کتاب هنر ظریف بی خیالی

پاندا گفت: «به زندگیِ بدون مشکل امید نداشته باش. چنین چیزی وجود ندارد. در عوض، دنبال زندگی‌ای باش که پر از مشکلات خوب باشد».

اگر احساس می‌کنید که شما در برابر کل دنیا ایستاده‌اید، احتمالاً شما در برابر خودتان ایستاده‌اید.

اگر روزی متوجه شدید که پیوسته به چیزهای بی‌ارزشی اهمیت می‌دهید که شما را اذیت می‌کند (مثلِ سرعت تمام شدن باتری‌های کنترل تلویزیون یا از دست دادن یک تخفیف یکی بخر دو تا ببر برای ضدعفونی‌کننده دست و امثال آن)، احتمالاً چیز ارزشمندی در زندگی شما وجود ندارد که بخواهید به آن اهمیت بدهید، و مشکل اصلی شما هم همین است. مشکل، مایع ضدعفونی‌کننده نیست. باتری‌های کنترل تلویزیون، مشکل شما نیستند.

اگر حاضر به شکست خوردن نباشیم، حاضر به موفق شدن هم نیستیم.

تمایل به داشتن تجربه‌های مثبت بیشتر، به خودی خود، یک تجربهٔ منفی است، و از طرف دیگر، پذیرش تجربه‌های منفی فرد، به خودی خود، یک تجربهٔ مثبت است.

ضرب‌المثلی کهن می‌گوید «مهم نیست کجا بروید؛ در هر حال، شما آنجا خواهید بود.»

اگر حس می‌کنید مشکلاتی دارید که از عهدهٔ حل کردن آن برنمی‌آیید باز هم خودتان را بدبخت می‌کنید. راز مسئله، حل کردن مشکلات است، نه نداشتن مشکل. ما برای خوشبخت بودن باید چیزی را حل کنیم. در نتیجه، شادی، نوعی عمل است؛ نوعی فعالیت است؛ نه چیزی که به شما اعطا شود،

«به زندگیِ بدون مشکل امید نداشته باش. چنین چیزی وجود ندارد. در عوض، دنبال زندگی‌ای باش که پر از مشکلات خوب باشد».

اگر معیار شما برای ارزشِ «موفقیت در استانداردهای مادی» این باشد که «یک خانه و یک خودروی خوب بخرید»، و برای رسیدن به این هدف، بیست‌وپنج سال از عمر خود را صرف کنید، وقتی این ها را به دست آوردید، این معیار، دیگر چیزی برای ارایه به شما ندارد. آن وقت، بحران میان‌سالی سراغ شما خواهد آمد؛ زیرا مشکلی که به تمام زندگی شما جهت داده بود، اکنون از بین رفته، و فرصت دیگری برای رشد و پیشرفت باقی نمانده است.

نشانهٔ یک رابطهٔ ناسالم، این است که دو نفر تلاش می‌کنند مشکلات نفر دیگر را برطرف کنند تا احساس بهتری نسبت به خود داشته باشند؛ درحالی‌که یک رابطهٔ سالم، زمانی‌ست که دو نفر مشکلات خود را حل می‌کنند تا نسبت به هم احساس بهتری داشته باشند.

مشکل افرادی که به همه‌چیز و همه‌کس اهمیت می‌دهند، این است که آن‌ها در زندگی خود چیز مهمی ندارند که به آن اهمیت بدهند.

فارغ از این‌که کجا بروید، صد خروار مشکل و مسئله منتظر شماست، و البته این موضوع اشکالی ندارد. هدف این نیست که از این مشکلات فرار کنیم. هدف این است که مشکلاتی را پیدا کنیم که از کار کردن روی آن‌ها لذت ببریم.

یک بار شنیدم که هنرمندی می‌گوید: «وقتی کسی مشکلی نداشته باشد، ذهن او دنبال راهی می‌گردد تا مشکلاتی را بیافریند.».

کلید زندگی خوب، این نیست که به چیزهای بیشتر و بیشتری اهمیت بدهید؛ بلکه باید به چیزهای کمتری اهمیت بدهید، و تنها چیزهایی را مد نظر قرار دهید که حقیقی، فوری و مهم هستند.

رنج کشیدن بدون هدف هم هیچ ارزشی ندارد

«اگر در مشکلی گیر افتاده‌اید، یک جا ننشینید و به آن فکر کنید؛ روی مسئله کار کنید. حتی اگر نمی‌دانید که چه کاری می‌کنید، صرف کار کردن باعث می‌شود که سرانجام ایده‌های خوب به ذهن شما خطور کند.»

اگر احساس می‌کنید که شما در برابر کل دنیا ایستاده‌اید، احتمالاً شما در برابر خودتان ایستاده‌اید.

