بریده‌هایی از کتاب پرندگان

پیش از آنکه خودت با بلایی مواجه شوی، فکر می‌کنی طاقتش را داری.

نت به صدای خراشیدن و تراشیدن چوب گوش داد و حیران ماند که، پشت این منقارهای تیز و چشمان نافذ پرندگان، چند میلیون سال خاطره در آن مغزهای کوچکشان ذخیره شده که حالا، با این دقت ماشین‌وار، اصرار دارند به نابود کردن نوع بشر.

به صدای خراشیدن و تراشیدن چوب گوش داد و حیران ماند که، پشت این منقارهای تیز و چشمان نافذ پرندگان، چند میلیون سال خاطره در آن مغزهای کوچکشان ذخیره شده که حالا، با این دقت ماشین‌وار، اصرار دارند به نابود کردن نوع بشر.

فکر کرد شاید در پاییز به پرندگان پیامی می‌رسد، نوعی هشدار، هشداری که می‌گوید زمستان در راه است و بسیاری از آنان به هلاکت خواهند رسید. و پرندگان نیز به این سبب رفتاری مشابه آدمیانی در پیش گرفته‌اند که از فرارسیدن نابهنگام اجل بیمناک‌اند و دست به کارهای ابلهانه می‌زنند.

مورد دافنه دو موریه امری از اساس غیرمنتظره در کار است: نثر او انگار با سویه‌ای به‌شدت ملودراماتیک شکل می‌گیرد و غالباً چنان ساده است که به‌طرز خطرناکی نزدیک می‌شود به یک زبان مضحک. پس از خواندن کتاب‌های او، دشوار است از احساس مبهمی که برایتان پدید آورده خلاص شوید. مثل او نوشتنْ در روزگار کنونی دیگر میسر نیست.