کتاب کوچینگ زندگی

بدون خطر کردن نه موفقیتی حاصل می‌شود و نه شکستی.

”زندگی خود را همانند بازی ببینید که در آن پنج توپی که در اختیار دارید را باید به صورت متوالی در هوا نگه دارید، نام این توپ‌ها شغل، خانواده، سلامتی، دوستان و سلامت روان است. به زودی متوجه خواهید شد که شغل، توپی از جنس پلاستیک است که اگر از دست شما به زمین بیفتد دوباره به سمت بالا خواهد آمد اما بقیهٔ توپ‌ها یعنی خانواده، سلامتی، دوستان و سلامت روان از جنس شیشه ساخته شده‌اند. اگر یکی از این توپ‌ها از دستتان بیفتد می‌شکند یا به صورت جبران ناپذیری ترک برخواهند داشت؛ تخریب می‌شود، و حتی ممکن است خُرد شود و از بین برود. دیگر هرگز مثل روز اولش نخواهند شد. باید متوجه این موضوع باشید و برای ایجاد تعادل در زندگی خود بکوشید“.

وقتی چیزی برای بار دوم و سوم تکرار می‌شود دیگر نمی‌توان دیگران و شرایط را برای آن مقصر دانست.

اگر شما توانستید در موقعیت‌های ناکام کننده، چالش زا، پر استرس نیز این فضیلت‌ها را از خود بروز دهید، آنگاه می‌توان گفت که این‌ها فضیلت‌های شما هستند. در غیر این صورت شما فقط دوست دارید آن‌ها را داشته باشید

سوال‌هایی که مرا به ارزش‌هایم می‌رسانند: دلم می‌خواهد دیگران من را چگونه ببینند؟ دلم می‌خواهد دیگران درباره من چه بگویند؟ دلم می‌خواهد در موقعیت‌ها و نقش های مختلف زندگی چگونه انسانی باشم؟ چه زمان‌های احساس خوبی نسبت به خودم دارم؟

گفته شده از زمانی که بشر آینه را کشف کرد، آرام آرام روحش را از دست داد. اگر چشم انداز ما چیزی بیشتر از انعکاس آینه اجتماعی نباشد، دیگر هیچ ارتباطی با درون خود، یکتایی و ظرفیت‌های خود نخواهیم داشت. زندگی ما تبدیل می‌شود به اجرای نمایشنامه‌هایی که خانواده، همکاران، دوستان، دشمنان و رسانه‌ها به ما می‌دهند.

در آن گروه هر کسی علاقه‌مند به خلق موفق‌ترین کسب و کاری بود که می‌توانست ایجاد کند؛ آن‌ها به شعاری که زیگ زیگلر مطرح کرده بود اعتقاد داشتند. او می‌گفت: «راه دست یافتن به آنچه می‌خواهی این است که به اندازه کافی به دیگران کمک کنی تا به آنچه می‌خواهند دست یابند». این پیمان به نفع همه است.

اکنون در این زمانه عجیب و غریب شما می‌خواهید چه چیزی خلق کنید؟ چه ارزشی به زندگی و جهان بیفزایید؟ تصمیم دارید فعّال باشید یا منفعل؟

اگر بخواهیم همگی در حوزه نقاط ضعف مان کارکنیم و آن جنبه ها را تقویت کنیم سرنوشت ما مانند سرنوشت اهالی آن جایی خواهد شد که به جای سرمایه گذاری و بهره برداری از توانمندی‌های منحصر به‌فرد و خاص هر فرد، تلاش در تقویت نقاط ضعف افراد داشتند.

چشم انداز به ما ظرفیتی می‌دهد تا بر اساس تخیلات خود زندگی‌مان را بسازیم و نه بر اساس خاطراتمان.

اگر چشم اندازمان بر اساس آینه اجتماعی باشد، آنگاه بر اساس انتظارات دیگران انتخاب می‌کنیم و تصمیم می‌گیریم. گفته شده از زمانی که بشر آینه را کشف کرد، آرام آرام روحش را از دست داد. اگر چشم انداز ما چیزی بیشتر از انعکاس آینه اجتماعی نباشد، دیگر هیچ ارتباطی با درون خود، یکتایی و ظرفیت‌های خود نخواهیم داشت. زندگی ما تبدیل می‌شود به اجرای نمایشنامه‌هایی که خانواده، همکاران، دوستان، دشمنان و رسانه‌ها به ما می‌دهند.

همچنین به تصویرهایی که رسانه ها ارائه می‌دهند توجه کنید. خشونت، مادی گرایی، تقدیرگرایی، افراط گرایی، شکّاکی و در نهایت خبر مهم، همان خبر بد است. اگر این تصاویر منبع چشم انداز ما هستند، هیچ جای تعجبی وجود ندارد که بسیاری از ما انسان‌ها با خود احساس غریبگی کنیم و به درونمان وصل نباشیم.