بریده‌هایی از کتاب زنان خوب به آسمان می روند، زنان بد به همه جا

من هیچ راه مطمئنی را به سوی کامیابی نمی‌شناسم، اما راهی را می‌شناسم که به ناکامی می‌رسد: گرایش به خشنود ساختن همگان.

زنان بیش از مردان دچار اضطراب و افسردگی می‌شوند. خیال می‌کنند برای آنکه از آنان قدردانی شود باید بیش از مردان زحمت بکشند، و تجربه به آن‌ها حق می‌دهد. خانم‌ها می‌کوشند نسبت به همکاران مرد خود بی‌نقص‌تر، زرنگ‌تر، انعطاف‌پذیرتر، یاری می‌گیرند. بیش از همکاران مرد خود زحمت می‌کشند اما کمتر قدرشان را می‌دانند و بهره کمتری نصیب‌شان می‌شود. حتی خود نیز قدر زحمت خویش را نمی‌دانند.

امروزه زنان نمی‌خواهند فقط سربه‌راه باشند. آگاهی آنان از خویشتن افزایش یافته است. با این حال، تناقض‌های فراوانی در ذهن زن امروزی نهفته است. می‌کوشد تا خود را ابراز کند، اما وجدان‌اش ناراحت است. در بیرون خاموش اما در درون آکنده از کشمکش است: از سویی می‌خواهد محبوب همگان باشد و می‌کوشد همه را راضی نگاه دارد؛ از سوی دیگر می‌داند که به این ترتیب دچار وابستگی می‌شود. می‌خواهد ابراز وجود کند، اما قصد آزار هیچ کس را ندارد؛ می‌خواهد به هدف‌اش دست یابد، اما میل ندارد دیگران را پشت سر بگذارد؛ می‌خواهد انتقاد کند، اما بد کسی را نمی‌خواهد؛ می‌خواهد عقاید خود را بیان کند و یگران را متقاعد گرداند، اما نمی‌خواهد اختیار اوضاع را در دست بگیرد؛ می‌خواهد اعتمادبه‌نفس داشته باشد، اما کسی را نترساند.

زنِ نمونه در جامعه کسی است که با لبخندی بر لب، کارِ خانه، کار بیرون، مواظبت از فرزندان و وظایف زناشویی را انجام دهد. او فداکارانه شوهر خود را در کارهایش یاری می‌دهد و حمایت می‌کند. زیبا، متناسب و نجیب است. فداکاری می‌کند اما توقع سپاسگزاری ندارد و در موقعیت فرودست خود، به برخی از موفقیت‌های شغلی دست می‌یابد.

بسیاری از زنان دستاوردهای خوب‌شان را پنهان می‌کنند زیرا نمی‌خواهند به خود ببالند. انتظار می‌کشند تا بلکه کسی آن‌ها را کشف کند و چنانچه کسی پیدا نشد، به حالت‌های ناهنجار، افسردگی و دل‌خستگی دچار می‌شوند.

مدیری مذکر اعتقاد داشت که زنان برای خدمت به دنیا آمده‌اند؛ در بخش‌های خدماتی بهتر کار می‌کنند، در این‌گونه محیط‌ها می‌توانند اندکی روی پای خود بایستند و طبیعت آن‌ها به خدمت کردن گرایش دارد ـ و بسیاری از خانم‌ها به‌طور غیرمستقیم، با رفتار و کردارشان به او حق می‌دهند، زیرا درست همان کاری را می‌کنند که از آن‌ها انتظار می‌رود: صحبت کسی را قطع نمی‌کنند، در کارها مداخله نمی‌کنند و مواظب‌اند که اندیشه‌های خوب خود را ابراز نکنند. خانم‌ها می‌پندارند که از طریق عزیز بودن و ساکت ماندن می‌توانند در زندگی شغلی و خصوصی به کامیابی دست یابند.

امید دارند بتوانند با سکوت و با نشان دادن فهمیدگی‌شان، دل مردی را به دست آورند و بار دشواری‌ها را از دوش او بردارند. امید دارند که از طریق یاری دادن و خدمت کردن، مورد محبت و قدردانی قرار گیرند. تنها راهبرد آن‌ها برای نیل به موفقیت، که هیچ شکی درباره‌اش ندارند، خوب بودن در نظر دیگران است. به الگوهایی که مادرشان به آن‌ها داده چسبیده‌اند، اگرچه بارها به تجربه دریافته‌اند که زنانِ خودسر، نافرمان و سرکش گاه بیشتر به موفقیت دست می‌یابند تا زنان سربه‌راه.