خیرخواهانه منجر به خوشبختی می‌شه و فعالیت‌های بداندیشانه به رنج...»

«تمام زندگی ما رنجه. به دنیا اومدن، رنج بردنه. پیر شدن رنج بردنه. از دست دادن عشق رنج بردنه. مرگ رنج بردنه...»

چرا همیشه باید منتظر تشییع جنازه، تصادف و خبر بیماری لاعلاج باشیم تا به جنگ‌ها خاتمه دهیم؟

من در میان کتاب‌ها بزرگ شدم، درحالی‌که دوستانی ناپیدا در میان صفحاتی که خاک می‌خورد می‌یافتم و دوباره بویش را مابین دست‌هایم حس می‌کردم. کارلوس روئیث ثافون ، سایهٔ باد

زمان وجود ندارد، که زندگی فقط برای ماست، که نبایستی تحقیرش کرد، که ما همه به هم متصلیم و هستی همیشه از ما می‌گریزد.

گاهی با ترک صحنه است که می‌توانیم بفهمیم چه نقشی ایفا کرده‌ایم.

ستاره‌های مرده‌ای هستند که هنوز می‌درخشند چون نورشان در دام زمان گرفتار شده است.

وقتی زندگی شانس دوباره‌ای به شما می‌دهد بایستی چقدر دیوانه باشید که آن را رها کنید؟

آن‌چنان نزدیکِ تو زیسته‌ام که سردم می‌شود کنار دیگران

عجیب نبود که کسی را نداشت که این موفقیت را با او قسمت کند، نه؟