پاندا گفت: «به زندگیِ بدون مشکل امید نداشته باش. چنین چیزی وجود ندارد. در عوض، دنبال زندگی‌ای باش که پر از مشکلات خوب باشد».

تمایل به داشتن تجربه‌های مثبت بیشتر، به خودی خود، یک تجربهٔ منفی است، و از طرف دیگر، پذیرش تجربه‌های منفی فرد، به خودی خود، یک تجربهٔ مثبت است.

آلن واتسِ فیلسوف، آن را قانون معکوس می‌نامد (هرچه بیشتر دنبالِ داشتن حس خوب همیشگی باشید، رضایت کمتری پیدا می‌کنید؛ زیرا تعقیب هر چیزی، تنها این واقعیت را روشن می‌کند که شما آن را ندارید).

پاندا به من گفت: «اساساً زندگی، مجموعهٔ بی‌انتهایی از مشکلات است.» او ذره‌ای از نوشیدنی خود را مزه کرد و گفت: «راه حل یک مشکل، در واقع ایجاد یک مشکل دیگر است.»

لذت، یک خدای دروغین است. تحقیقات نشان می‌دهند که افرادی که انرژی خود را صرف لذت‌های سطحی می‌کنند، در نهایت نگران‌تر، از لحاظ احساسی ناپایدارتر، و افسرده‌تر می‌شوند. لذت، سطحی‌ترین رضایت‌مندی زندگیست. در نتیجه کسب کردن و از دست دادن آن، از همه چیز آسان‌تر است.

درک این نکته که همهٔ ما خودمان مسئول همه‌چیز در زندگی خویش هستیم؛ فارغ از این‌که اوضاع بیرونی چیست. ما همیشه نمی‌توانیم اتفاقاتی را که در زندگی رخ می‌دهد کنترل کنیم؛ اما همیشه می‌توانیم تفسیر خود از این وقایع و همین‌طور واکنش خود در برابر آن‌ها را کنترل کنیم. متوجه باشیم یا نه، ما همیشه مسئول تجربه‌های خود هستیم. غیر از این ممکن نیست.

(هرچه بیشتر دنبالِ داشتن حس خوب همیشگی باشید، رضایت کمتری پیدا می‌کنید؛ زیرا تعقیب هر چیزی، تنها این واقعیت را روشن می‌کند که شما آن را ندارید

وقتی به همه چیز و همه کس اهمیت می‌دهید، احساس می‌کنید که حق دارید همیشه در آرامش و شادی باشید و همه چیز باید دقیقاً همان‌طوری باشد که شما دوست دارید. اما این یک بیماری است، و شما را زنده زنده خواهد بلعید.

دوست من، آرام باش. باور کنید یا نه، این بخشی از زیبایی انسان بودن است. فقط اندکی از حیوانات زمین این توانایی را دارند که افکار شناختی داشته باشند؛ اما ما انسان‌ها این نعمت را داریم که می‌توانیم دربارهٔ افکار خودمان هم بیندیشیم. در نتیجه، من می‌توانم به دیدن بعضی ویدئوهای اینترنتی فکر کنم، و سپس به این بیندیشم که چقدر دیوانه ام که می‌خواهم این ویدئوها را ببینم؛ معجزهٔ خودآگاهی.

همان‌گونه که لمس کردن یک اجاق داغ به شما می‌آموزد که دیگر به آن دست نزنید، ناراحتیِ ناشی از تنهایی نیز به شما می‌آموزد که کارهایی را که باعث می‌شود احساس تنهایی کنید، انجام ندهید. احساسات، علایمی زیستی هستند که برای هدایت شما به مسیر تغییراتِ سودمند طراحی شده‌اند.

آیا تا کنون متوجه شده‌اید که هر چه کمتر به چیزی اهمیت بدهید، نتیجهٔ بهتری به دست می‌آورید؟ آیا متوجه شده‌اید کسی که کمترین هزینه را برای موفقیت چیزی کرده، به آن دست پیدا می‌کند؟ متوجه شده‌اید که گاهی اوقات، چگونه وقتی دیگر اهمیتی نمی‌دهید، همه چیز سر جای خود جفت و جور می‌شود؟

کلید زندگی خوب، این نیست که به چیزهای بیشتر و بیشتری اهمیت بدهید؛ بلکه باید به چیزهای کمتری اهمیت بدهید، و تنها چیزهایی را مد نظر قرار دهید که حقیقی، فوری و مهم هستند.

(هرچه بیشتر دنبالِ داشتن حس خوب همیشگی باشید، رضایت کمتری پیدا می‌کنید؛ زیرا تعقیب هر چیزی، تنها این واقعیت را روشن می‌کند که شما آن را ندارید). هر چه نومیدانه‌تر دنبال ثروتمند شدن باشید، بیشتر احساس فقر و کم‌ارزش بودن می‌کنید؛ فارغ از این‌که واقعاً چقدر درآمد داشته باشید. ه