کتاب کوچینگ زندگی

بدون خطر کردن نه موفقیتی حاصل می‌شود و نه شکستی.

وقتی چیزی برای بار دوم و سوم تکرار می‌شود دیگر نمی‌توان دیگران و شرایط را برای آن مقصر دانست.

”زندگی خود را همانند بازی ببینید که در آن پنج توپی که در اختیار دارید را باید به صورت متوالی در هوا نگه دارید، نام این توپ‌ها شغل، خانواده، سلامتی، دوستان و سلامت روان است. به زودی متوجه خواهید شد که شغل، توپی از جنس پلاستیک است که اگر از دست شما به زمین بیفتد دوباره به سمت بالا خواهد آمد اما بقیهٔ توپ‌ها یعنی خانواده، سلامتی، دوستان و سلامت روان از جنس شیشه ساخته شده‌اند. اگر یکی از این توپ‌ها از دستتان بیفتد می‌شکند یا به صورت جبران ناپذیری ترک برخواهند داشت؛ تخریب می‌شود، و حتی ممکن است خُرد شود و از بین برود. دیگر هرگز مثل روز اولش نخواهند شد. باید متوجه این موضوع باشید و برای ایجاد تعادل در زندگی خود بکوشید“.

اگر شما توانستید در موقعیت‌های ناکام کننده، چالش زا، پر استرس نیز این فضیلت‌ها را از خود بروز دهید، آنگاه می‌توان گفت که این‌ها فضیلت‌های شما هستند. در غیر این صورت شما فقط دوست دارید آن‌ها را داشته باشید

سوال‌هایی که مرا به ارزش‌هایم می‌رسانند: دلم می‌خواهد دیگران من را چگونه ببینند؟ دلم می‌خواهد دیگران درباره من چه بگویند؟ دلم می‌خواهد در موقعیت‌ها و نقش های مختلف زندگی چگونه انسانی باشم؟ چه زمان‌های احساس خوبی نسبت به خودم دارم؟

گفته شده از زمانی که بشر آینه را کشف کرد، آرام آرام روحش را از دست داد. اگر چشم انداز ما چیزی بیشتر از انعکاس آینه اجتماعی نباشد، دیگر هیچ ارتباطی با درون خود، یکتایی و ظرفیت‌های خود نخواهیم داشت. زندگی ما تبدیل می‌شود به اجرای نمایشنامه‌هایی که خانواده، همکاران، دوستان، دشمنان و رسانه‌ها به ما می‌دهند.

. به محض آگاهی از کاری که می‌خواهید انجام دهید و چگونگی انجام آن، سرمایه‌های مورد نیاز آن کار نیز جذب زندگیتان خواهد شد.

ممکن است برخی موقعیت‌ها صعب‌العبور به نظر بیایند ولی اگر در حال دنبال کردن هدف واقعی خود باشید، آنچه به آن نیاز دارید به زندگی جذب خواهد شد.

وظیفه کوچ این است که به دیگران کمک کند تا به نحوی زندگی خود را مشاهده کند تا ارزش‌هایش نمایان شود.

مطالعات و زندگی افراد کامیاب نشان می‌دهد که داشتن بینش مثبت نسبت به آینده شاید نیرومندترین انگیزه تحول فردی باشد.

در آن گروه هر کسی علاقه‌مند به خلق موفق‌ترین کسب و کاری بود که می‌توانست ایجاد کند؛ آن‌ها به شعاری که زیگ زیگلر مطرح کرده بود اعتقاد داشتند. او می‌گفت: «راه دست یافتن به آنچه می‌خواهی این است که به اندازه کافی به دیگران کمک کنی تا به آنچه می‌خواهند دست یابند». این پیمان به نفع همه است.

اکنون در این زمانه عجیب و غریب شما می‌خواهید چه چیزی خلق کنید؟ چه ارزشی به زندگی و جهان بیفزایید؟ تصمیم دارید فعّال باشید یا منفعل؟

اگر بخواهیم همگی در حوزه نقاط ضعف مان کارکنیم و آن جنبه ها را تقویت کنیم سرنوشت ما مانند سرنوشت اهالی آن جایی خواهد شد که به جای سرمایه گذاری و بهره برداری از توانمندی‌های منحصر به‌فرد و خاص هر فرد، تلاش در تقویت نقاط ضعف افراد داشتند.

چشم انداز به ما ظرفیتی می‌دهد تا بر اساس تخیلات خود زندگی‌مان را بسازیم و نه بر اساس خاطراتمان.

