بریده‌هایی از کتاب دکان نانوایی

اینجا منطق حکم‌فرما نیست. اینجا گرسنگی حاکم است.

آدم‌ها از کسی که کاملاً درمانده است، دوری می‌جویند.

اینکه کسی دارای ظاهری آراسته نیست، هیچ اشکالی ندارد، اما اینکه باطن کسی پیراسته نباشد، هولناک است.

البته، خداوند بندگانش را از درگاه خود ناامید نمی‌کند.

اینکه کسی دارای ظاهری آراسته نیست، هیچ اشکالی ندارد، اما اینکه باطن کسی پیراسته نباشد، هولناک است.

تو کی هستی؟ تو هیچ نیستی، هیچ‌چیز جز سوراخی که از آن فریاد «نان می‌خواهم» خارج می شود. پک‌وپوزی دیگر که فقط می‌خواهد بلمباند. ولی راه نجاتت این است: این ده نسخه روزنامه تمام دار و ندار توست: ریشهٔ امید تو، طناب، جزیره و لنگرگاه، رزق و روزی، خوابگاه و پاافزار تو. به هر صورت، این‌ها چیزهایی است که دنیا بهر تو در چنته دارد.

بیکارها: افسوس، دوباره غول‌ها با هم پیکار می‌کنند. چه‌کسی باید بهای آن را بپردازد، مسلماً کسانی غیر از خود غول‌ها. آوخ! سر غول ما دارد گیج می‌خورد. بر چه‌کسی فرود می‌آید، آزمندانه، نگاه درهم‌شکننده‌اش؟ البته بر ما. زیرا غول‌ها با هم می‌جنگند. اما قربانیان از میان کسانی در خاک و خون می‌غلتند که به هیچ‌وجه ذی‌نفع نیستند.

بدان که انسان‌ها دو دسته‌اند: آرزوهایشان فرق دارد نظرهایشان متفاوت و اعمالشان متنوع.

به‌محض آنکه شکست خورد، قدرت پیدا می‌کند

اگر آدم دست روی دست بگذارد و منتظر بنشیند که خداوند رزق و روزی او را توی زنبیلی در دامانش بگذارد و او حتی از جایش هم تکان نخورد، این هم کار درستی نیست.

قدیم و ندیم هم گفته‌اند از تو حرکت از خدا برکت. پس انسان باید اجازهٔ حرکت برای کسب روزی را داشته باشد. پس باید اجازه هم داشته باشد چنانچه کسانی آذوقهٔ مورد نیازش را در اختیار او نگذارند، دست به اقداماتی بزند که هر طور شده آن را از چنگ آنان بیرون بیاورد.

چشم‌هایتان را به پروردگار بدوزید! به چیز دیگری توجه نکنید! تمام مسایل دنیوی مسخره‌ای بیش نیستند. از این رو، نگاهتان را فقط متوجه خداوند کنید. نه متوجه این سرای خاکی. تنها به خداوند و سخنان او گوش دهید. تنها به خداوند و سخنان او گوش دهید نه به آواهای زمینی. ای شیطان از ما دور شو!