بریده‌هایی از کتاب تلماک

آیا از آن در شگفتی که ارجمندترین و والاترینِ انسانها هنوز انسان باشند؛ و نشانه‌هایی چند از ناتوانیهای انسانی را، در میانه دامهایی بیشمار، و دشواریهایی گونه‌گون که فرمانروایی را از آنها گزیر و گریزی نیست، از خود بنمایند؟ درست است که ایدومنه، در بستری از اندیشه‌های خودنمایانه و بزرگ‌منشانه پرورده شده است؛ امّا کدامین اندیشمندی فرزانه، اگر به‌جای او می‌بود، می‌توانست خود را از چنگِ ستایشگری و چاپلوسی برهانَد؟