کتاب مجموعه آثار چخوف (جلد ششم)

در این دنیا، نه به دشمن باید اعتماد کرد، نه به دوست!

هاملت، از خواب دیدن وحشت داشت... ولی من از زندگی می‌ترسم!

. از همگان یا هیچ گویید (یا حقیقت.) لاتین (.) از همگان یا هیچ نگوئید یا حقیقت را بر زبان آورید.

در دنیای ما، همه چیز پست و کثیف و حقیر است!

مردم به دروغ تازه، با علاقه بیشتری گوش می‌دهند تا به حقیقت کهنه...

همین که آدم‌های عاقل وجود داشته باشند و آدم‌ها عاقل‌تر شوند، بقیه کارها خود به خود درست می‌شود...

خنده زن‌های باشعوری را که هرگز گریه نمی‌کنند نباید باور کرد؛ آنها درست زمانی قهقهه می‌زنند که دلشان می‌خواهد گریه کنند.

بزرگترین بدبختی یک انسان آن است که احترام به خود را از دست بدهد!

فقط رمان‌هایی پایان خوش پیدا می‌کنند که من در آنها حضور نداشته باشم...

کسی را نمی‌بینی که بتوانی نگاهش کنی و چشم‌هایت آرامش پیدا کنند! همه چیز، کثیف و حقیر و مبتذل است...

اگر چشم‌های تو نتوانند از دیدن خودت آرامش پیدا کنند، از من توقع نداشته باش که آرام‌بخش چشم‌هایت باشم

آخر تا کی سیمائی مضحکه به خود بگیرم و به سر خود با انواع افکار و آرمان‌ها شیره بمالم؟ دیگر نه ایمانی وجود دارد، نه عشقی! از انسان هم خبری نیست!

اگر بناست انسان مرتکب گناه شود چه بهتر که در سرزمینی بیگانه گناه کند، نه در سرزمین خود!

وقتی روح آدمیزاد زجر بکشد هیچ دوایی چاره‌ساز نیست!

بیخود نیس که می‌گن: زبون زن جادوی ابلیسه که هم عاقل رو از خونه جارو می‌کنه، هم علیل رو...

خوشبختی همیشه از پشت سر می‌یاد... آدم نمی‌بیندش... خوشبختی رو یه وقت می‌تونی ببینی که بتونی آرنجتو گاز بگیری

آدمیزاد از دست زن جماعت بیشتر تلف می‌شه تا از دست ناخوشی...

مادرشوهر، روز و روزگار عروسشو سیاه می‌کنه، عروس سعی داره یه جوری سر شوهر خودش شیره بماله... و این داستانیه که تمومی نداره...

فقط من نیسم که می‌نالم... تا دنیا دنیاس بشر از دست زن جماعت نالیده... بیخود نیس که توی قصه‌ها و آوازا شیطونو با زن توی یه خط می‌ذارن... نه، بی‌خود نیس! هیچی نباشه، نصفش درسته...

جایی که قریحه خانه کرده باشد، پیری راه ندارد!

پزشک‌ها عین وکلا هستند با این تفاوت که وکلا آدم را می‌چاپند، حال آنکه پزشک‌ها، هم می‌چاپند و هم می‌کشند...

زندگی آدمیزاد به گُلی می‌ماند که با شکوه تمام در صحرا شکفته می‌شود ولی یکهو بُزی سر می‌رسد و آن را می‌خورد... و اثری از گل باقی نمی‌ماند...

از سنگدلی و بی‌انصافی آدم‌ها هم رفته رفته ماتم می‌برد. چرا جواب عشق را با عشق نمی‌دهند؟ چرا جواب راستی و یکرنگی را با دروغ و ریا می‌دهند؟

من این طور می‌فهمم که اگر یک کسی سرمایه‌ای جمع کرد بهترین راهش این است که تپانچه‌ای بخرد و تیری به مغز خودش شلیک کند و جان خلاص!.. برای این که سرمایه، این روزها غصه می‌آورد...

تو با آدم‌های دیگر فرقی نداری ولی تا دهانت را باز می‌کنی انسان خیال می‌کند یا نزله مزمن داری یا مار روی زبان...