کتاب چگونه حال خودمان را بهتر کنیم؟

هر زمان یک نیاز اساسی انکارشود، خشم و رنجش به دنبال آن خواهد آمد.

این گم‌گشتگی و ازدست‌دادن خویشتن حقیقی می‌تواند به شکل‌های مختلف در بزرگ‌سالی ظاهر شود و به نظر من بر اساس مشاهداتی که داشته‌ام اثرات این گم‌گشتگی بیشتر به‌صورت بلاتکلیفی شدید و اهمال‌کاری یا نیازی وسواس‌گونه و کمال‌گرایانه برای موفقیت ظاهر می‌شود.

«تا زمانی‌که آسیب (تروما) حل نشده باشد هورمون‌های استرس که بدن برای محافظت از خود ترشح می‌کند در گردش خواهد بود

ما احساس خشم و ناراحتی می‌کنیم و می‌پرسیم «چرا مردم از من سوءاستفاده می‌کنند؟» یا «چرا مردم از من قدردانی نمی‌کنند؟» که واکنشی عادی به زیرپاگذاشتن مرزهاست. آنچه درک نمی‌کنیم این است که این رفتار به‌دلیل تعیین‌نکردن مرزها یا محدودیت در زمان، انرژی و منابع عاطفی ما برای دیگران است

آن‌ها هزاران سال است بر این باورند که چیزی ماورای خود انسان وجود دارد.

. والدینی که در زندگی فرزندشان زندگی می‌کنند و زندگی خود را به فرزندشان گره زده‌اند این باور عمیق و دردناک را دارند که «شکست‌خورده» هستند یا به‌نحوی احساس می‌کنند از دیگران کمترند و اغلب این باور اصلی را به فرزندان خود القا می‌کنند.

من بد نبودم. من آسیب‌دیده و معیوب نبودم. درواقع این عادت‌ها و رفتارها پاسخ‌های آموخته‌شده‌ای بودند که بدن من برای زنده نگه‌داشتنم از آن‌ها استفاده می‌کرد.

ناخودآگاه ما در کودکی تحت‌تأثیر افکار، الگوها و عقایدی شکل می‌گیرد که به ما القا شده است

وقتی آسیب به‌درستی بررسی و شناسایی نمی‌شود، اثراتش در وجود ما باقی می‌ماند و روایت‌های ما در زندگی را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد و پاسخ‌های خودکار ما را شکل می‌دهد

در دوران کودکی شما ... آیا احساس آزادی می‌کردید که «نه» بگویید؟

بسیاری از مسائلی که من با آن دست‌به‌گریبان بودم بازتابی از مسائل مادرم بود؛ به‌ویژه رابطهٔ مادرم با بدن و احساساتش

پدر و مادری که از نظر عاطفی نابالغ‌اند ممکن است کج‌خلقی کنند، خودخواهانه یا لجبازانه رفتار کنند و اغلب کل واحد خانواده حول خلق‌وخوی آن‌ها شکل بگیرد.

کسانی‌که تجربهٔ اختلال اضطراب اجتماعی را داشته باشند احتمالاً با موضوع قطع ارتباط و جداشدن از دیگران آشنا هستند.

وقتی سوزان خانه را ترک کرد، رفتار سلطه‌گری و کنترل‌گری مادر تشدید شد، روزی چند بار به سوزان زنگ می‌زد و از احساس گناه به‌عنوان سلاح در برابر سوزان استفاده می‌کرد. ‌

عدم بلوغ عاطفی ناشی از فقدان تاب‌آوری عاطفی، توانایی پردازش هیجانات، فهماندن مرزها و بازگرداندن سیستم عصبی ما به حالت تعادل است

گرفتاری‌های ما نسل‌به‌نسل منتقل می‌شود

والدینی که در زندگی فرزندشان زندگی می‌کنند و زندگی خود را به فرزندشان گره زده‌اند این باور عمیق و دردناک را دارند که «شکست‌خورده» هستند یا به‌نحوی احساس می‌کنند از دیگران کمترند

با گذشت زمان، رابطهٔ سوزان با مادرش استرس او را بیشتر می‌کرد و متوجه شد که مادرش باعث می‌شود که احساس ناامنی کند. او آزادانه احساساتش را بیان نمی‌کرد، زیرا مدام خواسته‌هایش را نادیده می‌گرفت، تا بتواند خواسته‌های مادرش را برآورده کند. او نمی‌خواست مادرش را به‌اندازه‌ای ملاقات کند که مادرش می‌خواست.

