کتاب ماه نیمروز

آب هزار و یک صدا دارد. هزار و یک خنده، هزار و یک گریه...

قرص ِ مرد دلش است، می‌جَوَدش آرام می‌شود.

نمی‌دانم. من چیزهایی را که برایم واضح و سرراست نیستند می‌گویم تاریکی. خوشم نمی‌آید ازشان.

نهرها با انعکاس نرگس‌ها رفتنی‌اند؛ بادها و خسوف‌ها. ولی دل من خونِ رفتن نیست دلم ماندگار آن روز آفتابی است سارا.

به سروان گفتم بهتر است برای استراحت و فراموشی به شمال برود. ‫ طبیعت آنجا ملایم و بخشنده است، مثل پرواز یک چلچله دریایی بالای مرزِ آب و ساحل، یا سکونِ مه، بالا بلندی‌های جنگل.

دهانش را کنار گوشم می‌آورد. - همیشه، دروازه قلعه‌های ما از تو باز شده‌اند.

- چطور ما می‌توانیم آب بخوریم بعد از این. چطور دلمان می‌آید از بعد از اینها جگرمان خنک باشد. چرا آب‌های دنیا خشک نشدند وقتی اینها کشته شدند.

من، مردی مفرغی رنگم که چهار سال دیگر به چهل سالگی می‌رسم. حافظه سمج و فکرهای مدامم را با سکوت در برابر آدم‌های پرصدا جبران می‌کنم.

آنها را مقصر نمی‌دانم - هر چند خیلی خودخواهند، حتا در مرگ - بیشتر فکر می‌کنم این کسالت از خودم باشد، چون من مردی مفرغی رنگم؛