بریده‌هایی از کتاب اشتباهات متداول در نوشتن، نشر و فروش کتاب

تلفیق دو شعر برای سرودن یک شعر، سرقت ادبی است اما تلفیق هزار شعر برای سرودن یک شعر، آفرینش ادبی است.

تلفیق دو شعر برای سرودن یک شعر، سرقت ادبی است اما تلفیق هزار شعر برای سرودن یک شعر، آفرینش ادبی است.

اگر می‌خواهید داستان‌نویس شوید باید داستان‌های زیاد بخوانید.

بهترین نویسندگان، بهترین خوانندگان هستند. نویسندگان بزرگ آن‌قدر کتاب خوانده‌اند که الگوهای موجود، ملکهٔ ذهن آن‌ها شده است و به‌صورت روان از زبان استفاده می‌کنند.

بسیاری افراد فکر می‌کنند نویسندگان انسان‌های متفاوتی هستند اما همهٔ ما نویسنده‌ایم و روزانه در شبکه‌های اجتماعی مطالبی منتشر می‌کنیم و هر روز دربارهٔ تخصص و تجربیات خودمان با دیگران صحبت می‌کنیم، برای انجام امور اداری خود درخواست می‌نویسیم و...

کتاب نوشتن، فقط انتقال صرف اطلاعات نیست. باید بتوانیم اطلاعات را به شیوه‌ای لطیف و زیبا طوری پردازش کنیم که این اطلاعات برای مخاطبان ما جذاب باشد. یکی از راه‌هایی که می‌توانید توانایی ما خود را برای لطیف‌تر و زیباتر کردن متن تقویت کنید، خواندن کتاب‌های داستان است.

لازم نیست برای نوشتن کتاب دنبال یک فرصت طولانی بگردید کافی است. هر روز زمان کمی به نوشتن اختصاص دهید به شرط انکه مداومت داشته باشید.

شاید خودتان هم متوجه تخصص و تجربیاتی که دارید نیستید و خودتان هم باور نداشته باشید کاری که بلد هستید نوعی تخصص است و یا تجربه شما تجربه منحصر به فردی است پس کمی فکر کرده و چنین مواردی را کشف کنید.

تلفیق دو شعر برای سرودن یک شعر، سرقت ادبی است اما تلفیق هزار شعر برای سرودن یک شعر، آفرینش ادبی است.

از بین موضوع‌های مختلف که در آن تخصص دارید یک موضوع را انتخاب کنید و فقط در آن موضوع و زیرمجموعه‌های آن بنویسید. به این ترتیب امکان بازاریابیِ متمرکز کتاب را خواهید داشت

در مقابل وسوسهٔ چند موضوعی بودنِ کتاب مقاومت کنید و یکی از تخصص‌ها یا تجربیات اصلی خود را انتخاب کرده و فقط دربارهٔ آن با جزئیات بیشتر بنویسید.

بهترین نویسندگان، بهترین خوانندگان هستند. نویسندگان بزرگ آن‌قدر کتاب خوانده‌اند که الگوهای موجود، ملکهٔ ذهن آن‌ها شده است و به‌صورت روان از زبان استفاده می‌کنند.

بدتر از پیگیری نکردن، پیگیریِ بد است.

افراد کتاب شما را نقد می‌کنند نه خود شما را.

«همه زبان‌ها و گویش‌های ایرانی در چشم من گرامی اند زیرا که هر زبان و گویشی بستری فراخ و پاره‌ای گرانمایه از فرهنگ و تاریخ ایران است. من چند بار، در چند سخنرانی گفته‌ام که اگر واژه ای از گویشی یا زبانی ایرانی بمیرد، هر ایرانی خویشتن شناس و دانادل به سوگ خواهد نشست. زیرا هنگامی که واژه می‌میرد و بخشی از فرهنگ و پیشینهٔ ما را با خود می‌میراند. هر واژه‌ای سر رشته‌ای است که ما را به ژرفای تاریخ و فرهنگ‌مان می‌پیوندد. واژگان مانند هر پدیدهٔ دیرباز، سرگذشتی دارند. روزگاری زاده شده اند، بالیده اند، پرورده اند و روزگاری هم می‌میرند، اما واژه به آسانی نمی میرد مگر آنکه بمیرانندش. پس هنگامی که واژه ای از زبان زدوده می‌شود بخشی گرانسنگ از فرهنگ را با خود می زداید و از میان می برد.»