اگر چشم اندازمان بر اساس آینه اجتماعی باشد، آنگاه بر اساس انتظارات دیگران انتخاب می‌کنیم و تصمیم می‌گیریم. گفته شده از زمانی که بشر آینه را کشف کرد، آرام آرام روحش را از دست داد. اگر چشم انداز ما چیزی بیشتر از انعکاس آینه اجتماعی نباشد، دیگر هیچ ارتباطی با درون خود، یکتایی و ظرفیت‌های خود نخواهیم داشت. زندگی ما تبدیل می‌شود به اجرای نمایشنامه‌هایی که خانواده، همکاران، دوستان، دشمنان و رسانه‌ها به ما می‌دهند.

همچنین به تصویرهایی که رسانه ها ارائه می‌دهند توجه کنید. خشونت، مادی گرایی، تقدیرگرایی، افراط گرایی، شکّاکی و در نهایت خبر مهم، همان خبر بد است. اگر این تصاویر منبع چشم انداز ما هستند، هیچ جای تعجبی وجود ندارد که بسیاری از ما انسان‌ها با خود احساس غریبگی کنیم و به درونمان وصل نباشیم.

وقتی درباره مدیریت زمان صحبت می‌کنیم، بسیار نابخردانه است که سرعت را مهمتر از جهت قلمداد کنیم و نگران ذخیره کردن دقایق باشیم، در حالی که عمرمان در حال تلف شدن است.

در نهایت، گاه به گاه به خود یادآوری می‌کنم که بدون خطر کردن نه موفقیتی حاصل می‌شود و نه شکستی. همانطور که توماس آکویناس گفته: اگر مأموریت اصلی یک ناخدا حفظ کشتی باشد، او هیچ گاه بندر را رها نمی‌کند.

ماموریت نشان می دهد که ما در هر نقش و هر قلمرو زندگی خود چه سودی برای دیگران داریم و چه ارزشی را قرار است به دنیای اطرافمان اضافه کنیم و یا دیگران قرار است از وجود ما در این زندگی چه بهره ای ببرند.

که «تأثیر گذار» لزوماً به معنی «خارق‌العاده» نیست. ‫تأثیرگذاری یعنی داشتن سهمی با اهمیت در کل موضوع.

‫از نظر بیشتر متخصصین حوزه هدف گذاری و راه بری شخصی، تدوین یک چشم انداز مناسب باید شش ویژگی داشته باشد: ‫قابل تصور باشد. ‫مطلوب و خواستنی باشد. ‫قابل اجرا باشد. ‫روشن و شفاف باشد. ‫انعطاف پذیر باشد. ‫قابل توضیح و انتقال به دیگران باشد.

به گفته فرانکل: ”هر کس در زندگیش حرفه یا مأموریتی ویژه دارد.... از این رو، نه کسی می‌تواند جانشین او شود نه زندگیش تکرار شود“. بنابراین وظیفه هر انسانی همان قدر یکتاست که مجال ویژه به انجام رساندن آن.

برای دستیابی به شادمانی درونی و احساس رضایتمندی و بهزیستی نیازی نداریم که روی نقاط ضعف خود کار کنیم و آن‌ها را تقویت کنیم. بر اساس یافته‌های پژوهشی بهتر آن است که در آغاز توانمندی‌های خود را بشناسیم و سپس سعی کنیم که این توانمندی‌ها را هر روز بیشتر در تمام قلمروهای زندگی مان بکار گیریم.

برای همه ما ضروری است که کاری برای انجام دادن در آینده داشته باشیم؛ چشم اندازی مثبت و روشن به آینده داشته باشیم چون همین است که به زندگی ما معنا می‌بخشد. «این خصیصه انسان است که در شرایط دشوار فقط با نگریسن به آینده می‌تواند زنده بماند».

داشتن چشم انداز، همان توانایی دیدن فراسوی واقعیت فعلی زندگی خود، خلق و اختراع کردن چیزی است که هنوز به وجود نیامده است و تبدیل شدن به چیزی است که هنوز نشده‌ایم. چشم انداز به ما ظرفیتی می‌دهد تا بر اساس تخیلات خود زندگی‌مان را بسازیم و نه بر اساس خاطراتمان.

ویلیام الری چنینگ، نویسنده و اصلاح طلب اجتماعی قرن نوزدهم گفته است: ‫هر انسانی کاری دارد که باید انجام بدهد، وظیفه‌ای که اجرا کند و تأثیری که اعمال کند که به طور خاص متعلق به خودش می‌باشد و هیچ باطنی غیر از خودش نمی‌تواند به او بگوید که آن چیست.

خیلی خوب است که به گذشته خود برگردیم تا نقاط قوت و ضعف خود را بیابیم، اما نباید به آن‌ها بچسبیم. چسبیدن به یک تصویر سیاه (یا خیلی روشن) از شخصی که الان دیگر وجود ندارد، کار عاقلانه و درستی نیست.