کتاب صلح با خویشتن

برای آنکه یکدیگر را نیازاریم و بتوانیم از یکدیگر به‌درستی مراقبت کنیم، نیازمند مراقبت جدی از خود هستیم.

وقتی کانال شاد و مفرحی را روشن کنید، قطعاً با برنامه‌های شاد مواجه خواهید شد. وقتی کانالی را که برنامه‌های غمگین نشان می‌دهد انتخاب می‌کنید، غم و اندوه می‌بینید. دقیقاً مانند خود ما؛ ما نمی‌توانیم بگوییم اندوه یک‌چیز است و من چیزی دیگر. شادی یک‌چیز است و من چیزی دیگر. بلکه من با شادی و اندوه خود یکی هستم. من خودِ آن اندوه و شادی هستم.

زمانی که درک ما از مسائل بیشتر و عمیق‌تر شود و اشراف و آگاهی لازم به دست آوریم، ناخودآگاه عشق بیشتری نثار انسان‌ها و اطرافمان خواهیم کرد.

اگر بخواهیم خشم را نابود کنیم، درواقع مثل این است که بخواهیم خود را نابود کنیم؛ زیرا همان‌گونه که گفتیم، ما چیزی جدا از احساساتمان نیستیم. برخورد کردن باخشم خود به این روش، مثل این است که ما خود را به رزمگاهی برای نبرد با خود دعوت کرده‌ایم.

روزی سالکی به خدمت عارفی رسید و از وی سؤال کرد: حقیقت ناب و خالص در جهان چیست و کجا می‌توان آن را یافت؟ عارف به مدفوع اسبی اشاره کرد. به‌ظاهر به‌نظر می‌رسد که عارف، جوابی زشت، زننده و عجیبی داده است، زیرا چطور می‌توان تصور کرد که حقیقت ناب و خالص می‌تواند درون مدفوعی نهفته باشد؟ اما به‌راستی گاهی حقیقت چنین است. گوهری در دل سنگی به‌ظاهر بی‌ارزش.

لبخند زدن مثل همهٔ رفتارهای دیگر، نیاز به تمرین کردن دارد. در ابتدا ممکن است لبخند زدن در حین انجام هر کاری سخت و بی‌معنا باشد و هرازچندگاه از خود بپرسیم برای چه باید لبخند بزنیم؟ اما من در اینجا دلیل این امر را برای شما توضیح خواهم داد. لبخند زدن یعنی اینکه ما با خود در صلح هستیم و اینکه بر خود تسلط داریم. اینکه ما در خاطره‌هایمان غرق نمی‌شویم و در گذشته نمی‌مانیم.

لبخند زدن و تنفس آگاهانه ازجمله مهم‌ترین و ساده‌ترین مراقبه‌ها به شمار می‌آیند. ***

ریشهٔ لغوی بودا نیز به همین معنی بیداری، درک و آگاهی است. در هر انسانی ظرفیتی از بیداری و عشق وجود دارد و البته باید بدانیم که درک و عشق دو مفهوم جدا از هم نیستند، بلکه درواقع مفهومی واحد هستند.

همواره پیروزی از آنِ کسانی است که پیکار می‌کنند نه با مردمان که با خود و این، ناب‌ترین و جاری‌ترین حقیقت هستی است حقیقتی که سرآغاز صلح است

مراقبه پیاده‌روی می‌تواند بسیار لذت‌بخش باشد. به‌آرامی و ترجیحاً در فضایی زیبا با دوستان یا به‌تنهایی قدم می‌زنیم و باید به یاد داشته باشیم هدف از آن نه رسیدن به مقصدی خاص، بلکه صرفاً قدم زدن است و لذت بردن از همان لحظه. لذت در همان قدم‌های ما نهفته است، نه رسیدن به مقصدی خاص و همچنین رها شدن از تمام نگرانی‌ها، دلواپسی‌ها و اضطراب‌ها. نه گذشته، نه آینده،

هنگامی‌که گیاهی را پرورش می‌دهید، اگر شاهد این باشید که گیاه، رشد چندانی نکرده یا در حال پژمرده شدن است، آیا گیاه را سرزنش می‌کنید؟ قطعاً به‌جای سرزنش کردن، به‌دنبال علت آن می‌گردید. شاید نیاز باشد کود، آب یا نور بیشتری به آن بدهید. فرزند ما نیز چنین است. اگر بدانیم چه اقداماتی باعث رشد و شکوفایی بیشتر فرزندمان می‌شود، قطعاً به آن کار مبادرت می‌ورزیم. سرزنش نه به ما نه به فرزندمان هیچ کمکی نمی‌کند.