ذهن‌های ما شبیه ماشین‌هایی هستند که همیشه به دنبال یافتن چیزها و الگوهای آشنا هستند. یعنی تا وقتی به خودمان یاد ندهیم ناراحتی موقت و بخشی ضروری از تحول است، ذهن ما با سختی‌ها بیگانه است و احساس ناامنی می‌کند.

شما گرفتار تکرار رفتارهای کمابیش خودکار شده‌اید.

وقتی به خودتان اعتماد ندارید، ارزشمندی خود را به دیگران واگذار می‌کنید. وقتی ارزش خود را به دیگران واگذار می‌کنید، به‌طور مداوم وابسته به تصورات و دیدگاه دیگران از خودتان هستید. به‌جای تصمیم‌گیری یا انتخاب براساس آگاهی درونی خود، براساس دیدگاه دیگران دربارهٔ ارزشمندبودن خود فکر می‌کنید، و به دیگران اجازه می‌دهید شما را تأیید یا رد کنند. این امر تبدیل به چرخه‌ای معیوب می‌شود که به‌طور مداوم به شما احساس بی‌ثباتی می‌دهد - بعضی از افراد آن را به‌شکل احساس «دیوانگی» توصیف می‌کنند و باعث تداوم قطع رابطهٔ شما با خود واقعی‌تان می‌شود.

افراد بالای چهل‌وپنج سال که کمتر از شش ساعت در شب می‌خوابند ۲۰۰ درصد بیشتراز کسانی‌که بیشتر می‌خوابند احتمال دارد که دچار حملهٔ قلبی شوند یا سکته کنند.

اکنون می‌دانیم که خواب ناکافی بیش از آنچه تصور کنیم به‌خصوص در سن رشد آسیب‌رسان است. وقتی می‌خوابیم، بدن ما خودش را اصلاح و مرمت می‌کند. عمل هضم متوقف می‌شود و روده فرصت استراحت پیدا می‌کند، مغز هر آنچه کارایی ندارد می‌زداید و خودش را پاک می‌کند و سلول‌های ما بازسازی می‌شوند. خواب فرصتی است که می‌تواند منجر به التیام و بهبودی شود. خواب برای تمام اندام‌ها و سیستم‌های بدنمان، از جمله سیستم عصبی سودمند است. محرومیت از خواب کافی به‌خاطر کارهایی که بدن در خواب انجام می‌دهد به افسردگی، بیماری‌های قلبی عروقی و حتی سرطان، چاقی و بیماری‌های عصبی مانند آلزایمر ربط دارد. افراد بالای چهل‌وپنج سال که کمتر از شش ساعت در شب می‌خوابند ۲۰۰ درصد بیشتراز کسانی‌که بیشتر می‌خوابند احتمال دارد که دچار حملهٔ قلبی شوند یا سکته کنند.

«ما روزها را به یاد نمی‌آوریم لحظات را به یاد می‌آوریم

تجربیات زندگی ما را از نظر سلولی و زیستی نیز تغییر می‌دهد.

امکان داشت خلق‌وخوی خاصی را ازخانواده‌ام به ارث برده باشم، اما این بدان معنا نیست که من باید به آن‌ها تبدیل شوم.

ممکن است بگویید: «کودکی من آن‌قدرها هم بد نبود. من نباید گله کنم.» من این را زیاد می‌شنوم. باید یادآوری کنم شما: وقتی به گذشتهٔ خود نگاه می‌کنید از منظر مغز بزرگ‌سال خود با آگاهی و بلوغی که دارید همه‌چیز را در چشم‌انداز و تراز مناسبی قرار می‌دهید. مغز کودک ما این قابلیت‌ها را نداشته است. همه‌چیز بزرگ‌تر، سخت‌تر و شدیدتر از آن چیزی بوده است که اکنون می‌توانیم تصور کنیم. به کودک درونتان این هدیه را بدهید که زخم‌هایش را بپذیرد.

که ما فعالانه در ایجاد حال خوب روانی (یا فقدان آن) نقش داریم

اگرچه بسیاری از امور خارج از کنترل ما هستند، اما برخی دیگر در اختیار ما هستند. روان‌شناسی کل‌نگر از قدرت انتخاب استفاده می‌کند چون انتخاب ما را قادر می‌سازد بهبود یابیم.

افکار پاسخ‌های الکتروشیمیایی هستند که به واسطه شلیک نورون‌های مغز صادر می‌شوند. اندیشه‌ها در خدمت یک هدف‌اند؛ آن‌ها به ما اجازه می‌دهند مشکلاتمان را حل کنیم و با دیگران ارتباط برقرار کنیم.