بریده‌هایی از کتاب او (مرد)

من همیشه می‌تونم دوسِت داشته باشم، فقط نمی‌تونم همیشه دوست‌داشتنی باشم.

اون مرد احساس می‌کنه، اون اهمیت می‌ده، اون می‌شکنه، اون با درد آشناست، اون اشتباه می‌کنه، اون رشد می‌کنه، اون یاد می‌گیره، اون التیام پیدا می‌کنه، اون عشق می‌ورزه.

شاید نه مرد خوب برای زن‌ها کمه نه زن خوب برای مردها، چیزی که کمه، عاشق آدم درست‌شدنه. تا حدودی مثه خوبی‌های این دنیا، کم بودن‌شون به‌راحتی به چشم می‌یاد، اما جایی که زیاد وجود دارن، به‌اندازهٔ کافی بِهِشون بها داده نمی‌شه.

اگه تو قدرم رو نمی‌دونی، سربارت نمی‌شم، گنج گم‌شده می‌شم. اگه برات نعمت نیستم، نفرین هم نمی‌شم. می‌رم.

شاید نه مرد خوب برای زن‌ها کمه نه زن خوب برای مردها، چیزی که کمه، عاشق آدم درست‌شدنه.

آدم‌هایی با قلب‌های خالی زیاد از احساسات‌شون می‌گن.

فقط زبون آدم‌های ابله دلایلی پیدا می‌کنن برای مسخره کردنِ ملایمت مردها و عشقِ توی صداشون.

شاید نه مرد خوب برای زن‌ها کمه نه زن خوب برای مردها، چیزی که کمه، عاشق آدم درست‌شدنه. تا حدودی مثه خوبی‌های این دنیا، کم بودن‌شون به‌راحتی به چشم می‌یاد، اما جایی که زیاد وجود دارن، به‌اندازهٔ کافی بِهِشون بها داده نمی‌شه.

چطور این حقیقت رو باور کنم، وقتی گوش‌هام پره از «دوسِت دارمِ» آدم‌هایی که باعث شدن دلم از معشوق‌های بعدی بترسه؟ می‌گن عشق ترس نداره، ولی تنها عشقی که تابه‌حال دیدم این ترس‌ها رو بِهِم داده. پس کنارم صبوری کن، دارم یاد می‌گیرم که این تجربیات وحشتناک رو پشت سر بذارم، به‌آرومی هضم‌شون کنم،

اون سعی نداره به چشم نسلی که نمی‌تونه حقیقت رو از احساسات، و تجربه رو از واقعیت جدا کنه، «واقعی» باشه.

عواطف، اغلب اوقات، مقصر هستن که ما رو سوق می‌دن به جاهای اشتباهی که هیچ‌وقت نباید پا اونجاها می‌ذاشتیم.

ما در مورد کسایی که فقط روی زمین‌های سطحی باهاشون قدم زدیم چیزی نمی‌دونیم.

فقط زبون آدم‌های ابله دلایلی پیدا می‌کنن برای مسخره کردنِ ملایمت مردها و عشقِ توی صداشون.

بیا روراست باشیم. تو عاشقش نبودی، اون یه‌راه‌فراری بود از تنهاییت، درمانی بود برای توجه‌خواستنت.

بهم گفتن احساساتم رو توی استخون‌هام پنهان کنم، تا فقط موقعی که اسکلت شدم، دیدنی باشن.