هنگامی‌که تو تفنگ به دست داری می‌توانی یک، دو، سه ... ده و نهایتاً بیست نفر را بکشی ولی هنگامی‌که ایدئولوژی متعصبانه‌ای داشته باشی، قدرت کشتن میلیون‌ها انسان بی‌گناه را پیدا خواهی کرد،

اگر دانه نمکی بخواهد میزان شوری اقیانوس را اندازه‌گیری کند، باید خود را در آن بیندازد و با آن‌یکی شود؛ در این صورت درک درست، میسر می‌گردد.

مراقبه کردن به معنای آگاهی کامل از تمام ابعاد وجودی خود، همچون جسم، روح، احساسات و ذهن است. اگر به آنچه در شما می‌گذرد آگاه باشید، می‌توانید مشکلات را هم ببینید حتی زمانی که هنوز رخ نداده‌اند و آنگاه از بروز آن‌ها جلوگیری کنید.

همواره پیروزی از آنِ کسانی است که پیکار می‌کنند نه با مردمان که با خود و این، ناب‌ترین و جاری‌ترین حقیقت هستی است حقیقتی که سرآغاز صلح است

زندگی واقعی هنگامی میسر می‌شود که ما به درک حقیقی و درستی از خویش برسیم.

معنای زندگی درست در همین لحظهٔ ناب اکنون نهفته است

در جهت زیستن هرچه ژرف‌تر در لحظهٔ حال بکوشیم

صرفاً این زمان حال است که وجود دارد و باید آن را دریافت و لذت برد.

همهٔ هستی همواره در حال ذکر حقیقت مطلق یعنی خداوند هستند. آیا به‌راستی ما انسان‌ها از طبیعت اطراف خود کمتریم؟

اگر ما توانایی لبخند زدن نداشته باشیم، جهان نیز لبخند نخواهد زد و به ما روی خوش نشان نخواهد داد. الزاماً نیازی به راهپیمایی و تظاهرات، جنگ یا انرژی اتمی نیست. تنها باقدرت لبخند زدن و صلح و آرامش، می‌توانیم به‌مرور زمان تغییرات مثبتی در اطراف خود ایجاد کنیم و در گسترش آن کوشا باشیم.

و همواره پیروزی از آنِ کسانی است که پیکار می‌کنند نه با مردمان که با خود و این، ناب‌ترین و جاری‌ترین حقیقت هستی است حقیقتی که سرآغاز صلح است

اگر ما توانایی لبخند زدن نداشته باشیم، جهان نیز لبخند نخواهد زد و به ما روی خوش نشان نخواهد داد. الزاماً نیازی به راهپیمایی و تظاهرات، جنگ یا انرژی اتمی نیست. تنها باقدرت لبخند زدن و صلح و آرامش، می‌توانیم به‌مرور زمان تغییرات مثبتی در اطراف خود ایجاد کنیم و در گسترش آن کوشا باشیم.

صرف داشتن رابطهٔ جنسی با کسی نمی‌تواند انسان را از رنج و تنهایی خویش برهاند چه‌بسا که رنج ما را افزون کند

پرتو زیبای خورشید که از پنجره به شما لبخند می‌زند، می‌تواند در نظام هستی پیامی برای شما به همراه داشته باشد.

بهترین موضوع در مراقبه، تمرین تنفس است.

صلح از من و با من آغاز می‌شود.

هنگامی‌که پرنده‌ای نغمه سر می‌دهد می‌تواند برای ما نشانه‌ای باشد تا بیشتر به خویشتن بازگردیم، کمی گوش فرا دهیم، کمی با خود خلوت کنیم تا نغمهٔ درونی خویش را بشنویم.

نشانه‌ها می‌توانند راهنمایان خوبی باشند برای پیدا کردن خود واقعی‌مان. آواز یک پرنده، سرود باد، شرشر آب، حتی یک نشانهٔ به‌ظاهر ناخوشایند مانند فضولات حیوانات، همه و همه نشانه‌های حیات و روح‌بخشی به زندگی است.

رسانه‌ها به‌خصوص تلویزیون، ماهواره و اینترنت ازجمله همان مشغولیاتی هستند که در دور ساختن ما از خود واقعی‌مان نقش مهمی دارند و مراقبه‌ها وسیله‌ای برای آگاه شدن ما از وجود چنین دل‌مشغولی‌ها و رها شدن از آن‌ها و پرداختن به خود است.