بریده‌هایی از کتاب دوباره ستاره ها را روشن کنیم

عجیب است، گاهی با آدم‌هایی احساس نزدیکی می‌کنیم که حتی بیش از چند کلمه تا‌به‌حال با آن‌ها صحبت نکرده‌ایم

فکر کنم رابطه‌برقرارکردن با پدر و مادر هم مثل یادگرفتن یک زبان خارجیست که اگر چند سال تمرینش نکنی، یادت می‌رود چطور حرف بزنی

برزبان‌آوردن حرف دل، کار سختی است. هر دفعه به چیزی اعتراف کردم، حس کردم دارم لایه‌ای که از من محافظت می‌کند را از روی پوستم می‌کنم

همه‌چیز می‌گذره دخترکم. عصبانیت‌ها، ناامیدی‌ها، آشوب‌ها، شادی‌ها، خستگی‌ها. تنها چیزی که تا آخرین لحظه می‌مونه، زنده یا مرده‌، آدمایی هستن که دوستشون داریم.

قبلنا وقتی بقیه بهم می‌گفتن که با بقیه متفاوتم، ناراحت می‌شدم، حس می‌کردم که نخاله‌ی جمع منم، اما الان دیگه دلم می‌خواد متفاوت باشم؛ دیگه دلم نمی‌خواد یه لحظه مث بقیه باشم. وقتی که می‌تونی مثل خودت باشی، احمقانه‌س که مث دیگران باشی.

گذشتن از کودکی و رسیدن به نوجوانی وقتی که توهم در آسمان ناپدید می‌شود و رویا جایش را به واقعیت میدهد، بسیار دردناک است. دلم برای صداقت و پاکی دنیای بچه‌ها، دنیایی که فقط کافیست بخوابی تا بدی‌هایش از بین برود و برای زندگی و زیستنی که مثل یک حباب لطیف، توسط مامان و بابا محافظت می‌شد، تنگ می‌شود. دارم با برداشتن سنگ‌ریزه‌های معصومیت از سر راه زندگیم، به دنیای آدم‌بزرگ‌ها نزدیک می‌شوم. نمی‌خواهم این معصومیت از بین برود؛ نمی‌خواهم بزرگ شوم!

خیلی از کسی که دوست داشتم باشم، دورم. به آدم‌هایی که تصویری برخلاف خود واقعی‌شان در ذهن دیگران می‌گذارند و کسانی که اعتماد به نفس بالایی دارند و چیزی مشوش یا مضطربشان نمی‌کند، حسادت می‌کنم. من به‌قدری خودم را زیر سوال می‌برم که حتی زمانی که قربانیم، خودم را مقصر می‌دانم. آدم‌هایی هستند که جرأت اعلام‌کردن مخالفتشان به بقیه را ندارند، چون می‌ترسند که دیگر دوست داشته نشوند. من، حتی جرأت ندارم برخلاف دیگران فکر کنم. به کسانی که خودشان را دوست دارند بدون اینکه به تایید دیگران نیازی داشته باشند، حسودیم می‌شود. دلم می‌خواهد تنها تایید مهمم در زندگی، تایید خودم باشد.

زندگی خیلی خسیسه واسه همینه که خیلی زود می‌گذره!