کتاب تصادف شبانه

جایی خوانده بودم ملاقات‌هایی که تقدیر جلو راه آدم می‌گذارد بسیار محدودند. این همان موقعیت‌ها و همان چهره‌های قبل‌اند که دوباره برمی‌گردند، درست مثل قطعه‌های شیشه‌ای و رنگارنگ کالیدوسکوپ که با بازی انعکاس نور سبب می‌شوند تصور کنیم شکل‌های ترکیبی می‌توانند تا بی‌نهایت عوض شوند. ولی این شکل‌های ترکیبی محدودند.

مردها با رازشان می‌میرند.

من آدمی معمولی بودم که به خوشبختی فکر می‌کردم

آدم سی سال سختی بکشد تا زندگی‌اش روشن‌تر و موزون‌تر از سال‌های قبل شود و آن‌وقت، ناگهان اتفاقی او را به عقب برگرداند.