بریده‌هایی از کتاب دو امدادی تک نفره

نمی‌دانم، به نظر می‌رسد آن روزها به‌رغم فقر و محدودیت و محرومیت و بیماری‌ها گویا زندگی معنی روشن‌تری داشت.

خاطره واقعیتی است که وجود دارد و وجود ندارد؛ واقعیتی است که هر چه از او دورتر می‌شویم به ما نزدیک‌تر می‌شود.

بشر توانایی عجیبی برای انطباق با محیط داشته است که توانسته در سخت‌ترین ادوار تاریخ زنده بماند.

زندگی آن چیزی نیست که انتظار می‌رود. زندگی به تعبیر حافظ و دیگرانی چون او مسافرخانهٔ دو دری است که از یک درِ آن داخل و از درِ دیگر بیرون‌مان می‌کنند و تمام این مدت که به سوی درِ خروجی روان‌ایم چنان زندگی می‌کنیم که انگار مسافر جاودان این خانه‌ایم. خاطرات محصول درک ناگهان همین اتفاق است.