کتاب قبایل

هر گروه فقط به دو چیز نیاز دارد تا قبیله محسوب شود: علاقه مشترک و راهی برای برقراری ارتباط

یکی از قدرتمندترین سازوکارهای بقای ما آن است که بخشی از یک قبیله باشیم؛ یعنی در گروهی از افراد هم‌فکر همیاری کنیم و از آن‌ها یاری بگیریم. به‌سمت رهبران و ایده‌هایشان جذب می‌شویم و نمی‌توانیم در مقابل موج تعلق و شور ایده‌های جدید مقاومت کنیم.

وقتی احمقی به احمق دیگری می‌گوید «۷۰-۱۴-۲»، به نظرمان می‌رسد به کدی مخفی اشاره می‌کند. لبخندها و بغل‌کردن‌ها و دست‌دادن‌ها هویتمان را تعریف می‌کند (عضو قبیله‌بودن بخش بزرگی از چگونگی نگاهمان به خودمان را مشخص می‌کند). معلوم می‌شود که دوست داریم نه‌فقط به یک قبیله، بلکه به قبیله‌های متعدد وابسته باشیم و اگر ابزاری به ما بدهی و کار را آسان کنی، به پیوستن به قبیله‌ها ادامه خواهیم داد. قبیله‌ها زندگی‌مان را بهتر می‌کنند و رهبری قبیله بهترین روش زندگی است.