کتاب برده سور

سرهنگ با خونسردی جواب داد: «اتفاقاً من بر اساس مقررات عمل کردم.» او گفت: «کدام مقررات؟» سرهنگ گفت: «مقررات ژنو.» پیشمرگ عصبانی گفت: «ژنو چه خریه دیه؟» سرهنگ با تحکم گفت: «ژنو همون خریه که تو به نام حقوق بشر داری ازش دفاع می‌کنی و با کشور خودت می‌جنگی و آدم می‌کشی.»

با آرامش روی تخته‌سنگی نشستم و با یک حساب‌وکتاب سرانگشتی مسیرهای عبورم را توی سی ماه اسارت مرور کردم. بیش از هزار کیلومتر پیاده‌روی و سرگردانی با دستان بسته و گاهی هم چشمان بسته عجیب بود، ولی انجام شده بود.

بعد از چاپ کتاب‌های شُنام و عصرهای کریسکان و ضرورت نگارش خاطرات کردستان، احساس کردم خاطرات دوران اسارت همرزمانم در زندان‌های کومله و دموکرات همچنان روی زمین مانده و خوب است یکی از آن اتفاق‌های عجیب را مثل دو کتاب دیگرم بنویسم.