بریده‌هایی از کتاب بیشعوران

بیشعوران در واقع حقی برای دیگران قائل نیستند تا بابت تجاوز به حقوق دیگران دچار عذاب وجدان شوند (اصلا اگر وجدانی برایشان مانده باشد). اما این به آن معنا نیست که آنها نمی‌دانند دیگران هم حق و حقوقی دارند. اتفاقا اغلب خیلی هم خوب «می‌دانند».

باورم بر این است که با شناخت درست و عمیق بیشعوران و خصوصیات آنها، نیازی به ارائهٔ راه حل درمانی خاصی نیست. لقمان‌وار می‌توان شعور را از بیشعوران آموخت!

اتفاقا فرق بیشعوران با احمق‌ها هم همینجاست. بیشعوران «می‌دانند» که دیگران هم حقی دارند اما در واقع هیچ حقی برای دیگران «قائل نیستند» (یا اگر قائل هستند در این حد است که معتقدند تنها فایدهٔ حق دیگران، خورده یا نادیده گرفته شدنش توسط آنهاست!)

(فراموش نکنید که بیشعوری مسری هم هست)

فرد معتاد به بیشعوری در وهلهٔ نخست دیگران را می‌آزارد و آنهم نه از روی ناچاری و بدبختی بلکه به عمد و با طرح و نقشه، هرچند که معمولا این مردم‌آزاری در نهایت دامن خودش را هم می‌گیرد.

در میان تمام کسانی که امکان زور گفتن، تحقیر، سواستفاده، اخاذی و حتی تمسخر بیمار را دارند، پزشکان در صف اول هستند و متاسفانه به ندرت امکان اثبات سو استفاده یا ندانم‌کاری آنها وجود دارد.

هر چقدر سیستم قضایی گل و گشادتر و ناکارآمد باشد، پاسخگویی کمتر می‌شود و امکان ابتلا به زورگویی، مسئولیت گریزی، رذالت، نفرت‌انگیزی و در یک کلام بیشعوری بیشتر می‌شود.

«در کشوری با نظام سیاسی غیرپاسخگو که قدرت تماما در دست یک شخص یا گروه یا حزب است، امکان ابتلای سیاستمداران به بیشعوری تا ۱۲۴ درصد امکان رشد دارد».