سیاست در شرق تبدیل به چارچوبی برای اسیر کردن همیشگی سوژه در قالب هویت ابدی شده است. در اینجا سیاست تبدیل به بزرگترین مولد توهم کنشگری میشود، جاییکه در آن تغییرات واقعی و رادیکال در قالب تغییرات افسانهای و خیالی عرضه میشوند، بدون اینکه هرگز این تغییرات نه سوژهٔ جدید، نه نگرش جدید و نه عقلانیت جدیدی را به بار بیاورند.