کتاب دو امدادی تک نفره

بشر توانایی عجیبی برای انطباق با محیط داشته است که توانسته در سخت‌ترین ادوار تاریخ زنده بماند.

نمی‌دانم، به نظر می‌رسد آن روزها به‌رغم فقر و محدودیت و محرومیت و بیماری‌ها گویا زندگی معنی روشن‌تری داشت.

خاطره واقعیتی است که وجود دارد و وجود ندارد؛ واقعیتی است که هر چه از او دورتر می‌شویم به ما نزدیک‌تر می‌شود.

زندگی آن چیزی نیست که انتظار می‌رود. زندگی به تعبیر حافظ و دیگرانی چون او مسافرخانهٔ دو دری است که از یک درِ آن داخل و از درِ دیگر بیرون‌مان می‌کنند و تمام این مدت که به سوی درِ خروجی روان‌ایم چنان زندگی می‌کنیم که انگار مسافر جاودان این خانه‌ایم. خاطرات محصول درک ناگهان همین اتفاق است.